Heb net ontdekt dat er ook filmpjes bestaan over deze waggelaars.
Leuk toch?
Categorie archief: Speciaal
Klassiek in de kerk.
Dit bedoelde ik dus met de bewering dat mijn muziekkeuze heel uitgebreid is.
Met H. naar een klassiek concert in de kerk. Een koor geschoolde stemmen, van een universiteit uit Texas, op tournee door Europa. Volledig a-capella.
Zestien personen, met fantastische stemmen. De Latijnse gezangen lagen mij iets minder, omdat ze nogal lang duurden.
Deze ‘deep river’ sprak mij het meeste aan, omdat mijn hart zich dan precies opent. Dit is wel een andere groep, ook mooi.
Maar dewelke wij gezien en gehoord hebben, klonk nog veel mooier. Misschien door de soliste met de hemelse stem.
Het is een negro-spiritual.
Na afloop stonden de zangers aan de uitgang om iedereen persoonlijk te bedanken voor hun komst, wat heel sympathiek overkwam.
Dierenliefde.
Een eekhoorn verdedigt zijn dode maatje tegen enkele kraaien. Ontroerend… toch?
Mooie ronde getallen.
Dit is te mooi om zomaar te laten voorbijgaan:
Ik heb nu momenteel
270 berichten,
110 categorieën,
4500 reacties.
Alles mooi afgerond, dat lukt geen twee maal!
Geen gekleurde zonsondergang.
Al de hele dag werd er gepraat over de prachtige zonsondergang die we zouden hebben, vanwege het vulkaanstof.
Niet dus, door de zware bewolking die het zicht belemmerde.
Daarom een foto van oktober 2008, ook met vulkaanstof.
Jammer dat er iets mis is met de afmetingen van de foto, er is weer iets veranderd. Te groot of te klein, ik zal het morgen nog eens nakijken.
De foto kan wel aangeklikt worden.
Geen cd’s meer!
Ik had me voorgenomen om geen cd’s meer te kopen, wegens minder interesse… maar heb me laten verleiden door Susan Boyle.
Een stem als kristal! Er staan verschillende songs op die me wel kunnen bekoren.
Zoals deze ‘cry me a river’ een beetje jazzy.
Maar ze zingt ook nog ‘amazing grace’ en ‘silent night’ en nog enkele bekende gospelachtige songs.
De begeleiding op piano had soms wat verfijnder mogen zijn, maar met gitaar klinkt het uitstekend.
In de winkel stond de cd bij ‘pop’ , ik zou ze eerder sorteren bij gospel.
Het is ook steeds mooi om op youtube haar optreden voor de jury te zien. Die medelijdende blikken veranderen al snel in grote verwondering en ik vind het prachtig hoe Simon zijn mond openhangt van verbazing.
Vanaf dat moment heb ik een groot ontzag voor zo’n talent. Ze mag dan een beetje excentriek zijn, who cares!
Nu alleen maar hopen dat de video niet verwijderd wordt van mijn blog!
De ganzenfanfare. (2)
(foto’s Hildeken)
Vorige week zondag was het shoppingzondag, de meeste winkels waren open.
De zon scheen, alhoewel het ijzig koud was.
Maar bibi wil wandelen, in het centrum.
We hadden weer het bezoek van de ganzenfanfare, voor de derde keer dat ik ze zie. Foto’s had ik nog van vorig jaar, dus het was niet zo erg dat ik mijn digitaaltje niet bij had.
Zo te zien hadden de stappers al een parade gelopen en waren ze nu aan hun rust bezig. Ik meen te weten dat ze twee rondes lopen van ongeveer een uur en daartussen mogen ze rusten. De beesten zijn echt goed verzorgd, ze kunnen in de kar, hebben eten en drinken en niets tekort.
Ik bleef een tijdje aan het hek staan om naar de kwakende, gaggende meute te kijken.
Komt daar een van de grootste dieren recht naar mij toe, haar bek groot open. Ik denk: die gaat mij proberen weg te jagen, maar verroer geen vin en hou oogcontact. Ze komt vlak voor mij staan en begint zowaar tegen me te ‘praten’. Op een klaaglijke toon. Ze krijgt ook antwoord in dezelfde intonatie. ‘Wat scheelt er? Wie weet wat je me wilt vertellen?’
