Trein met vertraging.

Jaja, ik vrees dat ik te hard gestoeft heb over de treinen hier.

M. en ik leggen onze agenda’s naast elkaar en besluiten dat we op vrijdag eens fijn naar zee sporen, zeker omdat het weer (voor deze tijd van het jaar) redelijk meevalt.

Ik weet dat er de laatste tijd enkele dingen veranderd zijn bij de NMBS. Meestal gaan we in het weekend, maar vroeger maakte dat weinig verschil in de uurschema’s. Wanneer ik aan het station kom, kijk ik even op het bord. Jawadde! De trein die rechtstreeks naar zee rijdt, was de enige en is al vertrokken. De volgende welke we kunnen nemen, dat wordt overstappen. Geen probleem, alleen maar dat we veertig minuten zullen moeten wachten.

Op het perron staat heel wat volk, maar nog geen vervoermiddel. Dan wordt er omgeroepen dat we van spoor moeten veranderen, onze trein heeft vertraging wegens een ongeval tussen Diegem en Zaventem. Een soort pendeltje brengt ons naar Hasselt. Daar klinkt een stem: weer twintig minuten vertraging.

Dit zijn we niet gewend, eigenlijk zijn wij meestal verwende treinreizigers. (ofwel is het beter in het weekend)

Eindelijk arriveren we dan toch waar we moeten zijn. Weinig wind, helemaal niet koud, ideaal om te wandelen. Een heerlijke dag.

Als we aan ons vieruurtje zitten, vergeet ik dat ik mijn fototoestel bijheb, want het was echt wel de moeite geweest om dat beeld vast te leggen.

Soezen, gevuld met vanille-ijs, overgoten met warme (echte) chocolade en enkele toefjes slagroom. Een droom van een dessertje.

Doe je een zondeke, dan tenminste met kwaliteit!

Wanneer we terug naar het station gaan, is het nog steeds niet koud.

En op de terugreis… wat dacht je? Weer in Hasselt twintig minuten wachten op een aansluiting.

Ik voel sympathie voor de mensen die zulke toestanden regelmatig meemaken op weg naar hun werk. Je zou voor minder boos worden.