Hier ligt een stokje dat al een beetje wortels en blaadjes begint te krijgen. Ik nam het aan van Georgina, nadat ik pas twee andere vriendelijk maar kordaat geweigerd had. (sorry dames)
De opdracht is; wat zie je door je raam wanneer je je een meter ofzo verwijdert van je computer. En dat wordt dan volgend beeld. Ik ga het stokje (halve boompje) niet doorgeven, het is ondertussen al zowat blogland rond geweest, maar wie zin heeft mag natuurlijk…
Vorige week, bij de preselectie, zag je al de ongelooflijkste dingen. Er zijn veel mensen die hun hond voor hun kind nemen. Een grote limo eiste alle aandacht op. De deur ging open en een dame met een collie stapte uit als een diva. Haar hond had al verschillende schoonheidswedstrijden gewonnen, maar dat was dan ook het enige dat hij kon: stilzitten en mooi wezen. Dan was er ook nog een blaffende papegaai (jawadde).
Een hond die verzot is op kleine tomaatjes, wordt door zijn bazinnetje zo volgestopt dat hij misselijk is tegen dat hij moet ‘optreden’. Een andere, die echt goed kunstjes kan doen, moet zoveel oefenen, dat hij stikkapot is wanneer ze aan de beurt zijn. De dame die danst met haar hondje op haar arm, komt er ook niet door.
Tien baasjes met hond blijven er over. Ik heb wat namen genoteerd, zodat het een beetje overzichtelijk blijft. Namelijk; Sabrina met jachthond Zino. David met Remco. Thierry, een type body-builder met de kleine Skippy. Joleen met Whoepie. Ze heeft een heel apart stemgeluid om tegen haar hond te praten. Dan heb je Andy met Chernia, die een massa trucjes kent. Davina met Alana. Kim en Mieke. An en Ouzo. De optimistische tweelingzussen Monique met hond Kira en Anne-marie met Chess.
Iedereen wordt opgehaald aan hun woning, de rit gaat naar een kasteelhoeve, waar ze de proeven zullen doen om dan uiteindelijk de superhond 2008 over te houden.
Maar het gaat niet helemaal zoals verwacht, ze worden gedropt per koppel op vijf kilometer van het doel en moeten er op eigen kracht geraken. De eerste die aankomt wint een vrijstelling wanneer er geselecteerd wordt. Ze vinden een kompas en een plan en beginnen aan hun ‘canicross’ joggen met de hond. Enkele slimmeriken vragen een lift aan passerende automobilisten.
Iedereen is aangekomen behalve Joleen en Kim, die verloren gelopen zijn. Dan doen ze ook maar auto-stop, want het is ondertussen al donker.
De anderen maken kennis met elkaar, gezellig rond een vuurkorf met een drankje. Eindelijk komen de twee laatsten op hun bestemming aan.
Elke slaapkamer is voor twee koppels mens en hond. Ouzo grolt stevig, hij is het niet gewoon zijn plaats te moeten delen met een andere hond.
Thierry en David waren samen als eerste aangekomen en hebben getost over wie uiteindelijk de winnaar van het ‘gouden bot’ wordt. Het is David.
Het was een zware dag voor allemaal, maar de tweeling gaat nog een wandeling maken met de honden (allebei Berner-senners). Zino en zijn kamergenoot-hond, vechten bijna om een stuk speelgoed.
De meesten slapen niet zo goed. David staat op om met Remco te spelen.
Na een stevig ontbijt komt Dina de deelnemers halen. Ze stelt Geert voor, de hondentrainer, die zijn eigen Cayenne bij heeft als voorbeeld. Iedereen begint te oefenen; zit, lig, sta. Thierry heeft het moeilijk met Skippy, die liever zijn eigen zin doet.
Dan moeten ze hun hond verkleden om een groepsfoto te maken. De fotograaf heet Jelle. Hij geeft aanwijzigingen en de eerste foto, samen met de baasjes valt wel mee. Maar dan moeten de honden in groep poseren en dat is niet zo gemakkelijk.
