Idool 2011.

Volgens de nieuwe trends, kijk ik dus naar ‘foute’ programma’s.

Wat heet fout? Ik ben geen film-freak, hou van muziek en amusementsprogramma’s, zelfs van de Muppets.

Dus is Idool mijn ding. Het begint al bij de pré-selecties, bij momenten héél plezant. Soms ook zielig, wanneer er zijn die denken écht te kunnen zingen en bijna hysterisch worden als ze niet toegelaten worden.

Dan heb je ook de flauwe plezanteriken, die zichzelf niet serieus nemen en enkel eens op tv wilden komen.

En deze keer was mijn gevoel juist: twee mensen vielen mij op en gaf ik een kans: Kevin en Kato. Nog nooit eerder zat ik er gewoon òp.

Nathalia had gelijk: de single van Kevin was niet echt zijn ding. Voor mij mogen ze Kevin reggae laten zingen. Hij heeft dat aangeboren ritme; ik kan mij hem inbeelden zoals Bob Marley met ‘stir it up’.

Kato moeten ze ook niet alles doen zingen, haar ‘gitarreke’ ukelele, zullen we niet zo snel vergeten.

Zij eindigde tweede, maar er zal wel voor haar gezorgd worden, we horen zeker en vast nog van haar. Ook van Reggie kreeg ze een staande ‘ovulatie’ (zoals hij zelf zei)

Maar dan was er ook nog de Kristof, die in het begin niet zo opviel, maar bewees dat hij vele genres aankan. Ik had hem graag eens een Gospel horen zingen. Ik heb zo’n vermoeden dat hij ook wel aanbiedingen zal krijgen, hij is gewoon goed.

En de jury, ja, die spelen zo’n beetje toneel hé. Maar je merkt toch dat ze hun oordeel serieus nemen.

Idool gaat stoppen, is volgens sommigen wat achterhaald, spijtig. Wat ze er ook van zeggen, het is toch een succes!

 

Will Tura 70 jaar.

 

genk is weer een bruisende stad!

In die lange grauwe, koude winter zag alles er ook zo uit. Waar bleef de lente? Nergens was het echt gezellig…

Of lag het aan mij? Ik weet het eigenlijk niet… mijn inspiratie was een tijdje zoek… er malen zoveel dingen door mijn hoofd, maar niets om een logje over te schrijven.

Maar het begin van de zomer heeft precies alles weer doen herleven.

Plots veranderde er iets, een stad heeft zomer nodig, net zoals de mensen die er wonen of passeren.

Meer volk in de straten brengt kleur in die ruimte. Je loopt niet meer alleen rond.

Het begon met Genk on stage, wat veel mensen nog kennen als ‘Swinging Genk’ , eigenlijk toch ook niet mis.

Door het prachtige weer is er veel volk op afgekomen, er wordt gesproken van een record. Drie dagen volle bak muziek, eten en drinken. Ja, een beetje decadent misschien in deze tijden, maar de optredens zijn gratis. (alhoewel het niet zeker is dat het zo gaat blijven)

Nieuw was wel dat het jeugdpodium, J-Factor, verplaatst werd naar de festivalweide, hier tegenover. We wachtten af met gemengde gevoelens, want dit podium, dat vroeger aan de kerk geplaatst werd, zorgde ook voor het meeste lawaai. Gelukkig werd er net daarvoor een wet gesteld op het geluidsniveau. De organisators tekenden ook de overeenkomst, dat ze niet boven de 103 decibels zouden gaan.

Toen ze op vrijdag begonnen, leek het even fout te gaan… muziek was er niet te horen, wel bassen die het hele gebouw deden daveren…

Nee, dit ging ik niet uithouden, desnoods ging ik bij mijn zoon slapen.

Maar blijkbaar was het een test, en voor de rest viel het wel mee, maar er zijn altijd mensen die niets kunnen verdragen.(dat hoor je dan later)

En ja,  juli, zondagsmarkt, de grootste van Vlaanderen wordt hier gezegd. Daar ook een podium met optredens allerhande, en dat elke zondag van juli en augustus. Er stond ook een kleine kermis (met een frituur; een frietje uit de hand in een puntzakje, lèkkèr!)

De solden waren dan ook al begonnen, en door het mooie weer: overal terrassen! En in het keuren van terrassen ben ik héél goed!

Elke zomerdinsdagavond, zijn hier ook de Parkies-optredens, met bekende namen. Maar het viel mij op dat het gisteren precies wat vroeger gedaan was, de voetbal zeker?

