Het happy-song-stokje.

De storm van vorige week heeft mij toch wel parten gespeeld zeker!

Door Menck werd er een stokje deze richting uitgezwierd, maar dat heeft nogal geduurd eer ik het vasthad!

Nochtans kwam de wind uit de goede richting hoor. Oplettend hield ik het zwerk in ‘t oog.

Toen hier een halve boomstam kwam langsgewaaid, dacht ik: nee, dat is geen stokje!

En toen plots, ja daar vloog er eentje! Er achteraan, tot op het stadsplein, waar net een gevaarlijk uitziende grote hond het meehapte.

Hoe ging ik dit uitleggen aan Menck? Maar nee, niet zomaar opgeven.

Een loslopende chi-chi-poedel bracht mij op een idee: ik benaderde hem haar langs achter en joeg  ksst, ksst in de richting van de grote hond.

Die liet van verbazing het stokje vallen, terwijl het  kwijl uit zijn muil droop en al snel een plas vormde op de grond.

Heel behoedzaam raapte ik het fameuze stokje op en repte mij naar huis. Oef!!!

Wel, de echte waarheid is dat ik het super moeilijk vind om liedjes uit te kiezen, omdat ik al heel snel aan een ellenlange lijst zit.

Ik ga mijn best doen: vijf songs die mij in alle omstandigheden toch nog happy krijgen.

En eentje om het af te ronden!

 

Ik tag, jij tagt, wij taggen samen.

Van Micheleeuw kreeg ik het stokje; neem-de-vierde-foto-uit-je-vierde-map en publiceer.

Nu was ik toch even bezig met denken; vierde vanboven of vanonder?

Wel, het moet toch lukken dat deze map net in het midden staat. Tenminste als ik die  mag nemen welke op mijn scherm staan. Want op de D-schijf staan er nog en veel complexer; map in map in map…

Het is carnaval 2008 geworden, heel koud die dag, maar mooi weer. Gelukkig sta ik er zelf niet op, ik ben steeds de fotograaf (in).

Wie ga ik nu taggen? Ik zou het bij God niet weten…

Liever heb ik vrijwilligers. Voelt iemand zich  aangesproken, heb je  zin om dit stokje over te nemen? Please, doe mij en jezelf dat plezier.

 

Opnieuw getagd, of is het getagged…

Deze fantastische Madame stuurde mij deze tag.

Niet gemakkelijk hoor, sorry madame dat ik er zo lang over gedaan heb, maar hier heb ik toch een tijdje voor nodig gehad. En mijn kwinkgeslag komt niet zo vlot als bij jou.

Als eerste moest ik een link terugplaatsen, dat is gebeurd.

Dan zes kwinkslagen over mezelf vertellen.

Tag zes andere bloggers en laat op hun blog een bericht achter.

Wel, daar gaan we dan!

1. Mijn winkelkarretje lijkt lichter wanneer ik het voortduw inplaats van te trekken. Dat maakt dat ik een beetje slinger van links naar rechts. Mijn buurvrouw vroeg: ligt het aan jou of aan je wagentje? Waarop ik: Oh neen, het ligt aan die borrel van daarnet!

2. Wanneer iemand mij vraagt: hoe gaat het met je? Is mijn antwoord steeds: heel goed! En dat alleen om te vermijden dat ik uitleg moet geven als ik iets anders antwoord.

3. Onlangs verplaatste ik mijn micro-wave, ik had meteen meer plaats en kon er beter in kijken. De broodrooster kreeg een plaatsje op de koelkast. Hij stond wel andersom. Ik wilde mijn boterham er laten uitspringen vóór de tijd om was en wist gewoon niet meer hoe het moest. Gewoon vergeten dat ik van onder op de knop moest duwen. Gelukkig werkte hij automatisch. Even stond ik na te denken: zou dit Alzheimer zijn of dementie die er aan kwam? Maar dan toch de light-versie.

4. In het weekend is er in het centrum regelmatig wat animatie, gewoon mensen die ingehuurd worden om winkel-wandelaars te entertainen. Er liep een mimespeler in zwart pak met witte handschoenen achter de mensen aan om hen te imiteren. Iedereen lachte natuurlijk. Ik vond het maar flauw en toen hij naast mij liep in dezelfde pas… kon ik het niet laten. Zonder te lachen deed ik hèm na. Hij gaf het snel op en verdween heel boos.

5. Aan mijn toneelklassen heb ik fijne herinneringen. Zo hebben we eens een rollenspel gedaan, dat met stukjes opgebouwd werd. De figuur die ik gekozen had te zijn, kreeg een verleden en een achtergrond, net echt. Ik zat voor de klas en de anderen mochten vragen stellen.