Na het werk worden er plannen gemaakt om ‘s avonds een Beach-party te organiseren. Die gaat door in de keuken, met het nodige zand, strooien rokjes en bloemenkransen. Ze dansen de stress van de voorbije dag van zich af.
Enkel Davina neemt niet deel aan het festijn. Ze zondert zich af met Alana, haar hond heeft het moeilijk met de aanwezigheid van andere viervoeters, hij is zelf een doetje, ondanks zijn grootte. Ze is een beetje verdrietig.
Het is pas volgende week dat de eerste hond naar huis gestuurd wordt.
Als ik merk dat er genoeg interesse is, schrijf ik verder aan deze reeks.
Een droevige update; Ouzo de Dalmatier van An is ondertussen overleden. (bovenste foto)
Broccolino is een koolsoort, een combinatie van gewone en Chinese broccoli.
De Tangelo is een kruising van clementine en grapefruit.
Dan heb je nog de Toma Bella. Een mengeling van tomaat en paprika.
Ze blijven maar proeven doen om zoveel mogelijk vitamines, vezels en mineralen te verenigen in elkaar.
Soms misschien heel gemakkelijk, dat ze maar niet te erg overdrijven zodat we de originele smaken gaan vergeten.
Dat is de naam van de toneelgroep waar ik gisteren naartoe geweest ben, ter gelegenheid van de opvoering ;’Zondagskinderen’.
Het stuk handelt over twee oudere mannen in een verzorgingstehuis. Over hun routine, alle dagen hetzelfde. Kamer wordt gepoetst, eten gebracht. Een keer in de maand bezoek van zoon en schoondochter, dik tegen hun goesting. Maar alhoewel er heel ontroerende momenten in voorkomen, is het toch een beetje een komedie, met een lach en een traan.
De twee mannen zijn dikke vrienden, en dagelijks vergelijken ze op een heel ludieke manier hoe ze stilaan aftakelen. De sarcastische humor verhult een beetje de bittere ironische momenten. Het is wel een stuk waar je nog dagen kan over nadenken, helemaal uit het leven gegrepen.
Ik behoor ondertussen ook bij de senioren en we weten allemaal dat deze situaties ons ook ooit te wachten staan.
Een verrassing waren de bestelde kaarten. Het was via-via gebeurd en onrechtstreeks langs de Kiwanis, die iets opleggen op de prijs om een goed werk te steunen. We begrepen al niet hoe ze aan dat verschil kwamen, maar ja, als het voor een goed doel is, dan nemen we dat er maar bij.
Het was toch een aangrijpend stuk dat je zomaar niet loslaat.
Vandaag was begonnen met prachtig weer. Daar maak ik dan meestal gebruik van om enkele boodschappen te doen. Mijn buiten thermometer gaf twintig graden aan, wat wil je nog meer?
Met mijn boodschappen eindig ik natuurlijk op een terras. Inderhaast hebben ze daar de stoelen naar buiten gebracht, op korte tijd zijn ze allemaal bezet. Zaaaalig!
Omdat ik weet dat H. naar de bib is, bel ik haar om naar mij toe te komen als ze zin heeft. En of ze zin heeft!
Terwijl we zitten te genieten van de kostbare zon op ons gezicht, horen we iemand zeggen; net op tv gezien, de koers, het regent daar pijpenstelen. Allee zeg, Luik ligt toch niet zo ver van hier?
Maar dan zie je de lucht stilaan veranderen, wolken met donderkoppen, het wordt grijzer, wind komt er ook aan te pas. Naja, dat was een kort genieten, maar dat kleine beetje hebben we toch gehad.
Terwijl ik dit schrijf, begint het buiten te druppelen…
In de straat zijn ze begonnen met het opbouwen van de kermis voor 1 mei. Wat voor weer zal het worden? Daar hebben we het raden naar want op 1 mei hebben we al alle soorten van weer mogen meemaken.
Een Zuid-Afrikaan heeft met een snoer van aan elkaar geknoopte condooms een bungeejump gemaakt.
Hij sprong van dertig meter hoog aan een streng van 18.500 condooms, volgens hem een wereldprimeur.