De warmte maakt zo loom, maar ik kan ondertussen al veel langer wandelen. Mijn haar is teruggekomen in de vorm van een krullenbol. Mij goed dat er uiterlijk niets meer aan mij te zien is, ik hou niet van medelijdende blikken en word ook niet graag beklaagd.

De behandeling bij de kinesiste valt goed mee, behalve dat mijn brein soms door vermoeidheid niet zo op zijn best is.

Volgende week moet ik naar het ziekenhuis voor mijn grote ‘keuring’ , benieuwd hoe het staat met mijn K-dingetjes…

 

Klassiek in de kerk.

Dit bedoelde ik dus met de bewering dat mijn muziekkeuze heel uitgebreid is.

Met H. naar een klassiek concert in de kerk. Een koor geschoolde stemmen, van een universiteit uit Texas, op tournee door Europa. Volledig a-capella.

Zestien personen, met fantastische stemmen. De Latijnse gezangen lagen mij iets minder, omdat ze nogal lang duurden.

Deze ‘deep river’ sprak mij het meeste aan, omdat mijn hart zich dan precies opent. Dit is wel een andere groep, ook mooi.

Maar dewelke wij gezien en gehoord hebben, klonk nog veel mooier. Misschien door de soliste met de hemelse stem.

Het is een negro-spiritual.

Na afloop stonden de zangers aan de uitgang om iedereen persoonlijk te bedanken voor hun komst, wat heel sympathiek overkwam.

 

Laat mij u verbazen…

Misschien niet de muziek wat u van mij verwacht, maar… waarom niet?

 

Geen cd’s meer!

Ik had me voorgenomen om geen cd’s meer te kopen, wegens minder interesse… maar heb me laten verleiden door Susan Boyle.

Een stem als kristal! Er staan verschillende songs op die me wel kunnen bekoren.

Zoals deze ‘cry me a river’ een beetje jazzy.

Maar ze zingt ook nog ‘amazing grace’  en ‘silent night’ en nog enkele bekende gospelachtige songs.

De begeleiding op piano had soms wat verfijnder mogen zijn, maar met gitaar klinkt het uitstekend.

In de winkel stond de cd bij ‘pop’ , ik zou ze eerder sorteren bij gospel.

Het is ook steeds mooi om op youtube haar optreden voor de jury te zien. Die medelijdende blikken veranderen al snel in grote verwondering en ik vind het prachtig hoe Simon zijn mond openhangt van verbazing.

Vanaf dat moment heb ik een groot ontzag voor zo’n talent. Ze mag dan een beetje excentriek zijn, who cares!

Nu alleen maar hopen dat de video niet verwijderd wordt van mijn blog!

 

Noem het melig…

Af en toe mag het eens… toch?

 

Openingsdans?

Ik ken iemand die deze ‘plakker’ als openingsdans op zijn trouwfeest wilde. Stel je voor: i’m alone forever…

Na een fikse ruzie gaf hij voor de goede vrede maar toe en werd het… Duh van Peter Maffay… yakkie…

Ach ja, het huwelijk liep toch op de klippen.

 

Het happy-song-stokje.

De storm van vorige week heeft mij toch wel parten gespeeld zeker!

Door Menck werd er een stokje deze richting uitgezwierd, maar dat heeft nogal geduurd eer ik het vasthad!

Nochtans kwam de wind uit de goede richting hoor. Oplettend hield ik het zwerk in ‘t oog.

Toen hier een halve boomstam kwam langsgewaaid, dacht ik: nee, dat is geen stokje!

En toen plots, ja daar vloog er eentje! Er achteraan, tot op het stadsplein, waar net een gevaarlijk uitziende grote hond het meehapte.

Hoe ging ik dit uitleggen aan Menck? Maar nee, niet zomaar opgeven.

Een loslopende chi-chi-poedel bracht mij op een idee: ik benaderde hem haar langs achter en joeg  ksst, ksst in de richting van de grote hond.

Die liet van verbazing het stokje vallen, terwijl het  kwijl uit zijn muil droop en al snel een plas vormde op de grond.

Heel behoedzaam raapte ik het fameuze stokje op en repte mij naar huis. Oef!!!

Wel, de echte waarheid is dat ik het super moeilijk vind om liedjes uit te kiezen, omdat ik al heel snel aan een ellenlange lijst zit.

Ik ga mijn best doen: vijf songs die mij in alle omstandigheden toch nog happy krijgen.

En eentje om het af te ronden!

 

Het vervolg.

Over bestralingen vertellen is minder spectaculair. Het wordt gewoon een routine, omdat je er dagelijks naartoe moet.

Maar dat maakt ook dat de vijfentwintig beurten sneller voorbij zijn; de laatste keer is op vierentwintig november.

