Waar een blog al voor dient!

Mijn vriendin H. leest mijn blog. Dus is ze van heel veel zaken van mijn doen en laten op de hoogte.

Nu wist ze dus ook dat ik een paar ‘betere’ dagen heb. Of we ’s avonds iets gingen doen? Ja waarom niet, een terrasje, iets eten.  Afspraak om zes uur.

Het duurde even eer ik wist wat aan te doen. En dan die tulband op mijn hoofd. Als de mensen maar even kijken stoort mij dat niet, maar je hebt ook van die oenen die je aanstaren met een blik vol afschuw, dan heb ik het toch even moeilijk. Ik besloot om mijn ogen wat op te maken en deed een paar lange oorbellen aan.

Op het stadsplein ging ik even kijken hoe het daar uitzag. Volle zon en dit bij dertig graden! Er waren slechts enkele kleine parasols, die een minimum aan schaduw verspreidden. En elk schaduwplekje was bezet.

Op mijn vraag aan de ober of er geen parasols meer waren, kreeg ik als antwoord: neen, sorry!

Toen viel mij in dat bij de laatste storm, hier de hele nest was gaan vliegen. Alle zonneschermen aan flarden.

Er waren nog wel wat alternatieven, maar mijn vaste stek was een beetje te ver voor mij, daar moest ik voorlopig nog niet aan denken. Dichterbij lag er wel een zaak met een open patio en een terrastuin. Daar was het heerlijk om te zitten.

Maar na een tijdje wist ik weer waarom we hier niet zo vaak kwamen. De prijzen swingden hier de pan uit. Mijn plan om een kleinigheid te eten viel ook in ‘t water; pannenkoekentijd was al een half uur om. Kleine snacks waren er niet.

Ik nam dan maar een portie canneloni, in de hoop dat het niet teveel zou zijn. Waarschijnlijk ben ik een van de weinigen die op restaurant gaan voor de gezelligheid en niet voor het eten.

Het was gezellig, H. was pas terug uit Thailand en had heel wat te vertellen.

Mijn eten viel minder goed mee, de plas olie onderin mijn bord deed mij walgen en het vele zout teisterde mijn smaakpapillen. Ik geraakte maar tot in de helft.

De ober irriteerde mij. Je neemt iemands glas toch niet weg vooraleer er opnieuw is besteld? Hij dus wel. Gedurig aan kwam hij langs om te kijken hoeveel drank we nog hadden. Dit is so not done! Het leek of ik mijn schoonmoeder bezig zag. Koffie leeg? Snel het kopje afwassen.

Gelukkig maakte het schaduwrijke terras veel goed, maar ik vrees dat ze ons hier toch een heel lange tijd niet meer gaan zien.

Het was een fijne avond. Woensdag is mijn derde chemo aan de beurt, maar dan kan ik wel zeggen: nu ben ik in de helft!