Tweede keer chemo.

Het eerste wat ik zag toen ik opstond… mijn hoofdkussen vol haar…

Ik wist dat het ging gebeuren, maar op dat ogenblik was het toch even slikken. Nadat ik er zoveel mogelijk had uitgekamd, moest ik naar het ziekenhuis. Mijn witte bloedcellen waren ondertussen gestegen tot 5000, anders was de chemo uitgesteld.

En ja hoor, weer hetzelfde probleem met de port-a-cat. Assertief zijn, had ik mij voorgenomen, wegens vorige keer.

‘ Jullie mogen drie maal prikken en als het niet lukt, wil ik naar de rontgenafdeling.’

De verpleger probeerde nog: misschien eerst een echo?

Ik weigerde pertinent.

En er werd naar mij geluisterd! Zelfs mèt bestraling ging het nog vrij moeilijk.

Voordat de naald verwijderd werd, hebben ze het nog eens goed bekeken. Eigenlijk staat het ding te laag, waardoor de moeilijkheid steeds ontstaat. Dus hebben ze de maat genomen in centimeters, plus een cirkeltje rond het prikje getrokken met een viltstift. Waterdichte plakband erover en ik ga proberen om het duidelijk te houden.

Voor de dag erna kreeg ik een spuit mee die mijn ruggemerg moet aansporen om de witte bloedcellen op peil te brengen.

Ik was er echt ziek van. De reden? Omdat de symptomen mij bekend voorkwamen, keek ik eens naar de bijsluiter… er zat sorbitol in. Geen kat gelooft dat ik allergisch ben voor zoetstoffen. Terwijl ik het steeds weer laat horen. Niemand heeft er al van gehoord. En na de dertiende dag ga ik ook nog zware grieptekens krijgen zoals: spierpijn, gewrichtspijn, lichte koorts. Gelukkig hebben ze mij verwittigd, anders had ik misschien aan Mexicaanse griep gedacht.

Blijkbaar ben ik uniek, want er viel mij nog iets op, ik zag mijn pc-scherm zo wazig. Toen ik mijn bril afzette… zag ik plots heel duidelijk. Raar maar waar.

‘ s Avonds belde ik mijn zoon, breng de tondeuse maar mee, het is zover.

Hij had het er heel moeilijk mee, maar ik zei dat hij er enkel aan moest denken dat hij mij ermee hielp. Het lukte vrij goed. Ik kreeg nog een speciale afwerking: met een zacht borsteltje en de stofzuiger verwijderde hij nog alle prikkeldingetjes van mijn hoofd en in mijn hals.

Ik heb hem eens goed omhelsd en gezegd: zie eens hoe sterk je bent wanneer het nodig is!

M. heeft kapjes gemaakt (tulbandvorm) in stretchstof die mijn hoofd goed omhullen. Ik denk dat het gemakkelijker zit dan sjaaltjes, ze kunnen ook niet wegwaaien. En ik weet dat mijn haar teruggroeit, dus dat is het minste van mijn zorgen.

 

Over witte bloedcellen.

De voorbije week moest ik op maandag gaan voor bloedafname.

Wie schetst mijn verbazing toen  ‘ s avonds mijn huisdokter aan de deur stond met een voorschrift.

Ik moest onmiddellijk starten met antibiotica te nemen? Omdat mijn witte bloedcellen abnormaal gedaald waren. Het aantal, 750, was heel wat minder dan de vereiste tussen de 4000 en 10.000.

Het ging mij allemaal wat snel, maar geen tegenspraak, het moest onmiddellijk.

Ook enkele voorzorgsmaatregelen werden mij aangeraden: veel volk vermijden, dikwijls handen wassen, geen handjes geven, zeker geen kussen. Mensen die wilden komen voor een bezoekje, eerst vragen of ze niet verkouden waren.

Enkele dagen had ik wat lichte koorts en vrijdag opnieuw bloedonderzoek. Want, als het aantal nog gezakt was, moest ik diezelfde avond  binnen voor een bloedtransfusie.

Gelukkig kreeg ik te horen aan de telefoon dat het getal tot 1300 gestegen was, toch al beter. Oef!

En ik heb (voorlopig) nog mijn haar!

Nu heb ik nog twee dagen dat ik misschien  eens zelf kan gaan winkelen en woensdag is het weer chemo. Maar dan kan ik zeggen: al twee keer achter de rug…

Nu iets heel anders: ja zap, het is niet altijd kommer en kwel!