De bestraling zelf duurt maar heel even, enkele minuten. Soms gaat er meer tijd in om je lichaam op de juiste plaats te krijgen. Ze doen je wel eens griezelen met hun apparaten. Als dat ding onverwacht snel naar beneden zakt en je het gevoel hebt dat je verpletterd wordt. Dan zie je wel eens een grijns; volgens hen kan het helemaal geen kwaad, het machien stopt onmiddellijk wanneer er iets geraakt wordt. Mijn commentaar is dan: ja oké, maar het is een machine hé?

Of wanneer ze de loden plaat net boven je borstkas laten vallen in de vorm. (dat ding weegt misschien wel tegen de tien kilo) Ik zou dat spul niet op mijn karkas willen krijgen!

Je moet zorgen dat je kleding aan hebt die snel aan- en uit is, het lijkt wel een lopende band.

De gevreesde brandwonden zijn uitgebleven (gelukkig!). Er is wel wat roodheid op de huid, maar met wat zalf is het te verdragen.

De grootste bijwerking is de vermoeidheid, die ook plots kan toeslaan. Maar ik doseer mijn bezigheden en slaap veel.

Dan is er wel ook de slokdarm die opspeelt. Soms bij het eten, zelfs bij het drinken, stoort het slikken. Ik moet dan raar genoeg  aan cement denken. Ook ben ik wel eens aan ‘t kuchen, zodat ik niet goed weet of ik keelpijn heb of dat het aan de bestraling ligt. Maar het zal dat laatste wel zijn.

Mijn voeten zijn zich aan ‘t herstellen, de vellen zijn bijna volledig afgevallen, maar met schoenen moet ik toch nog oppassen, voor de weke plaatsen. Mijn losse teennagels, daar blijf ik af, we zien wel…

Gisterenavond heb ik voor ‘t eerst sinds lang weer een ‘uitje’ gehad. Els De Schepper met haar laatste show; ‘Els De Schepper roddelt’

De kaarten waren al besteld vóór mijn ziekte. Alhoewel ik haar niet zo graag hoor zingen, vond ik de sketches wel goed en origineel, heel nieuw ook. De finale vond ik minder geslaagd, een beetje langdradig, maar misschien lag het aan mij omdat ik moe was?

Er is een liedje bij dat (in mijn oren) verschrikkelijk vals klinkt. Nochtans heb ik het op tv ook al zo gehoord. Naja, smaken verschillen hé!

 

Nog steeds…

 

Nog steeds word ik hier vrolijk van!

 

Mijn favoriete MJ song.

Vroeger dacht ik dat het over een hondje ging, maar neen… neem je zakdoek maar al…

 

Weekend.

 

Golden oldies.

Een van mijn favorieten, lekker melig…

 

Cabaret Rouge.

Een last-minute vraag van H., of ik zin heb om mee te gaan naar Tongeren Casino. Haar zus speelt viool in het lenteconcert 2009. Maar wat het juist voor een concert wordt weet ze ook niet.

Maakt niet uit, we zullen ons maar laten verrassen.

Blijkt het een cabaret te zijn in de Moulin Rouge-stijl.

Het Casino is hier wel het gepaste decor voor. Het gebouw zelf bestond al in de tijd van Napoleon. Er gebeurden wel vernieuwingen en aanpassingen, maar het lijkt  alsof het er altijd zo heeft uitgezien. Oud, berookte plafonds (echt of niet), rozetten, bogen.

Het decor is een salon, waar de mensen van het koor zitten, net een echt cabaret. Ook veel rood licht.

Achteraan een groot tv-scherm, waar afwisselend de muzikanten en beelden van Parijs op verschijnen.

Op een gegeven moment zelfs Yves Leterme, die de ‘Marseillaise’ zingt. Hilarisch en een beetje zielig tegelijk.

Er treden Can- Can danseressen op en zangers kwelen een variatie van liedjes bijeen, van klassiek naar populair. Het is puur genieten.

Ene Patrick valt ons op door zijn mooie stem en toonvastheid.

Wanneer hij dan aangekondigd wordt samen met Carina, valt mij plots in van waar ik het koppel ken; nl. x-factor.

Twee mannen zingen het duet uit  ‘de parelvissers’ , zo mooi, om stil van te worden.

Maar dan zakt (naar mijn gevoel) plots het niveau, wanneer het publiek moet meezingen met een schlager van Will Tura. Ik heb niks tegen deze muziek, maar niet na dat beklijvende duet.

Al bij al was het toch een fijne avond. En zonder te weten wat we gingen zien, een leuke verrassing.

 

A Blue day.

Ik heb niets met de oorlog, maar deze stem gaat mij steeds door merg en been.