Zo gaat het ‘gesprek’ een tijdje door en plots zegt ze ‘gag’ en stapt de loopplank op naar binnen waar het gezelliger is.
Maar baasje heeft het gezien en roept dat ze gaan vertrekken voor de volgende toer. Met tegenzin volgt ze het bevel op en aan het hekdeurtje kijkt ze nog even naar mij en brabbelt nog wat.
Ik veronderstel dat ze mij kwam uitleggen dat ze geen zin meer had om te marcheren, misschien lijk ik op iemand die ze kent?
Dieren hebben hun eigen taal, daar geloof ik vast in.
En ik?… sssssttttttt… misschien ben ik een ganzenfluisteraar…
Experts verbaasd…
door echtscheiding
zwanen.
27/01 Opzichters in een wildpark in Gloucestershire staan verstomd van de scheiding van een koppel zwanen.
De zwanen, Sarindi en Saruni, keerden terug naar het reservaat om er de winter door te brengen, maar beide dieren bleken een nieuwe partner bij te hebben. Het is slechts de tweede keer in meer dan 40 jaar dat een “scheiding” bij zwanen werd vastgesteld in het wildpark.
(bron HBVL)
Zou dit een soort emancipatie zijn bij de zwanen? Jammer voor de trouwkoppeltjes die hun huwelijksfoto’s bij voorkeur laten maken bij deze vogels die tot nu toe bekend stonden om hun eeuwige trouw!
Ja zelfs de zwanen zijn niet meer wat ze geweest zijn…
Achmed the dead terrorist.
Volgens Youtube werd deze Achmed al 100.964.417 maal bekeken! (tot nu toe)
Ik vermoed dat het nog een tijdje zal doorgaan. Misschien ligt het aan het woord ‘terrorist’, dat de aandacht trekt?
Deze buikspreker, Jeff Dunham, is wel heel goed. Je moet het maar doen!
SMS’en achter het stuur.
Schokkende beelden over wat er kan gebeuren bij het sms’en samen met autorijden.
Een berichtje intikken gaat blindelings, maar dan moet het nummer gezocht worden.
Niet voor gevoelige zielen, of toch…
Het filmpje is in scène gezet, maar het gebeurt!
Dit moet zeker helpen!
Deze prachtige foto werd mij toegestuurd door een fijne blog-maat, als opkikkertje.
Is het niet leuk dat hij aan mij dacht wanneer hij hier op het terras zit?
De opschriften zijn op maat gemaakt voor mij. Je kan ook zeezicht heten, al zie je de zee niet! 
Zeezicht, alle dagen hopen!
Een kleine update: De foto werd mij toegestuurd door Moose, alias Hill.
Mijn favoriete MJ song.
Vroeger dacht ik dat het over een hondje ging, maar neen… neem je zakdoek maar al…
Een wolk vanille.
Een tijdje geleden had ik mijn broer en zus op bezoek met hun respectievelijke echtgenoten.
We zaten gezellig te keuvelen tot er plots een zoete geur van vanille over ons heen trok. Als bij afspraak zeiden we allen, het ruikt hier plots zo heerlijk, wie heeft er vanilleparfum op? Niemand…
Zo’n drie maal gebeurde nog eens hetzelfde. Toen iedereen weg was, ging ik eens buiten snuffelen, maar vandaar kwam het niet.
Dan trok ik mijn vitrinekast open en ontdekte dat het daar zo lekker rook.
In die kast ligt een klein tuiltje bloemetjes en kruiden, dat ik jaren geleden meebracht uit Wenen. Maar het was nog nooit gebeurd dat de geur zo hevig was. Tot mijn blik op een beeldje van Pater Pio viel. Was dit een boodschap? Ik herinnerde mij weer de gebeurtenis in het kerkje in Duinbergen aan zee.
En voor de sceptici onder jullie: iedereen weet dat ik een heel nuchtere persoon ben.