Deze zomer zal ik niet veel op reis gaan, niets in solden kopen, al helemaal geen schoenen, weinig terrassen…

Dus besloot ik in een plotse opwelling dat ik aan een nieuwe pc toe was. En eer je het vraagt, Chelone, het is niet die waar we het over gehad hebben.

De vorige was absoluut antiek en heeft echt zijn dienst gedaan. Het is effe aanpassen met Vista, Mozilla heb ik terug verwijderd. Die had precies niet zoveel zin om mee te werken. Het toetsenbord is ook een aanpassing, het vorige was een querty. Maar voor de rest: piccobello!

 

Hoe iemand er in slaagde om speciaal voor mij een quiz ineen te knutselen.

Afgelopen zondag heb ik bezoek gehad van twee toffe madammen,  zapnimf en chelone, twee heel bekende blogsters.

Het duurde wel even eer ze hier waren. Dat blijkt een heel verhaal te zijn. Vermits ze te vroeg van de autobaan afgereden zijn, klopte mijn uitleg niet meer, omdat ze langs een andere weg in het centrum belandden. Gewoon de tegengestelde richting. Ja en dan verdwaal je natuurlijk in de vele rotondes. Maar zelf ben ik ook niet zo onschuldig, vermits ik op een gegeven moment rechts met links verwarde in mijn uitgebreide wegbeschrijving. Zodoende zaten ze plots tien kilometer te ver. Maar uiteindelijk (oef!) stonden ze toch vóór mijn deur.

Heerlijk om beiden terug te zien!

Ik ben niet helemaal zeker of ik het ga kunnen uitleggen, maar zap had een mooie doos bij. Op het deksel stond een kikker afgebeeld (allemaal eigen werk) en het opschrift: opkikkertjesdoos.

Ze duwde mij een lijst in handen waarvan in de tekst bepaalde woorden vervangen waren door een cijfer. Als ik de woorden kon raden moest ik in de doos naar het bewuste nummer zoeken. Het waren allemaal kleine doosjes en pakketjes. De doosjes allemaal gevouwen met de hand.

Ik ga maar één voorbeeld geven: bij de zin’ het is niet allemaal kommer en kwel’ hoorde,  ja wat dacht u, de komkommer.

Zelfs tikkeneitjes van chelone’s kippetjes kwamen te voorschijn.

Zo kwam ik aan een hele hoop kleine nuttige of grappige dingen. Het was lachen geblazen. Dit is de eerste keer dat ik van iemand een quiz cadeau kreeg.

Oh ja, en van chelone kreeg ik ook nog een mooi groen plantje met kleine leeuwenbekjes. Ik ben vergeten om de naam van het fijne groen te vragen… eigenlijk weet ik zelfs niet meer of ik haar wel bedankt heb. Maar dat kan hier dus nog.

Ik had het gevoel dat er een maag verschrikkelijk gromde, dus stelde ik voor om naar de pizzeria te gaan. Mijn hinten dat het daar na halfzeven stampvol zit, drongen niet echt door.

Maar het geluk was met ons, we konden buiten op het terras eten. We hebben wel wat moeten wachten, zodat het brood en de boter voor bij de pasta al bijna op was, eer het eten er aankwam.

Chelone voelde  zich een beetje in het buitenland, met al die Italianen en het verkeer. Je weet wel: het verre Limburg enzo.

Ik denk wel dat het gesmaakt heeft, want in de borden bleef niets over, buiten mijn halve pizza.

Maar ja, op een moment komt er een einde aan de gezelligheid en werd het tijd voor de dames om te vertrekken. Hopelijk zijn ze goed thuisgeraakt.

Ik ben heel dankbaar dat ze deze moeite gedaan hebben om mij te komen bezoeken. Het was een kei-toffe dag meisjes!

 

Eerste chemo.

Het was gewoon een ramp! Alles wat fout kon gaan deed het ook.

Op maandag was bij mij een porte-cat geplaatst. Normaal vinden ze het punt onmiddellijk met hun vinger zodat de naald er netjes in gaat met één prikje.

Bij mij was de wonde nog te vers en gezwollen, dus dat ging niet.

Dan maar in de armplooi. Dat ging (even) en toen stopte het druppelen.

