Beelden uit het verleden…
Het moet geleden zijn van begin jaren tachtig dat we hem voor de laatste keer zagen. Toen ze allemaal nog kinderen waren en samen speelden met zelfgecreëerde dingen. Eigenlijk was het een plezante tijd, toen alles nog heel gewoon was, in niets vergelijkbaar met de dag van vandaag.
Ik heb hem als baby nog in mijn armen gehad, was zijn jonge meter.
Dan begon alles in de familie mis te lopen, hij praatte er niet over, dat werd toen niet gedaan. Maar hij kon het duidelijk niet aan. Hij wilde weg hier, in het leger een nieuw leven beginnen. Ver weg, ergens in Duitsland. Heel plots vertrok hij, zonder afscheid te nemen. Niemand die nog iets over hem hoorde…
Tot vandaag… deze morgen is hij uit het leven gestapt. Heel droevig. Hoe ongelukkig moet hij geweest zijn om die stap te zetten!
Wat er juist gebeurd is weet ik nog niet.
Was hij zo eenzaam of waren er andere problemen? Zijn oudere broer gaat het proberen uit te zoeken.
Waarom kwam hij niet terug, hij heeft nog broers en zussen. Wat heeft hem gedreven tot deze uitzichtloze daad?
Zullen we ooit de waarheid kennen? Het knaagt aan mij dat ik niets heb kunnen doen.
Rust in vrede R, in mijn herinnering blijf je voor altijd jong…
Het is altijd slikken als ik zoiets lees. Hij heeft jou (en waarschijnlijk niemand) ook geen kans gegeven iets te doen.
Veel sterkte, Zeezicht. Ik wens je dat de mooie herinneringen van vroeger je een troost mogen bieden.
Koppigheid of schaamte heeft hem tegengehouden.
Zijn broer heeft nog geprobeerd, maar R. wilde geen contact meer.
De enige troost is misschien dat hij er zelf voor gekozen heeft…
Koester je herinnering, sterkte ook bij het verdere verloop van je behandeling!
Misschien zullen we de juiste reden nooit weten, maar het is intriest…
Sterkte kan ik gebruiken, mercikes!
Moet inderdaad toch verschieten zijn, ookal zag je hem al lang niet meer.
Hou je goed, beste Zeezicht. Veel sterkte!
Ja het was idd verschieten. Zulke dingen verwacht je gewoon niet.
Ik heb ook zoiets ondervonden, enkele maanden geleden, en was er ook ondersteboven van.
Je kan niet veel meer doen dan je (mooie) herinneringen koesteren.
Veel sterkte.
Goh… voor mij is het al de derde keer.
Heb even bij je gelezen en ik snap nu hoe je op mijn log verzeild raakte. Wat een tijd maak jij mee…ik weet niet zo goed hoe te reageren. Sterkte met het verwerken van zo’n dramatisch verlies; hoe en waarom en…vreselijk.
Hoe sta je in je gevecht? Hoe vaak moet je bestraald worden? Nou ja….ik kom af en toe even bij je kijken. Op een rare manier zijn we een beetje verwant.
Ik en dol op je foto’s, trouwens. We fotograferen een beetje op dezelfdr manier, zo lijkt het.
Eigenlijk heb ik je gevonden bij top posts 100. En bij lotgenoten ga je natuurlijk vaker lezen.
In juni werd ik geopereerd en kreeg vier chemo’s.
Ik krijg nu 25 bestralingen en tegen eind november zou het moeten gedaan zijn.
In mijn vorige logjes staat alles beschreven van in ‘t begin.
Momenteel ben ik niet zo bezig met foto’s maken, maar dat komt terug!
Heel sereen geschreven, hoewel het bijzonder zwaar moet aangekomen zijn. Ook van mijnentwege, sterkte, Zeezicht!
Zoiets komt over als een donderslag bij heldere hemel…
Dit is altijd schrikken, heb het amper twee weken geleden ook meegemaakt en die mevrouw kende ik dan nog niet eens echt. Zo immens jammer toch, en dikwijls zo onnodig. Veel sterkte aan jou en de familie!
Het gebeurt altijd zo plots…
Zo plots gaat het niet, denk ik, Zeezicht. Iemand die bewst uit het leven stapt moet heel veel pijn hebben en geen gehoor krijgen bij anderen.
Die gedachte is toch verschrikkelijk!
Ik weet het, er gaat zeker een hoop ellende aan vooraf.
Daarom is het ook zo erg dat hij met niemand contact wilde.
Met zo plots bedoel ik wanneer je het slechte nieuws krijgt, dat overvalt je…