Experts verbaasd…

door echtscheiding

zwanen.

27/01 Opzichters in een wildpark in Gloucestershire staan verstomd van de scheiding van een koppel zwanen.

De zwanen, Sarindi en Saruni, keerden terug naar het reservaat om er de winter door te brengen, maar beide dieren bleken een nieuwe partner bij te hebben. Het is slechts de tweede keer in meer dan 40 jaar dat een “scheiding” bij zwanen werd vastgesteld in het wildpark.

(bron HBVL)

Zou dit een soort emancipatie zijn bij de zwanen? Jammer voor de trouwkoppeltjes die hun huwelijksfoto’s bij voorkeur laten maken bij deze vogels die tot nu toe bekend stonden om hun eeuwige trouw!

Ja zelfs de zwanen zijn niet meer wat ze geweest zijn…

 

Een bijna-kapsel.

Mijn haar is nu zo’n drie centimeter, (op sommige plaatsen iets meer of minder).

Vrouwen willen volume op hun hoofd, dat is heel normaal. Maar hoe los je dat op met zo’n kort pelouzeke? … gel.

Enkel met gel kan je dat recht omhoog laten staan.

Mijn zoon vond het prachtig, ik eerder grappig!

Maar ik heb haar en dat is wat telt.

Gisterenavond gingen we op restaurant, we dat zijn: H., L. en ik.

Net toen ik binnenkwam, draaide een hele tafel, tenminste de mensen die daar zaten, zich met afkeurende blikken mijn richting uit. Waarschijnlijk heeft er iemand gezegd: kijk daar eens…

Kom je binnen met een hoedje of een sjaaltje, hebben ze ook commentaar. Ik keek terug, tot de blikken afgewend werden. In stilte hoopte ik dat er iemand zou vragen of het voor een weddenschap was. Dan had ik tenminste kunnen antwoorden: ja, ik heb gewed dat van chemo je haar uitvalt en ik heb gewonnen!

Maar neen, dat doen ‘beschaafde’ mensen niet, liever gapen ze je aan in de hoop dat je omlaag kijkt. Zouden ze zich afvragen of kanker besmettelijk is?

We hadden een fijne tafel voor drie en kregen van de ober gedaan om uit de volledige menu enkel het hoofdgerecht en de koffie met Javanais te mogen hebben. Het smaakte voortreffelijk. Zo was ook onze conversatie.

Toen we na een gezellige avond naar huis gingen, dacht ik plots: misschien moest ik eens naar de kapper gaan, want mijn nekhaar is precies wat lang!

 

Een nieuwe lay-out en waarom.

Bij sommige blogs zie je  na het reactieluik, de titel van het vorige- en het volgende logje. Daar heb ik lang naar gezocht. Hoe installeer je zoiets?

Toevallig klikte ik beneden op ‘forums’… en ontdekte dat je daar vragen kan stellen over WordPress en dat niet alleen, je krijgt er ook antwoord… in het Nederlands!!!

Wat bleek nu? Het thema dat ik gebruikte had die mogelijkheid niet. Kon ik nog lang zoeken!

Dus begon ik verschillende  lay-outs uit te testen, die deze mogelijkheid wel hebben en het geheel moest dan  nog meevallen ook.

Het was een beetje als een naald in een hooiberg. Overal was er wel iets dat mij tegenviel.

Tot ik bij deze kwam. Het geheel is niet te donker en de foto’s komen mooi uit met een randje er rond.

Dus… tot ik deze weer beu ben, woon ik hier.

 

De nieuwe mini-ijstijd start nu!

klimaatverandering?

Sommige wetenschappers verkondigen het al enkele jaren, maar pas nu met deze relatief strenge winter wint de theorie dat we voor een kleine ijstijd staan in sneltempo aanhangers. Enkele belangrijke experts zeggen dat we begonnen zijn aan een periode van wereldwijde afkoeling.

De opwarming van het klimaat – door het gestegen CO₂-gehalte in de atmosfeer – blijft doorgaan, maar de eerstkomende decennia zal een veranderend patroon in de oceaanstromingen zorgen voor afkoeling. Ondermeer professor Mojib Latif, een belangrijk lid van het Intergovernmental Panel on Climate Change van de VN, is deze mening toegedaan.

Latif, verbonden aan het Leibniz-Institut van de universiteit van Kiel (Duitsland), zegt dat de wereld nu aan een koude periode begonnen is, met koudere winters en minder warme zomers. Samen met enkele collega’s kondigde hij de afkoeling in 2008 al aan in een paper. Ondermeer de Daily Mail brengt de theorie van deze klimaat-dissidenten weer onder de aandacht.

Latif ontwikkelde aan de universiteit van Kiel een methode om de temperatuur op een diepte van ongeveer duizend meter onder de zeespiegel te meten. Daar beginnen trends die leiden tot een warmere of koudere cyclus.

Deze oceaaninvloed kan de opwarming van de voorbije jaren volgens deze wetenschappers zeker voor de helft verklaren. “De cyclus is nu aan de omgekeerde beweging begonnen. Een winter zoals de huidige zal dus steeds vaker voorkomen. En die periode kan nog zeker twintig jaar duren.”

Het smelten van gletsjers en ijs zou volgens deze inzichten even stoppen. De klimaatopwarming pauzeert een aantal jaren en er zou zelfs afkoeling komen.

Ook andere waarnemingen wijzen in deze richting. Zo heeft het Amerikaanse centrum voor sneeuw- en ijsonderzoek (National Snow and Ice Data Centre) vastgesteld dat de massa Noordpoolijs sinds 2007 is gestegen met 409.000 vierkante mijlen. Volgens dit instituut uit Colorado gebeurt de opwarming van de Aarde sinds 1900 door een natuurlijke cyclus in de oceaan, en niet enkel door broeikasgassen.

