Het vervolg.

Over bestralingen vertellen is minder spectaculair. Het wordt gewoon een routine, omdat je er dagelijks naartoe moet.

Maar dat maakt ook dat de vijfentwintig beurten sneller voorbij zijn; de laatste keer is op vierentwintig november.

De bestraling zelf duurt maar heel even, enkele minuten. Soms gaat er meer tijd in om je lichaam op de juiste plaats te krijgen. Ze doen je wel eens griezelen met hun apparaten. Als dat ding onverwacht snel naar beneden zakt en je het gevoel hebt dat je verpletterd wordt. Dan zie je wel eens een grijns; volgens hen kan het helemaal geen kwaad, het machien stopt onmiddellijk wanneer er iets geraakt wordt. Mijn commentaar is dan: ja oké, maar het is een machine hé?

Of wanneer ze de loden plaat net boven je borstkas laten vallen in de vorm. (dat ding weegt misschien wel tegen de tien kilo) Ik zou dat spul niet op mijn karkas willen krijgen!

Je moet zorgen dat je kleding aan hebt die snel aan- en uit is, het lijkt wel een lopende band.

De gevreesde brandwonden zijn uitgebleven (gelukkig!). Er is wel wat roodheid op de huid, maar met wat zalf is het te verdragen.

De grootste bijwerking is de vermoeidheid, die ook plots kan toeslaan. Maar ik doseer mijn bezigheden en slaap veel.

Dan is er wel ook de slokdarm die opspeelt. Soms bij het eten, zelfs bij het drinken, stoort het slikken. Ik moet dan raar genoeg  aan cement denken. Ook ben ik wel eens aan ‘t kuchen, zodat ik niet goed weet of ik keelpijn heb of dat het aan de bestraling ligt. Maar het zal dat laatste wel zijn.

Mijn voeten zijn zich aan ‘t herstellen, de vellen zijn bijna volledig afgevallen, maar met schoenen moet ik toch nog oppassen, voor de weke plaatsen. Mijn losse teennagels, daar blijf ik af, we zien wel…

Gisterenavond heb ik voor ‘t eerst sinds lang weer een ‘uitje’ gehad. Els De Schepper met haar laatste show; ‘Els De Schepper roddelt’

De kaarten waren al besteld vóór mijn ziekte. Alhoewel ik haar niet zo graag hoor zingen, vond ik de sketches wel goed en origineel, heel nieuw ook. De finale vond ik minder geslaagd, een beetje langdradig, maar misschien lag het aan mij omdat ik moe was?

Er is een liedje bij dat (in mijn oren) verschrikkelijk vals klinkt. Nochtans heb ik het op tv ook al zo gehoord. Naja, smaken verschillen hé!

 

Cabaret Rouge.

Een last-minute vraag van H., of ik zin heb om mee te gaan naar Tongeren Casino. Haar zus speelt viool in het lenteconcert 2009. Maar wat het juist voor een concert wordt weet ze ook niet.

Maakt niet uit, we zullen ons maar laten verrassen.

Blijkt het een cabaret te zijn in de Moulin Rouge-stijl.

Het Casino is hier wel het gepaste decor voor. Het gebouw zelf bestond al in de tijd van Napoleon. Er gebeurden wel vernieuwingen en aanpassingen, maar het lijkt  alsof het er altijd zo heeft uitgezien. Oud, berookte plafonds (echt of niet), rozetten, bogen.

Het decor is een salon, waar de mensen van het koor zitten, net een echt cabaret. Ook veel rood licht.

Achteraan een groot tv-scherm, waar afwisselend de muzikanten en beelden van Parijs op verschijnen.

Op een gegeven moment zelfs Yves Leterme, die de ‘Marseillaise’ zingt. Hilarisch en een beetje zielig tegelijk.

Er treden Can- Can danseressen op en zangers kwelen een variatie van liedjes bijeen, van klassiek naar populair. Het is puur genieten.

Ene Patrick valt ons op door zijn mooie stem en toonvastheid.

Wanneer hij dan aangekondigd wordt samen met Carina, valt mij plots in van waar ik het koppel ken; nl. x-factor.

Twee mannen zingen het duet uit  ‘de parelvissers’ , zo mooi, om stil van te worden.

Maar dan zakt (naar mijn gevoel) plots het niveau, wanneer het publiek moet meezingen met een schlager van Will Tura. Ik heb niks tegen deze muziek, maar niet na dat beklijvende duet.

Al bij al was het toch een fijne avond. En zonder te weten wat we gingen zien, een leuke verrassing.

 

Dikke mannen in rokjes.

De titel van het toneelstuk, was  wel wat misleidend. Gewoon omdat het er niets mee te maken had.

Heel ongewoon stuk, nooit eerder gezien.

Een komedie van Nicky Silver, staat er op het programmaboekje.

Maar het woord ‘komedie’ is hier eigenlijk een beetje misplaatst. Soms worden de meest choquerende teksten op een zo luchtig mogelijke toon gebracht. Het schiet zijn doel  voorbij, vind ik.

Verboden onder zestien jaar, oké.

Maar je moet al een echte toneelliefhebber en kenner zijn om dit te smaken.

Ik zag veel, vooral oudere mensen, onthutst kijken.

Zowat alles kwam aan bod. Een vliegtuig crasht op een verlaten eiland en de twee enige overlevenden zijn een moeder en haar zoon van elf jaar.

En dan begint het: kannibalisme, incest, de zoon wordt een psychopaat, grof en gemeen.

Ondertussen is het af en toe switchen naar het verleden of naar de vader met zijn minnares, wat het alleen maar ingewikkeld maakt.