Voor het knopen had de 37-jarige man vier maanden nodig. Het was moeilijk werk omdat de condooms zo glibberig waren.
Hij heeft nooit getwijfeld aan de rekbaarheid van het materiaal. Latex is Latex, was zijn devies.
(bron HLN.BE)
Mijn ander blog ‘speedy’ blijft staan zoals het is. Ik dacht; voor alle zekerheid ga ik het paswoord veranderen. (langer maken). Jawadde… was ik er maar afgebleven. Gedaan met inloggen. Alle raadgevingen heb ik opgevolgd om het in orde te krijgen… noppes, niks.
Alleen de melding u hebt een verkeerd paswoord ingegeven verscheen keer op keer. Dan kan je het opvragen bij de webmaster per mail. Oh, het komt onmiddellijk door, maar alles klopt en wanneer ik weer probeer, wordt het paswoord geen enkele keer aangenomen.
Na veel zoeken vind ik ergens de vermelding dat je geen % teken mag gebruiken… dat is nu net wat ik gedaan heb. Maar waarom heeft het blog dat aangenomen? Ik snap er geen jota van.
Nog een mail met die vermelding naar de webmaster en als antwoord krijg ik enkele handelingen om uit te voeren die ik al allemaal zelf had gevonden, maar niet geholpen hebben.
Ik ben het beu en ga stoppen met proberen, dan blijft het maar zoals het is. Misschien dat op een dag de server mij goedgezind is en het probleem vanzelf verdwijnt… als Pasen op een vrijdag valt.
Ik was twaalf toen de wereldtentoonstelling zijn deuren opende. Wat een gebeurtenis voor die tijd.
We gingen er naartoe met de school. Een van de weinige schoolreizen die ik meegemaakt heb. Het was toen allemaal niet zo voor de hand liggend, alles was te duur. Gelukkig bestonden er toen mijnwerkers- coupons voor gratis treinreizen, want anders was het misschien niet doorgegaan. Ik herinner mij dat we nog vijfendertig Fr. moesten bij betalen. De trein die voor ons gereserveerd was reed tot Jette, daarna kwam er nog een heel stuk tevoet bij, het moeten kilometers geweest zijn want er leek maar geen einde aan te komen.
Het Atomium kenden we wel al van op foto’s en onze zwart-wit tv, maar in ‘t echt was het toch iets heel imposant om te zien. Nu de beelden dagelijks op tv komen, heb ik zoiets van: oh ja, dat heb ik ook gezien en dat…
Het Amerikaans paviljoen, met de eerste kleuren-tv. Een groot gebouw, heel modern, miniem gevuld.
Daarentegen het Russische, volgestouwd met spoetniks en raketten. Hele rare dingen zagen we daar, wat waren we toch weinig gewend.
Er was ook een Thaïs tempeltje. Helemaal afgewerkt met goud. Het heeft er lang na de tentoonstelling nog gestaan, maar of het er nu nog is weet ik niet.
Het kabelspoor was heel nieuw, ik heb het gezien maar het was te duur om er gebruik van te maken.
Van thuis had ik sandwiches meegekregen, besmeerd met boter. Eten was daar onbetaalbaar, maar een expo-ijsje heb ik toch gegeten. Die rechthoekige blokjes in drie kleuren. Ze bestaan nog, maar het formaat is nu kleiner, of lijkt het alleen maar zo?
Och ik zou nog bladzijden vol kunnen vertellen, maar er zijn niet genoeg woorden om het allemaal te beschrijven. Het hééft iets als je kan zeggen: ik heb de expo 58 gezien.
( ik zocht een foto van het Atomium om hier bij te plaatsen, maar je wordt verwittigd om het niet te doen, want het kost je in de negentig euro aan Sabam en je moet het onmiddellijk verwijderen van je site)
Drie dagen zijn Phaedra en Pascal al terug uit Marrakech, wanneer ze elkaar weer ontmoeten. Ze gaan eten in een Marokkaans restaurant in Antwerpen. Wanneer er een dampende maaltijd wordt geserveerd, vertelt zij dat de tajine die ze van Pascal cadeau gekregen had, onderweg gesneuveld is in wel duizend stukken. (nu hoeft ze ook niet te bewijzen dat ze ermee kan koken). Pascal vertelt over zijn dochter die heel nieuwsgierig is of ze een koppel zijn, maar hij mocht niets verklappen.