(bron: het belang van Limburg)

In de jaren tachtig hebben we ook enkele serieuze winters na elkaar gehad. Toen was er ook al sprake van een nieuwe ijstijd.

Natuurlijk gaat het momenteel mis met de aarde, maar soms lossen de dingen zich na verloop van tijd zelf op.

 

Beu… dat wit…

Eerlijk, ik ben die witte wereld kotsbeu! Nu is het genoeg geweest, het mag nu stoppen.

Al die mensen die een witte Kerst gewenst hebben, dat zijn de schuldigen. Ze zullen daarboven gedacht hebben: jullie zagen… awel, we zullen meteen genoeg sturen. En als het nog even duurt, wordt het zelfs een witte Pasen! Néh!

Ik kan het niet helpen, mij maakt dit weer dépri. Het is natuurlijk wel mooi, zeker voor de kinderen, maar het hoeft zolang niet te duren.

Sinds ik mijn pols eens gebroken heb met vallen, ben ik bang voor gladheid. Ik zou willen/moeten gaan wandelen, maar betrap mij op luiheid en dan die angst, ja, daar is weinig aan te doen.

Daar komt nog bij dat ik nogal verstandelijk redeneer… mij schaam omdat ik niet buiten moét, zoals de mensen die gaan werken en toch nog klaag.

Door het vele rusten en weinig beweging en niet te vergeten de hormonenpillen, ben ik wat bijgekomen. Dit wil ik niet, maar kan er weinig aan doen!

Voorlopig koop ik ook niets nieuws van kleding, ik doe het met wat mij past.

Net nu ik mijn kleerkast netjes opgeruimd heb, een hoop aan de kant  wat ik nooit draag. Ik heb er steeds moeite mee om kleding weg te doen. Maar terwijl ik alles door mijn handen liet gaan, stelde ik mij de vraag: waarom draag je dit niet? En als er dan een antwoord was zoals: dit zit niet goed, de kleur staat me niet, te kort, te lang… dan weet je plots wat weg mag.

Dan komt er een pak ruimte vrij. Maar deze solden zullen aan mij voorbijgaan, of het moet zijn dat ik echt iets nodig heb.

En wanneer de sneeuw eindelijk weg is of tenminste het ijs op de voetpaden, en ik dagelijks een flinke wandeling kan maken, zal het mij wel ten goede komen.

Daar wacht ik nu op!

 

The postman always rings twice!

Eigenlijk wilde ik dit postje gisteren al plaatsen, maar het kwam er maar niet van: lui of moe, maakt niet uit.

Het begon op maandag 28 december. In mijn brievenbus stak een kaartje met de boodschap dat de postbode zich aangediend had op de 24e, met een pakket, maar ik was afwezig. Die dag mocht ik het gaan ophalen in het postkantoor.

Geen probleem, gewoon de straat over. De loketman keek even op zijn scherm: nee, dat pakket was er niet, de postman had het weer meegenomen op ronde. Moest ik hem niet zien, kon mij ik ‘s anderendaags terug aanbieden. Zover geen probleem.

Thuis weer een kaartje in de bus: pakket en blablabla…

Dinsdag: post, aanschuiven, loket, scherm, antwoord: nee… weer meegenomen op ronde. Ikke: jamaar, is mijn pakje bezig aan een stadsronde of wat? Ik wil morgen wel terugkomen, maar???

De mevrouw toonde begrip en stelde voor: ik zal je bellen wanneer ik het bewuste stuk in handen heb. Zo gezegd, zo gedaan. Woensdag: telefoon: oké, pakket aangekomen.

Een tijd geleden had ik iets besteld uit een catalogus en verwachtte dat het dat wel was. Wie schetst mijn verbazing toen ik een cilinder zag met mijn adres op. Dat was duidelijk een fles!

Stel je voor: Meneer en Madame stuurden mij een fles wijn! Van een verrassing gesproken: de fles was ook nog eens versierd met een uniek etiket van Zap! Het was een ‘kikker-op-etiket’, heel leuk. heel toepasselijk.

Het adres stond op de doos, dus besloot ik om onmiddellijk een kaartje terug te sturen met een dankwoordje.

Die ochtend had ik ook een wenskaart van Zap en Moose gehad, maar dat adres was ik kwijt en daarom vroeg ik het aan via een mail.

Ja normaal doe je dat niet, maar ik vind dat iedereen die mij een kaartje stuurt, er ook eentje retour verdient.

Tegen de avond keek ik mijn mailbox na en had antwoord van Zap: Hier is ons adres, maar zonder dat je het wist had je het al in je bezit. Tiens???

Even later een nieuw bericht: oh ja, btw, hier is ook het adres van Madame, als je dat soms wilt.

Wat bleek, Moose had de fles verzonden in naam van. Maar omdat hij het adres niet van buiten kende, (kunnen jullie nog volgen?) had hij het zijne ingevuld. Dus mijn kaartje naar Meneer en Madame was met de juiste naam, maar het verkeerde postnummer en straat, vertrokken naar  residentie Zap-Moose!

Hier was de enige oplossing om twee nieuwe kaartjes te schrijven. Dus een koppel zal er twee krijgen. Dubbele wensen. In elk geval heb ik er een hele dag plezier mee gehad en als ik er aan terug denk, nog steeds. Ik had evengoed als titel kunnen nemen: hoe mijn jaar lachend eindigde.

Rest mij nog om iedereen een goed 2010 te wensen!

Zelf maak ik geen voornemens, verwacht niets, we zullen wel zien. Het enige dat ik zou willen is dat alles weer normaal wordt!