Die nacht droomde ik dat ik in het kerkje te snel naar buiten was gevlucht, ik had maar de helft van de boodschap meegekregen. En deze keer was ze veel geruststellender.
Was dit bovennatuurlijk? Ik ben ervan overtuigd dat het zo is.
Het was helemaal niet beangstigend of akelig… de zoete geur is daarna niet meer gekomen. Het tuiltje ruikt wel, maar toch matig. Niet meer zo bedwelmend. Een verklaring is er niet, en ik heb niets erbij gefantaseerd. Jullie zijn vrij om mij te geloven of niet.
Hoe iemand er in slaagde om speciaal voor mij een quiz ineen te knutselen.
Afgelopen zondag heb ik bezoek gehad van twee toffe madammen, zapnimf en chelone, twee heel bekende blogsters.
Het duurde wel even eer ze hier waren. Dat blijkt een heel verhaal te zijn. Vermits ze te vroeg van de autobaan afgereden zijn, klopte mijn uitleg niet meer, omdat ze langs een andere weg in het centrum belandden. Gewoon de tegengestelde richting. Ja en dan verdwaal je natuurlijk in de vele rotondes. Maar zelf ben ik ook niet zo onschuldig, vermits ik op een gegeven moment rechts met links verwarde in mijn uitgebreide wegbeschrijving. Zodoende zaten ze plots tien kilometer te ver. Maar uiteindelijk (oef!) stonden ze toch vóór mijn deur.
Heerlijk om beiden terug te zien!
Ik ben niet helemaal zeker of ik het ga kunnen uitleggen, maar zap had een mooie doos bij. Op het deksel stond een kikker afgebeeld (allemaal eigen werk) en het opschrift: opkikkertjesdoos.
Ze duwde mij een lijst in handen waarvan in de tekst bepaalde woorden vervangen waren door een cijfer. Als ik de woorden kon raden moest ik in de doos naar het bewuste nummer zoeken. Het waren allemaal kleine doosjes en pakketjes. De doosjes allemaal gevouwen met de hand.
Ik ga maar één voorbeeld geven: bij de zin’ het is niet allemaal kommer en kwel’ hoorde, ja wat dacht u, de komkommer.
Zelfs tikkeneitjes van chelone’s kippetjes kwamen te voorschijn.
Zo kwam ik aan een hele hoop kleine nuttige of grappige dingen. Het was lachen geblazen. Dit is de eerste keer dat ik van iemand een quiz cadeau kreeg.
Oh ja, en van chelone kreeg ik ook nog een mooi groen plantje met kleine leeuwenbekjes. Ik ben vergeten om de naam van het fijne groen te vragen… eigenlijk weet ik zelfs niet meer of ik haar wel bedankt heb. Maar dat kan hier dus nog.
Ik had het gevoel dat er een maag verschrikkelijk gromde, dus stelde ik voor om naar de pizzeria te gaan. Mijn hinten dat het daar na halfzeven stampvol zit, drongen niet echt door.
Maar het geluk was met ons, we konden buiten op het terras eten. We hebben wel wat moeten wachten, zodat het brood en de boter voor bij de pasta al bijna op was, eer het eten er aankwam.
Chelone voelde zich een beetje in het buitenland, met al die Italianen en het verkeer. Je weet wel: het verre Limburg enzo.
Ik denk wel dat het gesmaakt heeft, want in de borden bleef niets over, buiten mijn halve pizza.
Maar ja, op een moment komt er een einde aan de gezelligheid en werd het tijd voor de dames om te vertrekken. Hopelijk zijn ze goed thuisgeraakt.
Ik ben heel dankbaar dat ze deze moeite gedaan hebben om mij te komen bezoeken. Het was een kei-toffe dag meisjes!
Oh, wat zijn ze mooi!
Dit plantje heb ik al enkele jaren in mijn bezit. Eerst heeft het lang geduurd eer het ook maar een beetje groeide.
En zeker twee jaar of meer voor er wat bloempjes tevoorschijn kwamen.
Vorig jaar, mooie bloemen, vrij groot, maar geen vruchtje te bespeuren.
En nu… heel veel kleine bloempjes en meerdere echte appelsientjes of het kunnen evengoed mandarijntjes zijn. Eigenlijk maakt het niet uit welk van de twee het is.