Heb je hobby’s?

Oei, de clochard die ik was had dat zeker niet. Om tijd te winnen vroeg ik: wat zijn hobby’s?

Euh, ben je ergens lid van?

Oh ja, ik ben bij het OCMW.

Iedereen plat natuurlijk.

6. Ik noem mijzelf graag prettig gestoord. Als je niet met jezelf kan lachen, dan is er iets fout.

Nu moet ik zes nieuwe bloggers taggen. Geheel vrijblijvend hoor. Heb je zin kruip dan maar in je pen, euh ratel maar op je toetsen.

Chelone, Leibele, Annava, Micheleeuw, Elise, Heidi Schoefs

Mochten jullie al door iemand anders gekozen zijn, sorry dan.

Voor mijn part mogen er ook twaalf hun kwinkslagen vertellen, des te meer  kunnen we lezen.

 

Getagd worden.

Micheleeuw stuurde mij de boodschap dat ze mij getagd had. Vroeger kreeg je een stokje, maar nu heet dat iemand taggen. Het woord op zich maakte mij nieuwsgierig en ik ging eerst eens opzoeken wat de betekenis ervan eigenlijk is.

Blijkbaar worden er verschillende soorten uitleg aan gegeven. Iemand noemde het een hype. Maar wat mij een beetje aansprak was; iemand labelen. Wie verzint het toch allemaal? Je geeft dus iemand of jezelf een label?

De bedoeling is dat ik zes dingen opnoem die niet belangrijk zijn. Nu is nog de vraag: onbelangrijk voor mij of voor de lezer? We zouden hier een hele discussie over kunnen beginnen. (dat mag ook). Daar gaan we dan…

1. Dagelijks moet ik zeven verschillende pillen innemen. Ik ben daar ook tegen, maar het is de enige manier om te functioneren. Ik krijg regelmatig te horen dat ik er goed uitzie, oké, aan de buitenkant hoef je niet te merken hoe het met de binnenkant gesteld is.

2. Ik hou niet van snijbloemen en ik heb een sterk vermoeden dat het wederkerig is. Want ik kan ze nooit lang houden. Vroeger toen ik een tuin met bloemen had, werd er nooit een geplukt, want dan waren ze dood voor mij. En snijbloemen kopen vind ik dus weggegooid geld. Een gewoon klein potplantje daar kan ik in tegendeel heel lang van genieten.

3. Als kind heb ik boeken verslonden, ik las alles wat er in huis was of kwam. Maar dat is voorbij, na een halve bladzijde krijg ik verschrikkelijk slaap. De Knack ligt op het toilet, anders zou ik die niet gelezen krijgen.

4. ik hou ontzettend van films van Walt Disney. Zowel de tekenfilmen als de andere. (dat is het kind in mij)

5. Kookprogramma’s op tv, waar de kok de sla met zijn handen mengt, doen mij walgen.

6. ‘s Avonds voor ik slapen ga, speel ik eerst nog enkele rondjes patience op de pc. Soms blijf ik doordoen tot ik een spelletje volledig heb uitgelegd, alleen maar om die kaarten te zien springen.

Tot daar mijn ‘geheimen’ . Maar ik ga niemand taggen, ik gooi dat tagding in de meute van blogland en wie er zin in heeft, mag het vrijwilig oprapen en er iets mee doen. Er zal wel iemand zijn die het ziet zitten?

 

Award- stokje.

Wat een eer… van madameblogt kreeg ik deze award, waarvoor dank, maar het is in feite een stokje.

De bedoeling is dat je hem doorgeeft aan zeven blogs welke je graag leest.

Jammer genoeg weet ik niet hoe ik de links erbij moet plaatsen zoals het eigenlijk zou moeten. Maar ik stuur mijn favorieten een berichtje in het reactieluik. Wie naar de blogs wil, vindt de namen in mijn blogroll.

En van de genomineerden wordt verwacht om ook zeven andere blogs deze eer te schenken.

Ik ga dadelijk aan de slag:

Dorien, omdat ze net als ik van cavia’s houdt.

Chocomoose, omdat hij zo vertederend kan schrijven over de zapjes.

Tante Annie, omdat ik vermoed dat ze hier ergens dichtbij woont.

Adelheid, omdat haar blog overloopt van poëzie, die ik niet altijd begrijp, maar dat hoeft ook niet. Het is allemaal zo mooi om te lezen.

2Complex, ze schrijft helemaal niet complex, fijn blogje om te lezen.

Margo, omdat ik het gevoel heb dat wij samen goed zouden kunnen praten.

Lentesneeuw, een blog dat mij aantrekt, waarom? Gewoon omdat het zo is…

Jullie kunnen de award op je eigen blog zetten en dan de zeven andere uitverkorenen vermelden.

