Een mens verandert van gedachten.
Door onvoorziene omstandigheden is onze toneelgroep gesplitst. Een deel wil stoppen en de anderen richten een nieuw gezelschap op.
Als ik zo die verhalen hoor, bekruipt mij ook weer de zin om mee te doen. Maar ik zit nog steeds met hetzelfde probleem; vervoer. Ik heb geen auto en ’s avonds rijden er geen bussen meer.
Toevallig hoorde ik dat de senioren ook een eigen groepje hebben. En omdat ze ’s namiddags repeteren, kwam mij dat heel goed uit. De toneelmicrobe begon weer te kriebelen. Senioren die optreden voor senioren… dat is voor mij toch even aanpassen. In de vorige groep waren de meeste spelers jonger dan mij, terwijl het nu wat oudere mensen zijn. Hoe het allemaal zal gaan, dat is nog even afwachten. Veel kan ik daar nog niet over vertellen.
De laatste tijd heb ik niet zoveel geblogd. Dat heeft ook een reden. Ik schrijf voor de huurderskrant en mijn twee eerste artikels welke vorige keer gepubliceerd werden, schijnen in de smaak te vallen.
Het is dan logisch dat ik weer gevraagd werd. Schrijven over een thema dat iemand al vastgelegd heeft, dat gaat mij goed af. Als je kan kiezen uit een lijstje over welk onderwerp je wil schrijven, dan denk je er niet aan hoeveel werk dat inhoudt. Zo zit ik dus met een artikel (waar een interview bijhoort) een verslag over een vermeend probleem dat er eigenlijk geen is. En bij het volgende congres een verslag van het hele gebeuren.
Dan komt daar nog bij: de cursus senioren-consulente, die bij mijn vrijwilligerswerk aan het onthaal hoort. Niet te vergeten de vergaderingen van de bewonersraad, de huurders-advies-raad en de redactieraad. Dit is veel, maar ik kies daarvoor. De verklaring is misschien dat ik nu al die dingen wil doen waar ik vroeger de kans niet voor gekregen heb.
Op mijn vorig blog heb ik veel kortverhalen geschreven, maar nu besef ik dat een verslag maken mij meer ligt. Het fantaseren heeft een beetje plaats gemaakt voor de realiteit.
Het idee om ooit een boek te schrijven ligt ook op ijs. Plots vind ik dat de meeste mensen veel beter schrijven dan ik. Dat bedoel ik dus wanneer ik zeg dat je van gedachten kan veranderen.
Zakelijk schrijven / realiteit beschrijven… is ook een gave, hoor! Iemand die fictie schrijft doet het daarom niet beter.
Succes nog met al je projecten!
Jij bent ook een bezige bij
Waar haal je al die energie vandaan?
Straffe madam ben jij. Vlijtig liesje ook.
Maar al dat geschrijf heeft ook iets bevrijdend, vind ik.
Ja dat zie ik hier bij een vriendin hoeveel werk dat allemaal vraagt, bewonersraad, huurdersadviesraad, etc. Als je maar doet wat je graag doet, en ja dat kan al eens wisselen! En soms na jaren weer kriebelen!
Je schrijft, en wàt je schrijft en waar, dat wijst zichzelf wel uit! Nieuwe wegen.
Dat toneel… ik vraag me af, was het niet mogelijk met anderen mee te rijden?
Tof dat je al die dingen doet!!!:-)
Ik schrijf ook alleen maar zakelijke teksten, fictie gaat me niet echt af.
Altijd nieuwe uitdagingen! Dat maakt het leven pas boeiend! Go, go, go, girl! Veel plezier met alles wat je doet!
Maar er is niemand die zo schrijft als jij. En dat wil je ons toch niet onthouden he?
@ veerle
fictie en realiteit gaan bij mij precies niet meer zo goed samen.
@ annemie
och, als je dingen graag doet, dan komt de energie vanzelf.
@ de zeggenschap
schrijven blijf ik toch doen hoor.
@ Adelheid
ja het is veel werk, maar het komt ook niet allemaal ineens.
Ik kan altijd iemand vragen om mij naar huis te brengen, maar daar hou ik niet van, liever zoek ik zelf naar een oplossing.
Ik ben graag onafhankelijk.
@ Dorien
als ik het niet meer plezant vind, dan stop ik ermee.
@ madameblogt
het is waar dat je zelf je leven boeiend kan maken. Nu al teveel rusten… nèh, dan ben ik te snel oud.
@ Leibele
bedankt voor het compliment! Als je mijn vorig blog wilt bezoeken, daar staan veel kortverhalen op.
http://www.bloggen.be/speedy
Jij en madame hakken heel mijn toekomstbeeld in stukken. Ik verlang ernaar om over x aantal jaar gewoon te niksen.
@ zapnimf
dat zeg je nu, wacht maar tot over 20 jaar.
Net als jonge mensen, als ze 18 zijn willen ze zo snel mogelijk een auto. Maar zijn ze 30, dan gaan ze weer fietsen.
Mogen kiezen wat je wil doen, dat maakt het verschil.
Had ik al lang begrepen: Wie met jou in zee gaat wordt niet bedrogen.
@ chelone
dat vind ik heel vriendelijk, jouw woorden.
Ik word al moe van het lezen van je bericht. Er staat veel op stapel. Maar het moet onvoorstelbaar deugd doen dat ze terug op jou beroep doen.
@ Hannah
Het moet ook niet allemaal tegelijk. En het voordeel is dat ik alleen voor mijzelf hoef te zorgen, dus doe ik wat ik wil.
Zoemt U ook? Want zo te zien bent U wel een bezige bij. Ik zal er wel kloef naast zitten maar die foto doet mij enorm denken aan de dreef in het bos van Lourdes/oostakker.
Was getekend
@ vandepotgerukte
Zoemen doe ik niet, maar af en toe spin ik wel eens.
Je hebt volkomen gelijk over die foto… dat je ernaast zit.
De dreef ligt hier een beetje verder en het licht aan het einde is gewoon de Dieplaan.
In zo’n mooie omgeving is het niet te verwonderen dat je niet stil kan zitten.
Veel succes met alles wat je doet, bezige bij !
@ micheleeuw
Vergis je niet, op tijd en stond kan ik gerust heel stil zitten en niets doen, ik ben een rustig type.
BTW ik heb je getagd : http://michenco.wordpress.com/2008/10/23/getagd/
Veel plezier !