Het vervolg.
Over bestralingen vertellen is minder spectaculair. Het wordt gewoon een routine, omdat je er dagelijks naartoe moet.
Maar dat maakt ook dat de vijfentwintig beurten sneller voorbij zijn; de laatste keer is op vierentwintig november.
De bestraling zelf duurt maar heel even, enkele minuten. Soms gaat er meer tijd in om je lichaam op de juiste plaats te krijgen. Ze doen je wel eens griezelen met hun apparaten. Als dat ding onverwacht snel naar beneden zakt en je het gevoel hebt dat je verpletterd wordt. Dan zie je wel eens een grijns; volgens hen kan het helemaal geen kwaad, het machien stopt onmiddellijk wanneer er iets geraakt wordt. Mijn commentaar is dan: ja oké, maar het is een machine hé?
Of wanneer ze de loden plaat net boven je borstkas laten vallen in de vorm. (dat ding weegt misschien wel tegen de tien kilo) Ik zou dat spul niet op mijn karkas willen krijgen!
Je moet zorgen dat je kleding aan hebt die snel aan- en uit is, het lijkt wel een lopende band.
De gevreesde brandwonden zijn uitgebleven (gelukkig!). Er is wel wat roodheid op de huid, maar met wat zalf is het te verdragen.
De grootste bijwerking is de vermoeidheid, die ook plots kan toeslaan. Maar ik doseer mijn bezigheden en slaap veel.
Dan is er wel ook de slokdarm die opspeelt. Soms bij het eten, zelfs bij het drinken, stoort het slikken. Ik moet dan raar genoeg aan cement denken. Ook ben ik wel eens aan ‘t kuchen, zodat ik niet goed weet of ik keelpijn heb of dat het aan de bestraling ligt. Maar het zal dat laatste wel zijn.
Mijn voeten zijn zich aan ‘t herstellen, de vellen zijn bijna volledig afgevallen, maar met schoenen moet ik toch nog oppassen, voor de weke plaatsen. Mijn losse teennagels, daar blijf ik af, we zien wel…
Gisterenavond heb ik voor ‘t eerst sinds lang weer een ‘uitje’ gehad. Els De Schepper met haar laatste show; ‘Els De Schepper roddelt’
De kaarten waren al besteld vóór mijn ziekte. Alhoewel ik haar niet zo graag hoor zingen, vond ik de sketches wel goed en origineel, heel nieuw ook. De finale vond ik minder geslaagd, een beetje langdradig, maar misschien lag het aan mij omdat ik moe was?
Er is een liedje bij dat (in mijn oren) verschrikkelijk vals klinkt. Nochtans heb ik het op tv ook al zo gehoord. Naja, smaken verschillen hé!
Je bent goed bezig en er bijna vanaf. Hou moed !
Ja ik heb ook het gevoel dat ik goed bezig ben.
Mijn pa heeft duidelijk minder last van zijn behandeling en klaagt des te meer. Meer eerbied voor je word met de dag groter.
En toch kan je geen twee situaties met elkaar vergelijken hoor!
Maar misschien heeft je pa wat extra aandacht nodig?
Dat doe je dan toch, het kost niets…
Gelukkig kan je aftellen. Moed houden, hé?
Ja nu kan ik aftellen, dat is een hele stap verder!
Ook al kan ik inmiddels een beetje meepraten over nare apparaten schiet dit logje me naar de keel. Wat moet jij een sterke vrowu zijn. Beresterk. Ik blijf je volgen meid.
Ja wanneer je de keuze niet hebt, moet je wel sterk worden, tegen wil en dank…
maar iedereen kan het leren hoor!
Het einde komt langzaam in zicht. De laatste loodjes… zeggen ze toch. Nog veel moed en sterkte.
Het einde van de bestraling, maar of dan alles gedaan is…
blij te lezen dat je de bestralingen beter verdraagt dan de chemo,zeezicht
Misschien als ik niet wist hoe erg chemo is, dat ik nu zat te klagen over de bestralingen?
De reacties hierboven zeggen genoeg he Zeezicht! Geweldig goed bezig. Zolang je zo optimistisch blijft zijn we al zeer content.
En die show, ik heb al van meerderen gehoord dat hij niet schitterend is hoor dus het ligt niet aan u:)
Ja ik kan al beginnen aftellen: nog acht bestralingen… en dan op controle.
De vorige show van Els eindigde ook met een ellenlange preek. Dat weerhoudt me er van om naar haar nieuwe show te gaan kijken. Of heb ik ongelijk?
De sketches vond ik wel goed, madam. Zelfs alleen daarvoor zou ik gaan kijken.
Maar één ding begrijp ik niet goed: nu première in Antwerpen, terwijl hier de show al op verschillende plaatsen opgevoerd is… was dit de generale repetitie dan?
Ondertussen is er bij een zus van een vriendin ook borstkanker vastgesteld. D is 2 jaar jonger dan ik. Ik merk dat zij hetzelfde voorheeft als jij met die pac en ook het verdere verloop is er een van kommer en kwel. Als ik je zo lees (ben weer eens bijgelezen) staat haar nog heel wat akeligs te wachten. Vrijdag heeft ze haar pruik voor het eerst opgezet.
Het lijkt net alsof de miserie maar blijft komen. Ik duim mee voor je dat het volgende jaar er terug eentje van kwaliteit en herstel mag zijn waarin je onbekommerd gelukkig mag zijn.
Bedankt voor de lieve wensen!
En volgens mijn huisdokter behoort borstkanker al gewoon bij de chronische ziekten.
Hopelijk heb ik nu het ergste gehad…
Aan die jonge vrouw wens ik veel moed, ze zal het nodig hebben!