Phaedra nodigt hem uit bij haar thuis voor de koffie, ze heeft daar afgesproken met Dina. Deze heeft een dvd bij met opnames van hun vakantie. Ze beleven de grootste pret met de beelden van de kamelen.
Er worden veel dingen herhaald welke we in vorige afleveringen al zagen. Dina vraagt hen beiden uit over hun gevoelens. Blijkt dat ze nog steeds een beetje zoeken en nog niet weten hoe het gaat zijn in het dagelijkse leven.
Een maand later hebben ze een afspraak met al de andere kandidaten. Ze vinden het fijn om elkaar weer te zien.
Marnik heeft als enige bloemen meegebracht en schenkt de verraste Dina een roos. Enkel Koen is niet op de afspraak omdat hij in het buitenland verblijft. Als echte vrienden hebben ze elkaar veel te vertellen.
Met veel poeha kondigt Dina de aankomst van Phaedra en Pascal aan. Het is een blij weerzien en de mannen kunnen amper hun nieuwsgierigheid bedwingen.
Eerst krijgen ze nog elk apart een fragment te zien van hun tijd die ze doorbrachten in de villa. De meesten reageren vrij emotioneel.
Dan een belangrijk moment… Dina vraagt klaar en duidelijk… zijn jullie nu een koppel?
Na wat rond de pot te draaien is het uiteindelijke antwoord… neen. Niet dus! Alleen maar vrienden.
In Marokko, een sprookjesachtige omgeving, leek het wel iets te kunnen worden. Maar terug in de echte wereld bleek het niet meer zo te klikken.
Als afscheid wordt er nog geklonken met enkele glaasjes Champagne.
Ik ben benieuwd wanneer de waarheid nu bekend gemaakt gaat worden… Phaedra zou ondertussen wel een relatie hebben…
Luxe-ondergoed, het werd lang geassocieerd met vrouwen en ragfijne beha’s. Maar ook voor de mannen zitten de luxe-onderbroeken van merken als Armani en D&G in de lift.
De fameuze Beckham-reclame, waarin hij halfnaakt een Armani-onderbroek showde, heeft daarbij geholpen, de cijfers zijn sindsdien met 150 % gestegen. D&G volgt met een stijging van 12 % op een flinke afstand.
Wereldwijd is de markt van ‘luxe-ondergoed’ zo’n dertig % gestegen.
Het publiek van deze onderbroeken zijn deze keer niet de jongeren, maar de volwassen mannen die hiermee willen aantonen dat ze zich verzorgen… en dat ze het kunnen betalen. Voor een luxe-onderbroek wordt toch algauw 30 € neergeteld.
Armani gelooft dat de onderbroek voor mannen kan worden, wat de handtas is voor de vrouwen: een modieus stuk dat je een bepaalde persoonlijkheid en een gevoel van luxe geeft.
(bron HLN.BE)
Een Chinees is al elf jaar bevriend met een slak. Hij gaat er gewoon mee wandelen. De slak is wel twee maal groter dan een gewone.
Yang vond de slak in 1997, toen hij van school naar huis ging.
Toen was het beestje maar zo groot als een muntstuk, vandaag heeft het dier de grootte van zijn handpalm.
De slak heeft een eigen huisje in de tuin. Door de dag gaan ze samen wandelen en ‘s avonds zit zij gewoon binnen.
Toen Yang vorig jaar huwde, verhuisden ze samen naar een andere stad.
Volgens experten is het zeldzaam dat een slak zo oud wordt.
Ik vraag mij wel af hoe die wandelingen gebeuren, wordt ze gedragen of… gaat ze te voet?
(bron HLN.BE)
Er wacht Phaedra en Pascal een heerlijke luxe-vakantie in Marrakech, Marokko. Alhoewel het pijpenstelen regent bij hun aankomst.