Ik vind ze zo schattig, en zeg elke morgen hoe mooi ze zijn en dat ze maar goed moeten groeien.
Ik ben hevig benieuwd of ze gaan blijven hangen en volwassen worden met echte appelsienenkleur.
Voor alle zekerheid heb ik maar al enkele foto’s genomen. Moest het echt superheet worden, dan is het misschien te warm aan het venster. Zouden ze dat overleven?
Ze van plaats veranderen loopt soms verkeerd af.
Ik wacht…
Een bron van waarheid.
Men overtuigt zichzelf er vaak van dat het leven beter zal zijn nadat men getrouwd is, nadat men een kind heeft en nadien, nadat we een tweede kind gekregen hebben…
Later voelen we ons gefrustreerd want de kinderen zijn nog niet groot genoeg en we denken dat we beter af zullen zijn als ze groot zijn.
Men is er dan van overtuigd dat men gelukkiger zal zijn als éénmaal deze stap voorbij is.
Men zegt zichzelf dat het leven vollediger zal zijn wanneer de dingen beter zullen gaan voor ons, voor onze partner, wanneer men een schone wagen zal hebben of een groter huis, wanneer men op vakantie zal gaan , of wanneer men met pensioen zal zijn.
De waarheid is dat er geen beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidig moment. Indien het niet nu is, wanneer zal het dan zijn ?
Het leven zal altijd gevuld zijn met te bereiken objectieven of af te maken projecten. Het is beter om dat toe te geven en om te beslissen om nu gelukkig te zijn, nu het nog kan.
Heel lang heb ik gedacht dat mijn leven eigenlijk ging beginnen. Het echte leven ! Maar er is altijd een hindernis op de weg, een op te lossen probleem, een onbeëindigd project, nog door te brengen tijd, een te betalen schuld.
En dan, dan zal het leven beginnen ! Totdat ik besefte dat deze hindernissen juist mijn leven zijn. Dit inzicht heeft mij helpen begrijpen dat er geen weg bestaat dat naar het geluk leidt. Het geluk is de weg.
Aldus passeert ieder moment dat we hebben, en meer nog, wanneer men dat moment deelt met een speciaal iemand, speciaal genoeg om onze tijd ermee te delen, en dat men zich herinnert dat de tijd niet stilstaat.
Dan moet men stoppen met studeren, met zijn loon te verhogen, met te trouwen, met kinderen te hebben, met te wachten dat de kinderen het huis uit zijn, of gewoon met te wachten op vrijdagavond, op zondagmorgen, op de lente, de zomer, de herfst of de winter, om te beslissen dat er geen beter moment is dan nu om gelukkig te zijn.
HET GELUK IS EEN WEG MAAR GEEN BESTEMMING
Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het is voldoende om ieder klein moment te appreciëren en om het te beschouwen als een der beste momenten uit zijn leven. Tijd wacht op niemand. Verzamel ieder moment dat je hebt en het zal van grote waarde zijn. Deel het met door jou gekozen personen en ze zullen nog waardevoller worden.
De bron van deze tekst is onbekend.
De ganzenfanfare.
Wie heeft ze al gezien? De marcherende ganzen, op maat van de muziek. Of ze er gelukkig mee zijn… ik zou ‘t niet weten, maar het is wel grappig om te zien.
Vorig jaar liepen ze ook al eens parade, maar toen was er minder volk en vormden ze meer een lange rij achter elkaar. Op een foto sta ik erbij (de grootste gans vanachter) maar die ga ik jullie besparen.
(de foto’s werden gemaakt door Hildeken)
Allerheiligen.
Spinnerag ragfijn
betoverd door nevel
parelnevel gevangen
gevangen parels
verdwijnen weer meedogenloos
door zachte zonneschijn.
Oerknalexperiment gestart.
De gevreesde apocalyps is nog uitgebleven; na meer dan tien jaar en 6 miljard euro is de grootste deeltjesversneller ter wereld in Genève aangezet.
Critici zijn bang dat bij de simulatie van de oerknal zwarte gaten ontstaan, die zouden leiden tot het einde van de wereld.
