Hoe ‘YES’ veranderde in ‘NO’!

GSM’s kunnen soms wel lang meegaan. Er zijn natuurlijk mensen die altijd de laatste nieuwe snufjes willen.

Mijn toestel was minstens vijf jaar oud of meer, ik weet het niet meer zo juist. Een goede batterij is bij lang gebruik heel belangrijk.

Maar daar was nog praktisch geen sleet op, en vermits ik nog niet tot de ‘wegwerpgeneratie’ ben toegetreden, kon ik mijn babbelding  niet  zomaar wegdoen. Moeilijk om daar afscheid van te nemen. Alhoewel ik al een nieuwe in huis had (eens gratis gekregen bij de een of andere actie), maar het was een ander merk en dus… een ander menu.

Vroeger was ik ook in het bezit van een huistelefoon, maar voor mij was een mobieltje voordeliger, dus weg met de antiek!

De knop die het meeste gebruikt wordt is de yes-knop. Daar begon wel al een beetje sleet op te komen. Soms reageerde deze knop niet onmiddellijk, zodat er opnieuw gedrukt moest worden. Het resultaat was dan dat er twee standen ineens doorgingen. Echt een probleem was dat toch nog niet.

Tot vorige donderdag… peut-peut… een berichtje van H. die momenteel in Egypte op vakantie is. Ik druk goed door op yes… en met afgrijzen zie ik achtereenvolgens op het schermpje: bericht verwijderen… het bericht is verwijderd… aaaaaaaaaaaaaaaaarrrggghhh… zonder dat ik er iets aan kon doen.

Ik probeerde nog te zoeken, maar het bericht was en bleef weg…

Dat deed de emmer overlopen, nu vloog em eruit!

Mijn antwoord met uitleg vertrok heelhuids en dat was de laatste dienst welke deze GSM mij hoefde te verlenen.

De nieuwe was snel geïnstalleerd en al bij al valt het menu nog mee. Het is effe aanpassen.

Maar bij de eerste streek dat mijn mobieltje mij levert, vliegt het onmiddellijk!

 

Genk, op sterven na, dood?

Niet ik, maar de stad Genk.

Eigenlijk is het al enkele jaren bezig. Waarom moest er zoveel vernieuwd worden in het centrum?

Wat heeft het opgebracht. Vroeger was de markt gezellig en groot. Ook de oude GB, die nog steeds Priba genoemd wordt, er was plaats om te parkeren. Maar nee, alles moest ‘vernieuwd’ worden.

Alle vertrouwde dingen weg, saaie gebouwen, duur parkeren.

Door de nieuwbouw is er altijd wind. Er zijn teveel openingen waar de wind vrij spel heeft. Het aantal marktkramers is gehalveerd. Ze krijgen geen plaats of moeten voortdurend veranderen. Wanneer ze dan iets beters vinden komen ze niet meer.

Maar ook de rest is een dooie, kleurloze boel. Eens zeven uur ‘s avonds zie je hier geen kat meer.

Wil je op zondagavond na een voorstelling of optreden nog met vrienden ergens iets gaan drinken, dan kan je amper iets vinden dat nog open is.

De meeste winkels zijn ermee gestopt, alleen shopping een is nog redelijk. Maar neem de Carrefour daar weg en de kleine winkels gaan het ook voelen.

Was het dan nodig om nog zoveel winkelpanden bij te bouwen? Alles staat leeg.

En nu gebeurt het onvoorstelbare: Carrefour en GB worden allebei gesloten!

Heel erg voor die mensen die zonder werk vallen. Het is hier het gesprek van de dag natuurlijk. Iedereen kent wel iemand of koppels die daar werken.

Maar het is een feit dat er buiten deze twee geen enkele andere voedingswinkel is in het centrum.

Veel oudere mensen hebben auto en huis verkocht om hier in het centrum te komen wonen. Alles dichtbij, op loopafstand.

En nu? Als er niets in de plaats komt… het gaat heel moeilijk worden voor velen.

 

Bejaarde man ontloopt celstraf voor seks.