De eerste avond wordt al meteen een succes, overal kaarsjes, een zalig vuurtje in de open haard en het diner welk in hun suite geserveerd wordt.
‘s Morgens terwijl Phaedra haar toilet maakt, trekt Pascal een plaatselijke outfit aan, een lang wit gewaad, toch een beetje potsierlijk, maar hij wil zich volledig inleven. Phaedra vindt het best wel grappig.
Na het avondeten wordt zij echter plots onwel. De dokter komt langs en besluit dat ze overspannen is, ze zal twee dagen moeten rusten. Net nu het zo ‘n stralend weer is. Maar niet getreurd, Pascal gaat achter een paar DVD ‘s en brengt haar ontbijt op bed, met vers geplukte rozenblaadjes.
Als ontspanning staat er iets moois op het programma; het wellness-center. Twee masseuses wachten hen op, maar tot hun grote verbazing worden ze behandeld in een aparte ruimte.
Wanneer ze gaan wandelen herinnert Phaedra zich een mooi tuin, die ze vroeger ooit zag, toen ze in Marokko was voor een fotosessie. Hij werd aangelegd door Yves St. Laurent. Maar het weerzien valt haar een beetje tegen, de vorige keer stonden er veel rozen , maar daar is nu niets meer van te vinden.
Dan volgt er een bezoek aan het oude stadsgedeelte van Marrakech. Daar is wel ‘t een en ‘t ander te zien. De slangenbezweerder is nu niet dadelijk waar ze dichtbij willen gaan. Maar de man met de aapjes krijgt hun volle aandacht. Phaedra wil enkele sjaals kopen om te laten zien hoe je met die mannen moet onderhandelen. Ze kan heel wat van de prijs afkrijgen, maar denkt dat ze toch bedrogen worden.
Wat ze dan vindt: een mager verwaarloosd straatkatje, een echt scharminkeltje, maar ze heeft medelijden met het arme diertje en stuurt Pascal om een karton melk. Ze giet de melk in haar handpalm, waar het katje dan gulzig van drinkt. Pascal is niet zo opgezet met het mormel, dat misschien wel ziektes en vlooien met zich meedraagt.
Die avond bij het diner kunnen ze genieten van de plaatselijke folklore. Op de VIP-tribune, dicht tegen elkaar, onder een dekentje, omdat het ijskoud is. De paardenshow en de buikdanseressen wisselen elkaar af.
Bij een romantisch ontbijt heeft Pascal een brief voor haar met een roos. Hij heeft zijn gevoelens neergeschreven, het valt toch telkens weer op hoe dikwijls er herhaald wordt dat ze geen van beiden echt zeker zijn.
Voor die dag is er een rit op een dromedaris door de woestijn. Ze krijgen de passende kleding als bescherming tegen de zon en nemen dan plaats op het hoge dier, met twee achter elkaar. Hmmm… dichter bijeen kan al niet. De begeleider leert hen hoe ze naar achteren moeten leunen wanneer het bergaf gaat. Ze hebben de grootste lol.
Die avond maken ze een uitstap naar de plaatselijke markt, en trekken er apart op uit om voor elkaar een cadeautje te kopen. Er is zoveel keus dat het moeilijk wordt om iets gepast te vinden.
In het theehuis waar ze afgesproken hebben, zien ze elkaar terug. Pascal krijgt twee lederen reistassen, en schrikt duidelijk van de rode, maar de bruine blijkt meer zijn smaak te zijn.
Hij heeft voor Phaedra een tajine meegebracht. (we hebben gezien hoe hij zich liet overtuigen door de Marokkaanse verkoper, die zei dat een vrouw eerst beoordeeld wordt op haar kookkunst en dat de rest maar bijzaak is)
Voor hun laatste diner in Marokko zijn beiden piekfijn uitgedost en praten over hun toekomst. Ze vragen zich af hoe het nu verder moet wanneer ze weer thuis zijn. Ze hebben het over een ‘klik’ maar gaan afwachten wat de toekomst brengt. Na een laatste deugddoend zonnebad, vertrekken ze weer huiswaarts.