De CERN wordt met e-mails van verontruste en boze burgers overstelpt.
Vanochtend had de Large Hadron Collider eerst nog wat ‘kleine technische problemen’, maar nu draait de versneller op volle toeren.
Het Europees Centrum voor Nucleair Onderzoek (CERN) heeft tien jaar gebouwd aan de tunnel die bestaat uit door magneten gevormde ringen.
Met de LHC willen wetenschappers inzicht krijgen in het heelal een fractie na de oerknal, 14 miljard jaar geleden.
De onderzoekers schoten een straal protonen de 27 kilometer lange ronde buis in. Even later verscheen de straal op het computerscherm, een teken dat de versneller goed werkt. Ook is het de wetenschappers gelukt de protonen weer tot stilstand te brengen.
De versneller zal binnen enkele weken ook protonen, een van de bouwstenen van atomen, met de snelheid van het licht op elkaar laten botsen.
Daarbij komen allerlei elementen vrij die ook vrijkwamen toen het heelal ontstond, een nabootsing van de oerknal dus.
Wat echt staat te gebeuren is onzeker, het is de eerste keer dat op zo’n grote schaal de oerknal wordt nagemaakt.
Het lijkt wel of ze God aan ‘t spelen zijn. Welk effect heeft dit experiment onder de grond?
Er zijn al zoveel aardbevingen en andere natuurrampen.
In het verleden zijn er dikwijls experimenten gebeurt waar veel mensen zo hun twijfels over hadden, maar dit spant volgens mij de kroon. Ik wil niet doemdenken, maar heb veel twijfels.
Je hoeft niet alles zomaar aan te nemen omdat het ten dienste staat van de wetenschap, zelf twijfelen ze ook aan de goede afloop…
Vuur de baas worden.
Met enkele vrijwilligers waren we uitgenodigd om een namiddag cursus te gaan volgen bij de plaatselijke brandweer. Ze hebben een groot oefenterrein waar ze vuurtjes mogen maken om ze dan te leren blussen.
Eerst was er heel wat uitleg om dan over te gaan tot de praktijk. Nooit zou ik gedacht hebben dat er zoveel verschil is tussen brandblusaparaten. Het goedkope model dat door de automobielfabriek bij de wagen geleverd wordt, is eigenlijk niet voldoende om een wagen te blussen. Meestal bestaat de inhoud enkel uit de B- en de C- producten. Om vaste stoffen zoals een autozetel te kunnen blussen heb je A nodig. Wat alleen bij de duurdere bussen voorzien is. Een beginnend vuurtje van kleine oppervlakte zou nog net lukken, maar is het vuur al uitgebreid… vergeet het maar. Klasse B dient om vloeistoffen te blussen en klasse C voor gasvormige stoffen. Ik ga jullie de hele technische uitleg besparen, maar het komt er op neer dat de blusaparaten, welke A, B, en C bevatten, meestal duurder zijn. De meeste mensen kennen het verschil niet, maar het loont dus wel de moeite om iets meer uit te geven bij aankoop.
Praktijk hebben we ook gehad. Bangelijk al dat vuur!
Eerst een hoop brandende paletten. Dan een pop, waarbij je je moest inbeelden dat het een brandende mens was. En het bleef niet bij kijken, nee hoor, handschoenen aan, branddeken op de juiste manier vastnemen en die mens redden. Ondertussen ook opletten om zelf niet geraakt te worden door het vuur. Gebruik zeker nooit een fleece-dekentje, want fleece wordt vervaardigd uit pet-flessen en is dus zeer brandbaar.
Dan was de brandende frietketel aan de beurt. Iets wat heel veel gebeurt. Akelig hoor! Iedereen weet waarschijnlijk al dat je dat niet mag overgieten met water, want dan vliegt alles in brand. Maar het deksel er op zetten kan voldoende zijn, omdat de zuurstof wordt afgesneden. Een natte dweil erover leggen (maar die mag niet druppen, want dan krijg je hetzelfde effect als met water). De frietketel hebben we ook geblust met CO2. Het is een schuimstraal die onmiddellijk alles bevriest op -78 gr. Alleen als er niets anders is mag het op mensen gebruikt worden. Het voordeel is wel dat het helemaal niet giftig is. Het is heel goed om een branddovende deken in huis te hebben, die kan je op verschillende manieren gebruiken. Uitleg over imploderende tv’s hebben we ook gehad.