De Brit David Chamberlin (71), die seks had met een paard en door het opgeschrikte dier werd meegesleurd, moet niet naar de cel. De rechter veroordeelde de man tot 24 maanden gemeenschapsdienst. Hij mag evenwel niet meer in de buurt van dieren en minderjarigen komen.
Chamberlain werd op heterdaad betrapt in een weide door de eigenaar van het paard. Naar verluidt had de man zijn lid in de bek van het dier gestopt. “De getuige was geschokt door het tafereel”, sprak de openbare aanklager tijdens het proces in Teesside. “Met een stok ging hij de beschuldigde te lijf. Hierdoor schrok het paard en ging het op de loop, de beschuldigde in zijn vaart meesleurend”. Het is niet bekend of de ‘paardenfluisteraar’ enig letsel overhield aan zijn escapade.

Volgens zijn advocaat weet Chamberlin niet wat hem bezield heeft. De bejaarde man bekende evenwel de feiten. De rechter veroordeelde hem tot 24 maanden gemeenschapsdienst. Het is de man voorts verboden om in de buurt van dieren en minderjarigen te komen. Nog volgens de rechter bezorgde de beschuldigde zowel paard als eigenaar een onuitwisbaar trauma.

 

Mensdom… geen cliché!

De krant lees ik online.

Enkele dagen geleden stond er een artikel in over enkele jongeren die een filmpje op internet gezet hadden.

Een zelfgemaakt filmpje, en wat voor een. Omdat het samen met het artikel verschijnt, klikte ik het open om te kijken wat ze nu weer verzonnen hadden.

Het was om ziek van te worden, het aanschouwen van zoveel psychopathische gruwel!

Vanop een hoge brug werd onder  hoongelach een hondje zomaar in de diepte gezwaaid. Omdat een hond kan zwemmen verwachtte ik een rivier te zien, waar het in terecht kwam.

Maar tot mijn grootste afschuw zag ik het beestje belanden op een straat, recht op zijn buik…

Even was er gejank te horen, dan werd het beeld afgebroken. Maar het was duidelijk te zien dat het niet rechtstond.

En het beeld dat mij de hele tijd terug voor de geest komt is wel dat het hondje in al zijn pijn nog kwispelstaartte, als om te zeggen: baasje help mij!

Gisteren las ik in dezelfde krant dat het diertje enkele dagen later overleden is aan inwendige kwetsuren en bloedingen.

Het filmpje heb ik hier niet geplaatst, ik wil het echt niet meer zien en het jullie ook besparen.

Natuurlijk gaan er nu stemmen op: er worden ook mensen zo mishandeld! Dat weet ik, maar in mijn hart is er altijd een gevoelig plaatsje voor kinderen en dieren, omdat die zich niet kunnen verdedigen…

Als het aan mij lag, zou er op internet een nultolerantie mogen komen voor zulke beelden, weg ermee!

 

Een leuke attentie… voor sommigen.

Men vertelde mij deze morgen dat er aan het station ontbijtjes uitgedeeld werden.

Een net doosje met twee apart verpakte sandwiches, Nutella Choco, zelfs een plastieken mesje zat erbij. Plus nog een flesje puur fruitsap.

Het was duidelijk een reclameactie met als motto: een gezond ontbijt. Leuk toch?

Maar… sommigen smeten de doos met inhoud gewoon weg. Het drankje werd gehouden.

Wie begrijpt nu zoiets? Ze hoefden de broodjes toch niet aan te nemen?

Nee, gewoon tegen de grond. Ja, als ik zoiets hoor, dan is mijn verstand te klein… ik kan het ook niet helpen.

Wanneer ik beneden in de gft-bakken zie hoeveel eten er weggesmeten wordt, vooral brood. Terwijl er aan de andere kant van de straat een vijver ligt met eendjes en ander pluimgedoe.

Blijkbaar is het brood nog niet duur genoeg… terwijl veel van deze mensen de tweede wereldoorlog meegemaakt hebben.

 

Kredietkaarten.

Nu pas… nu pas begint het op te vallen hoe gemakkelijk mensen iets op krediet kunnen kopen.