Opnieuw gestoken, even boven mijn pols, maar plots verschenen er blauwe en rode plekken van het medicament dat er net aan ‘t inlopen was. Weer gestopt.

Ik werd naar de echografie gebracht om aldus beter zicht te hebben zodat ze de naald alsnog in de porte-cat konden steken.

Maar het lukte niet. Misschien twintig maal werd er geprikt en gedraaid, het deed verschrikkelijk pijn. Mijn tranen en gekreun kon ik niet meer tegen houden ook al deed ik moeite. Ik beefde van de stress en de pijn. De dokter besloot te stoppen en even waren ze ten einde raad.

Dan ging de reis verder naar de rontgen-afdeling. Daar hebben ze dan met een prik de naald erin gekregen. Wat een opluchting!

Ik dacht dat een baxter uit één grote zak medicatie zou bestaan, maar nee, ik kreeg er wel tien verschillende. En tussendoor nog anti-braakmiddelen.

Ik hoop dat het de volgende keer vlotter zal verlopen, want ik weet dat ik op een moment gepreveld heb: ik kom niet meer terug.

Er werd mij gezegd dat ik na de derde dag misselijkheid kon verwachten. Ik neem al de pillen die ze mij hebben meegegeven en nu is het de vijfde dag en (ik durf het niet hardop zeggen) zonder misselijkheid.

Misschien omdat het de eerste keer is.

De pillen doen mij wel veel slapen maar dat is het minste van mijn zorgen. Als ik mij neerleg slaap ik gemakkelijk twee uren heel diep. Dat ik enkel op mijn rug kan liggen word ik ook precies gewend.

Maar nu ben ik moe…

 

De miserie gaat beginnen.

De laatste keer dat we naar zee gingen, M. en ik, besloten we door te sporen richting Knokke. Maar om wat dichter bij de dijk uit te komen, zijn we in Duinbergen uitgestapt.

We waren er nog nooit geweest. Het is maar een klein plaatsje, er is zelfs geen station.

Een beetje op verkenning gaande, gingen we een klein kerkje binnen, gewoon omdat de deur uitnodigend openstond en wij het gebouwtje eens aan de binnenkant wilden verkennen.

Ik moet eerlijk zeggen: ik ben niet zo’n kerkganger, maar iedereen laat wel eens een kaarsje branden.

Tot mijn grote verbazing bevond zich daar een beeld van Pater Pio. Eigenlijk zowat de enige heilige waar ik een beetje voeling mee heb. Levensgroot, met een hartelijke glimlach op zijn gelaat. Dit had ik in Duinbergen niet verwacht.

Ik stak een kaarsje aan en prevelde in stilte enkele woorden. Dan leek het of hij zijn hoofd een beetje naar mij toe draaide en glimlachend gaf hij mij een boodschap. Die hoorde ik duidelijk in mijn hoofd.

Geschrokken ben ik naar buiten gevlucht. Ik heb er nog met niemand over gesproken, want wie gelooft zoiets?

En neen, dat was nog vóór de narcose.

Een narcose kan je een tijdje na de operatie nog parten spelen.

In het ziekenhuis werd ik op een morgen als laatste wakker en herkende niets meer. Het leek of ik in een film van Startrek zat. Ik zag mensen in witte gewaden (die later verpleegsters bleken te zijn). Een van de dames had een vuurrode pyama aan en haar grijze haar leek een helm. De plaats was mij onbekend, de gezichten, de muren…  gewoon akelig.

Waarschijnlijk heeft dit maar enkele seconden geduurd, maar het leek veel langer. Ik hield gewoon mijn mond tot ik klaarwakker was. Misschien kwam ik uit een diepe slaap.

Zo moet het zijn wanneer iemand zijn geheugen kwijt is, ik zou het niet graag meemaken.

Maandag moet ik naar het ziekenhuis om een porte-cath te laten zetten. Het heeft een tijdje geduurd eer ik het woord kon plaatsen, alhoewel ik wel weet wat het betekent. Het is gewoon een catheter-poort. Het wordt onder de huid geplant en dient om alle naalden in te steken, zodat je er niet bijloopt als een zeef. En woensdag begint de miserie… de chemo.

Ik kijk er niet naar uit en heb zelfs angst, al weet ik goed welke bijwerkingen mij te wachten staan. Was het maar al voorbij…