Het beste blusmiddel is schuim. Maar dat wordt niet altijd gebruikt omdat het niet milieuvriendelijk genoeg is. Alles gaat de riolering in en het product breekt de oppervlaktespanning van het water, met alle gevolgen van dien.
Dan een bus gas met een steekvlam zien en die moeten doven, het is toch wel bangelijk, dat moet ik toegeven.
Het was een leerzame namiddag en nu weet ik tenminste wat voor soort materiaal we hier in de gangen hebben in geval van nood, en hoe het te gebruiken, wat heel belangrijk is.
Ik kan maar een ding hopen… dat we het nooit zullen nodig hebben.
Intrede zuil van Genk.
Op 1 mei 2008 is het ogenblik aangebroken waarnaar de Italiaanse kunstenaar Luciano Fabro – en velen met hem – zo naar zou hebben uitgekeken. De zuil van Genk, of la colonna di Genk, zoals Fabro zijn schepping doopte, vindt zijn definitieve stek op het Genkse stadsplein. Helaas niet in het bijzijn van de kunstenaar…
La colonna di Genk was Fabro’s laatste creatie. Luciano Fabro, geboren in Turijn in 1936, overleed onverwacht op 22 juni 2007.
Als eerbetoon aan Luciano Fabro en de vurigheid en enthousiasme waarmee hij zich aan de creatie van zijn laatste werk heeft gewijd, zal de Zuil met het nodige spektakel zijn intrede maken in Genk. En hoe kan dit mooier dan op 1 mei, in de O-Parade, omringd door kleurige bloemen en een even bonte batterij van Italiaanse vesparijders in een symfonie van toeters en bellen?
Met zijn colonna di Genk heeft Fabro op een heel bijzondere en poëtische manier vorm gegeven aan de Genkse geschiedenis en de diversiteit van de Genkse gemeenschap.
De zuil is opgebouwd uit twee delen van een Dorische zuil uit witte marmer, waartussen een brok zwarte vulkanische puimsteen is geklemd. Fabro trof deze steen aan in de haven van Carrara. Zijn vorm en de diepzwarte kleur deden hem denken aan de Genkse koolmijnen, aan de glorie van het zwarte goud en de economische welvaart die het bracht. Maar de steen herinnerde hem ook aan zijn vele landgenoten die indertijd naar België zijn getrokken en die, samen met hun collega’s uit België en andere landen, diep onder de grond en zwart van het stof, hebben gewerkt.
Het werk verbeeldt de kracht van een volk om het verleden te incorporeren en er kracht uit te putten om te bouwen aan een mooie en solide toekomst. De nieuw samengestelde bevolking wordt voorgesteld als basis, letterlijk als steunpilaar van de samenleving en als fundament van de beschaving.
Het heengaan van Luciano Fabro gaf de zuil van Genk en de zwarte steen geheel onverwachts een nieuwe betekenis. De zwarte steen zweeft tussen twee stukken van de zuil van het leven, van zijn leven. Nu hij er niet meer is, staat niets deze interpretatie nog in de weg…
La colonna di Genk wordt in de O-Parade naar het nieuwe hart van Genk gevoerd, waar hij, in het bijzijn van alle Genkenaren, zal worden opgericht en om een blijvend een symbool te zijn voor Genk en van de Genkenaren.
Update: Ondertussen staat de zuil op het vernieuwde stadsplein. Maar het is daar nog niet allemaal gereed. Vind ik het mooi? Ik weet het eigenlijk nog niet. Ik had verwacht dat de zuil hoger ging zijn en dat er fonteinen zouden rond gebouwd worden. Misschien wanneer alles helemaal klaar en af is, zal het meevallen. Er moeten nog bomen bijkomen en banken en waarschijnlijk ook bloembakken. Tot zolang zal ik wachten om er een foto van te maken.