Ondanks de bankencrisis kan je  overal op afbetaling dingen verkrijgen. Of je die nodig hebt of niet.

Dat iemand zich een wasmachine aanschaft met gespreide betalingen, daar kan ik inkomen. Maar wanneer je een grootbeeld-tv niet kan missen, terwijl het eigenlijk boven je budget gaat… dat is al iets heel anders.

Tegenwoordig is een kredietkaart niet zo zeldzaam meer. Je kan er al je boodschappen mee doen, zelfs voedingswaren of prullaria.

Maar… als alles op tijd betaald wordt is er geen probleem.

Het zijn meestal mensen die hun rekeningen niet kunnen betalen die in de val trappen. Ze maken een nieuwe put om de vorige te vullen. Sommigen beseffen echt niet dat het gemakkelijk gekregen geld niet gratis is.

Een percentage tussen zestien en twintig procent intrest, daar geraken ze klem. Op een gegeven moment zijn ze enkel die intrest aan ‘t betalen.

Zo geraken ze dan in de ellende en  gaan aankloppen bij  het OCMW.

Er moet meer controle op komen, want de zogenaamde rommelkredieten, dat is vergif… het heeft zich al bewezen…

 

Voetbal… een feest?

Gisterennamiddag moest ik in het centrum zijn voor enkele boodschappen.

Wat mij als eerste opviel was een hoop lawaai, het kwam uit de richting van de Grote Markt (wat nu trouwens Europaplein heet)

Ik dacht aan een betoging, maar zag dan hele groepen voetbalsupporters in blauw-geel langsstromen.

Het tafereel wat ik daar echter voor ogen kreeg, heb ik alleen nog maar op tv gezien.

Het hele plein stond vol schreeuwende mensen, minstens vijfhonderd man, er werden toortsen ontstoken, redelijk zware knallen weerklonken en het was duidelijk dat de hele bende al goed onder invloed was. Ganse bakken bier werden er rondgesleurd en iedereen dronk. Sommigen deden hun broek omlaag en vooral het geschreeuw boezemde mij angst in. Normaal moest ik door die meute, maar durfde niet.

Rondom agenten van de speciale eenheid in gevechtstenue, zwarte overvalwagens stonden gereed, maar voorlopig werd er niet ingegrepen.

Ik kreeg al visioenen van rondvliegend traangas en maakte maar rechtsomkeer.

Blijkbaar waren ze allen met de trein gekomen wie weet van waar. Maar vermits in het centrum eindstation is, waren ze dus hier beland.

Later hoorde ik vertellen dat ze te voet naar het stadion gegaan zijn, begeleid door de rijkswacht, als een bende weet-ik-veel, die zeker bewaakt moest worden.

Rond acht uur ‘s avonds moest ik naar een feest, maar vermits ik in het centrum woon, was er geen enkele weg om aan de files auto’s te ontsnappen.

Een stukje viel het nog mee, maar dan kom je op een punt waar verschillende wegen bij elkaar komen, plus drie afritten van de autostrade.Toen we over de brug reden zag ik ook daar files, misschien wel tot in Brussel.

Daar zaten we vast. We hebben minstens een half uur gedaan over zo ‘n halve kilometer. Daar moesten we eerst inritsen naar links, maar om daarna rechtdoor te kunnen, terug naar rechts. Maar je denkt toch niet dat je eventjes doorgelaten wordt?

Op een gegeven moment stonden we met de rechter pinker aan, bijna in ‘t midden van de tweebaansweg en begonnen ze ons links voorbij te steken.

Was ik opgelucht toen we daaruit waren! Maar we waren wel vrij laat op onze bestemming.

De terugrit was zo rond twee uur. Hopelijk waren de amokmakers al verdwenen.

Er liepen er nog enkele rond, die probeerden  liftend naar huis te geraken. Ik denk dat de café ‘s uit voorzorg al vroeg gesloten hadden.

Ik ga hier geen lelijke woorden gebruiken, maar iedereen kan hieruit zijn conclusie trekken…

 

Verloren ring.

Ik heb het er al eens eerder over gehad: nooit vind ik iets, maar zal wel dingen verliezen.