En dan zijn er nog zoveel blogs die ook in aanmerking komen, maar ik moet mij beperken tot zeven… jammer…

Nogmaals dank aan Madame voor de uitleg om de links alsnog te kunnen maken. Joepie! Weer iets bijgeleerd!

 

Verder kijken dan je computer.

Hier ligt een stokje dat al een beetje wortels en blaadjes begint te krijgen. Ik nam het aan van Georgina, nadat ik pas twee andere vriendelijk maar kordaat geweigerd had. (sorry dames)

De opdracht is; wat zie je door je raam wanneer je je een meter ofzo verwijdert van je computer. En dat wordt dan volgend beeld. Ik ga het stokje (halve boompje) niet doorgeven, het is ondertussen al zowat blogland rond geweest, maar wie zin heeft mag natuurlijk…

 

Het fameuze stokje.

Het werd mij toegeworpen door Madame. Goh… daar moet ik dan toch wat tijd voor nemen, maar nu denk ik dat ik zover ben.

3 bands of artiesten die ik dit jaar(2007) heb leren kennen.

Ja… eigenlijk ben ik dat stadium een beetje voorbij dat ik mij interesseerde voor nieuwe artiesten of groepen. Ik hou mij zo’n beetje aan wat ik al ken. Wat niet wil zeggen dat ik niet af en toe een fijne muziekavond kan smaken.

Met een vriendin ben ik naar het optreden van Raf (bloggen.be) geweest. Hij maakt deel uit van een klassiek koor. Het gebeuren was in een kerk, de gepaste omgeving. We hebben er van genoten, ook van de Latijnse gezangen, die ik nog kende van uit de tijd van mijn plechtige communie. Vroeger moesten we die vanbuiten leren. Het was zielsverheffend.

Dan misschien het optreden van de Amerikaanse gospelzangeres, Lea Gilmore. Ze werd begeleid door 250 leden uit verschillende koren, djembé, bas en drums. Ach, dat was genieten! Iedereen liet zich gaan en zong en heupwiegde mee, ondertussen met een lichtje zwaaiend. Gospel, dat is mijn ding!

Wie ik ook nog zou vernoemen; Amy Winehouse. Helemaal niet mijn stijl, maar ze is wel opvallend genoeg om te onthouden.

3 Dingen die ik heb meegemaakt of gehoord en me altijd zullen bijblijven.

Nu net in het nieuws; de weeshuizen in Bulgarije. Schrijnende beelden van kinderen die amper overleven, omdat er te weinig en mensonwaardig eten is. Sommigen gewoon achtergelaten, zoals het meisje dat elke dag brieven schrijft die nooit gepost worden. Door tussen gehandicapten te verblijven gaat zij zich ook zo gedragen. Schaamte overvalt me, bij deze verschrikkelijke beelden. Wij die eigenlijk alles hebben en toch nog durven klagen…

De gezellige blogmeeting bij Zapnimf, terwijl wij een fijne avond hadden, was het net de dag dat Carla en Stef ontvoerd werden in Iran, wat we ‘s anderendaags pas hoorden. Verslagenheid alom, gelukkig kwam er zonder veel schade een einde aan. Maar het blijft je bij.

Blunders?

Zoals de meesten onder ons maak ik ook blunders, maar dat zijn kleine en grotere, er valt mij niet zoveel te binnen. Buiten de blunder die ik in december maakte. Ik liet mij verleiden door reclame om mijn GSM-abonnement te veranderen, omdat je er een splinternieuwe GSM bij kreeg. Jawadde! Ik vrees dat ik die op mijn buik kan schrijven. Base-winkel doet mij bellen naar Tele2, en die sturen mij terug naar daar. De (gratis) klantendienst kan of wil mij niet helpen en geeft mij een ander(betalend) nummer. Daar word ik afwisselend doorverbonden of op wachtmuzak gezet. Ofwel ga ik er mee stoppen of het wordt een zaak voor Testaankoop. En bij deze blunder ga ik het houden, ik ben er nog boos om.

Trots op mijzelf?

Als ik al eens trots ben dan gaat het over kleinigheden zoals steeds bijleren op de computer zonder lessen te volgen… ja en ik win nog al eens bij het scrabbelen, dat is dan in groep. Maar voor de rest presteer ik niets speciaals, denk ik…

3 Mensen om hiermee lastig te vallen.

Dat zal moeilijk zijn, want het zou mij niet verwonderen als het stokje al overal geweest is. Effe denken… Nagolore misschien… en Yazooh? Een derde mag zich vrijwillig melden.

Veel plezier nog!