Volgende week komen alle kandidaten bijeen op wat een gezellig weerzien moet worden, benieuwd wat we dan te horen gaan krijgen…
Nu zijn het weer de eieren van de huiskippen die afgekeurd worden. Het zal wel waar zijn dat er dioxine en weet ik veel wat inzit.
We zullen weer eieren moeten kopen van legbatterijen. Maar wanneer ze het eten van die gestreste kippen gaan onderzoeken, wie weet wat er dan aan het licht komt?
Onze huiskippen mogen niet in de grond pikken, maar groenafval… waar groeit dat? Juist…
Dus ook geen afval meer geven. Maïs en andere graangewassen zijn ook groot geworden in grond.
Vis bevat te veel kwik, vlees… weet-ik-veel-wat. Er is hier maar een oplossing… stoppen met eten, want er is niets meer goed. Best ook niet meer ademen, want de kwaliteit van de lucht rondom ons is ook maar bedenkelijk.
Om terug te komen op de eieren, een eitje van je eigen kippen smaakt tenminste nog lekker, dus is de keuze snel gemaakt.
In Munster, Duitsland zitten ze met een onmogelijke liefde opgescheept. Een zwarte zwaan, met de naam Petra, werd er hopeloos verliefd op een plastieken witte zwaan, aangedreven door pedalen op het water. De witte is natuurlijk een heel stuk groter maar dat deed niks af aan haar verliefdheid. Trouw zwom ze naast haar partner (of wat zij daarvoor aanzag).
In de winter werden de waterfietsen binnengehaald voor onderhoud en bleef Petra eenzaam achter. Maar op een andere vijver leerde ze een echte witte zwaan kennen. Na enkele maanden samen werd de witte het beu en liet Petra in de steek. (alhoewel zwanen monogaam zijn). Ze treurde in alle eenzaamheid, iedereen kreeg medelijden met de onfortuinlijke geliefde.
Dan hebben ze als oplossing de plastieken zwaan in de dierentuin gezet en Petra erbij gehaald. Van ver herkende ze haar vriendje en haastte zich er schreeuwend naartoe. Nu zijn ze voor altijd samen, de zwarte peddelt lustig aan de zijde van haar geliefde, voor altijd. Van één ding kan ze zeker zijn: deze zal niet wegvliegen!
Zo zie je maar hoe blind liefde zijn kan!
(bron ZDF)
Wat een discussie; moeten de winkels op 2 mei dichtblijven of gaan ze open. Zou het nu zoveel verschil maken voor de klanten als ze op die bewuste vrijdag geen boodschappen kunnen gaan doen?
Open houden is heel goed voor de bazen, omdat er veel mensen wel vrij hebben, wat meer klanten geeft. Maar het schijnt dat het winkelpersoneel liever niet werkt dan 400% betaald te krijgen, (de helft gaat toch naar de staat). Er zijn al grote monden die het hebben over luieriken, dat is er fors over. De arbeiders maken waarschijnlijk de brug en hebben zo een heel lang weekend. Maar in de winkels moeten ze op zaterdag alweer paraat zijn. Wat er ook nog bij komt: op 1 mei is er hier jaarmarkt, waar je ook al terecht kan voor allerlei etenswaren.
En de kopers die gewoon zijn om in Nederland boodschappen te doen, gaan het ook niet laten omdat op vrijdag de warenhuizen open zijn.
Natuurlijk zijn er nog mensen die moeten werken, zoals de bakkers, de horeca, die hebben het dubbel zo druk als andere dagen.
Iedereen heeft zo een beetje zijn eigen mening hierover, maar er zijn toch genoeg dagen om boodschappen te gaan doen. Voor mij mogen ze op 2 mei gewoon gesloten houden.
Maar ja… wie ben ik?
Nu gaan we weldra weten welke beslissing er valt. Wordt het Pascal ofwel Stefan?
De mannen zorgen voor ontbijt en trekken ermee naar Phaedra’s slaapkamer. Gezellig met drie op bed boterhammetjes smeren en koffie drinken. Het lijkt wel een sprookje. Maar ze zijn zich er goed van bewust dat morgen voor één van hen het verhaal eindigt.