Deze keer mijn ring met yin-yang tekens. Gelukkig geen duur stuk, maar ik was er aan gehecht, het hangertje heb ik ook.

Ik draag de tekens omdat ik mij bezig houd met tai-chi. Het heeft allemaal te maken met zen.

Geen idee waar ik hem verloren heb. Heel in de verte herinner ik mij dat ik iets hoorde vallen en dacht aan een knoop. Maar het is eigenlijk belachelijk dat ik mij niet meer voor de geest kan halen waar en wanneer het was.

Het kan ook gebeurd zijn toen ik mijn handschoenen uitdeed.

Och, zo’n ring is natuurlijk te vervangen, er is maar één probleem: je vindt zoiets bijna niet. In Blankenberge weet ik twee winkels waar ze te krijgen zijn, dus wanneer ik nog eens naar zee ga…

Waarschijnlijk zijn die winkels pas open rond Pasen, dus nog even geduld.

Of het moest zijn dat hij hier nog plots opduikt…

Ja, ik verwacht commentaar van enkele medebloggers over mijn geheugen.

 

Hoe stom kan je zijn? #4&*@

Toen ik de omslag opende, zag ik teveel cijfers. Het schemerde een beetje vóór mijn ogen. Dus moest ik even knipperen om alles duidelijk te zien.

Watte? Mijn elektriciteitsafrekening… 750€ bijbetalen. Slik…

Hoe kon dit? Gelukkig hou ik al mijn facturen een drietal jaar bij.

In 2007 had ik  -+ 1500 KW gebruikt. In 2008… zomaar eventjes het driedubbele, namelijk 4500 KW. Kon dit?

Even liep ik naar mijn buurman, ik moest het aan iemand kwijt. Die schrok ook. Er werden wat veronderstellingen geuit en dan zei hij: weet je wat… zet bij jou de stroom eens af en ga in de kelder kijken of je meter blijft draaien. Zo gezegd zo gedaan.

Tot mijn grote afschuw was het zo, de stroom stond af en de schijf draaide lustig verder. Het leek wel of iemand stroom aftapte van mijn leiding. Djeez… hoe ging ik dit alweer oplossen.

Na veel handenwringen en nadenken, nam ik een trapje en een pillamp mee en terug naar de kelder. Ik zou toch best eens de nummers van de meters nakijken. Stel je voor een kelder met tachtig elektriciteitsmeters. Toch niet zo overzichtelijk.

Wat was het eerste dat ik ontdekte? Volgens het nummer had ik de verkeerde meterstand genoteerd (en doorgegeven via internet).

Aaaaaaaaaaaaaaarrrgggh!!!

Hoe kon dit gebeuren. Ik vond de fout: in de meterkasten heeft iemand nummers geschreven met een rode stift (waarom weet ik niet, maar ik ga het wel uitzoeken) en vermits ik nummer 51 zag, schreef ik die meterstand op.

Toen werd mij duidelijk dat ik naar c 51 bovenaan moest kijken. Daar klopte het plaatje. Na mijn berekening kwam ik op een heel andere som uit: 1900 KW.

‘s Avonds laat heb ik nog een e-mail verstuurd naar de maatschappij en kreeg onmiddellijk antwoord dat de bewuste dienst alles verder ging afhandelen. Voor alle zekerheid heb ik  ‘s  morgens nog telefonisch contact opgenomen.

Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn, die alle begrip had voor mijn vergissing. En er was helemaal geen probleem om een nieuwe berekening te maken.

Vandaag kreeg ik weer een e-mail dat ze wachten op bevestiging van de verdeler over het juiste verbruik en dan pas zal ik bericht krijgen, plus een nieuwe factuur.

Dat ging allemaal heel vlot, maar… ik verwacht niet dat die man gratis naar hier gaat komen. Dat gaat mij toch  wat kosten.

Op de volgende vergadering ga ik wel op tafel gooien dat die nummers in die kasten heel misleidend zijn en wil ik ook weten waarom ze dienen.

Je ziet wat er kan gebeuren… en bij de stomste eerst natuurlijk.