Dina doet haar intrede en maakt meteen bekend dat Stefan met Phaedra mee mag naar Antwerpen. Hij voelt zich in de wolken dat hij zo ver is kunnen geraken om bij de twee laatsten te horen. Alhoewel Phaedra nog steeds onzeker is over haar keuze, laat hij zich volledig gaan en opent zijn hart voor haar.
In de stad brengen ze een bezoek aan een chocolatier. Ze gaan samen iets maken in echte chocolade. Het moet een bonbonnière worden in de vorm van een hart met een roos er boven op. Phaedra zet met een puntzakje de letter P van haar naam erop. Maar Stefan voegt er stiekem nog een S bij. Wanneer ze dan haar handen wil wassen, blijkt er geen drup water uit de kraan te komen. Stefan ziet daar geen probleem in en likt tot haar groot jolijt de chocolade van haar handen af.
In de villa wacht Pascal ongeduldig op hun terugkeer. Hij mag mee naar een wijndegustatie. Dat ziet hij wel zitten en verheugt zich al op een plezante namiddag.
Het proeven blijkt goed mee te vallen en menig flesje wordt gekraakt. Alhoewel ze zuinigjes proeven, wordt de sfeer toch een beetje lustig. Elkaar over en weer plagend vertrekken ze terug in de opperbeste stemming. Hun humor ligt zo’n beetje op dezelfde golflengte.
Stefan begint te piekeren en schat zijn eigen kansen hoe langer hoe minder in. De twijfel knaagt aan hem.
Samen met hun drieën aan het avondmaal, is het competitiegevoel duidelijk voelbaar. Het eten is gebracht door een traiteur, zodat ze hun aandacht volledig aan Phaedra kunnen wijden. Zij maakt van de gelegenheid gebruik om hen enkele vragen te stellen over de voorbije dagen.
Welk moment Pascal het slechtste vond? Toen ze die hondjes moesten aankleden, verschrikkelijk vond hij dat. En het leukste was dan de date in het Japans restaurant.
Stefan vond het heel erg toen hij zo ziek was en daardoor enkele activiteiten moest missen. Maar dat Phaedra aan zijn bed zat met een warm drankje, maakte voor hem alles goed, dat ogenblik zou hij nooit vergeten.
De laatste ochtend breekt aan, het moment van de waarheid nadert. Het idee hieraan brengt nog meer zenuwen mee voor beide mannen.
Met hun drietjes vertrekken ze naar Phaedra’s grootmoeder in Brugge. Zij mag de mannen keuren en haar gedacht er over zeggen. Blijkt dat de dame niet op haar mondje gevallen is en ze vraagt honderduit. Ze zegt rechtuit dat ze beiden een kop hebben die haar aanstaat.
Ze gaan beiden een wandelingetje doen met de hond, zodat Phaedra even alleen is met haar mémé, ze wil duidelijk horen wat deze haar te zeggen heeft, ze hecht veel waarde aan haar mening.
Terug in het huis, praat ze nog met elk apart en laat hen voor zichzelf pleiten. Haar twijfel is zo te zien nog steeds heel groot. Dan wil ze nog even nadenken. Aan Dina vertelt ze dat de mannen zo verschillen van elkaar dat het moeilijk is om een vergelijking te maken.
Stress… stress… stress…
Dan volgt het moment van de grote beslissing. De raadgevers stellen haar voor om vooral haar hart te volgen. De mannen sterven bijna van de spanning.
Het wordt… Pascal.
Stefan is helemaal overdonderd, alhoewel hij toch zijn eigen kansen laag inschatte. Hij wenst hen veel succes en mag zijn koffers pakken, om naar huis te vertrekken.
Het nieuwe koppel heft het glas op hun toekomst samen met de andere aanwezigen.
Dan mogen zij beiden ook koffers pakken voor een paradijselijke vakantie.
Dat zullen we volgende week dan zien. Ze nemen uitgebreid afscheid… saluut…