Na zes jaar worden ze gevonden. Maar beiden zijn ondertussen zwaar psychisch gestoord. De zoon ontwikkelt zich tot een seriemoordenaar, waaronder ook zijn ouders. Zijn waanbeelden zijn ook zichtbaar voor het publiek.

Ik begrijp dat een toneelgezelschap eens wat anders wilt spelen, want de keuze uit de beschikbare stukken is zich aan ‘t beperken.

Maar dit is serieus een zwaar spel, wat veel mensen misschien een beetje op de maag zal liggen. Het is in elk geval vernieuwend en werd goed gespeeld.

Vooral de rol van de zoon mag zeker vernoemd worden.

Binnenkort doen ze een matinee voor de senioren. Of hun stukje taart zal smaken?…

 

Komt de censuur terug?

Het NGT, brengt binnenkort een stuk dat verboden is onder de zestien jaar…

Omdat er gewelddadige scènes in voorkomen.

Nooit eerder meegemaakt bij een toneelstuk. Niet dat ik ertegen ben, helemaal niet, want misschien is het een heel goed idee met al het geweld dat er tegenwoordig gebeurt.

Maar wat ik dan niet snap is het volgende: vorige zaterdag naar de film ‘Borat’ gekeken. Tot mijn grote verbazing ook daar censuur. Alle edele delen, naja… edel,  die in beeld kwamen, dus alles wat swaffelde,  was  bedekt met een zwart vierkantje. Heel raar om te zien op tv.

Maar… de tekst was bij momenten heel vulgair. Veel mensen snappen ook niet dat het eigenlijk een parodie is.

De ogen werden beschermd tegen bloot, maar de ondertitels bleven gewoon de vertaling geven.

Het wordt tijd dat er iets gebeurt aan het geweld in films, in spelletjes… Maar is deze manier niet een beetje hypocriet?

 

De klos.

Gisteren toneelavond. In ons eigen Cultureel Centrum voerde het N.G.T. ‘De klos’ op. Deze keer speelde René Swartenbroekx zelf ook mee.

Wat mij onmiddellijk opviel was de grote bezetting: zestien personen, dat kan al tellen.

Maar eens het stuk bezig was, werd het duidelijk. Na een tijdje dan toch, want ik moet eerst in zo’n stuk ‘wonen’ eer ik ervan kan genieten. Mijn algemene indruk kan ik in ‘t kort samenvatten: heel cliché en voorspelbaar. Met hier en daar enkele uitschieters in de tekst, waar zelfs ik mee kon lachen. (ik kijk altijd nogal technisch en snap soms niet waarom anderen lachen)

Het kwam erop neer dat elk personage een partner en een minnaar had, dus chaos en hilarische afspraken.

Gelukkig waren de spelers goed, want af en toe waren we de draad kwijt, mede omdat twee van de mannen erg op elkaar geleken. De oude Franse ingewikkelde aan elkaar verwante namen van de personages maakten het er ook niet gemakkelijker op. Zelfs de spelers hebben wel eens een verkeerde naam genoemd. (je ziet hoe ik oplet hé).

Het groeten vond ik wel heel geslaagd: alle spelers kwamen per koppel het podium op gewalst, uit verschillende richtingen, tot vooraan.

Al bij al was het toch een gezellig uitje, waarna we nog iets zijn gaan drinken, om nog wat na te kaarten.

Het volgende stuk zal weer iets zwaarder zijn, ik kijk er al naar uit.

 

De Heren van de Herenstraat.

Dat is de naam van de toneelgroep waar ik gisteren naartoe geweest ben, ter gelegenheid van de opvoering ;’Zondagskinderen’.

Het stuk handelt over twee oudere mannen in een verzorgingstehuis. Over hun routine, alle dagen hetzelfde. Kamer wordt gepoetst, eten gebracht. Een keer in de maand bezoek van zoon en schoondochter, dik tegen hun goesting. Maar alhoewel er heel ontroerende momenten in voorkomen, is het toch een beetje een komedie, met een lach en een traan.

De twee mannen zijn dikke vrienden, en dagelijks vergelijken ze op een heel ludieke manier hoe ze stilaan aftakelen. De sarcastische humor verhult een beetje de bittere ironische momenten. Het is wel een stuk waar je nog dagen kan over nadenken, helemaal uit het leven gegrepen.

Ik behoor ondertussen ook bij de senioren en we weten allemaal dat deze situaties ons ook ooit te wachten staan.

Een verrassing waren de bestelde kaarten. Het was via-via gebeurd en onrechtstreeks langs de Kiwanis, die iets opleggen op de prijs om een goed werk te steunen. We begrepen al niet hoe ze aan dat verschil kwamen, maar ja, als het voor een goed doel is, dan nemen we dat er maar bij.

Het was toch een aangrijpend stuk dat je zomaar niet loslaat.

 

Opa pakt epo.

Ons toneelgezelschap ‘De Pallieters’ viert dit jaar haar vijftigjarig bestaan. Deze groep, opgericht door Fons Thijs, is vrij goed gekend in heel Limburg.

Een jaar geleden reeds, begon Fons met de voorbereidingen, het stuk werd gekozen, de spelers geselecteerd. Het moest een groot feest worden. Zelf wilde hij nog de hoofdrol spelen, voor de laatste maal, want dan ging hij ermee stoppen. Vijftig jaar toneel en regisseren, dat is niet niks.

Maar het lot besliste er anders over… vorig jaar op 15 mei, overleed Fons, heel onverwacht. Zijn droom heeft hij niet meer mogen meemaken.

Maar zijn mensen besloten om er toch nog iets van te maken, ter ere van hem, de stichter.

Ze brachten het stuk’ Opa pakt epo’ een blijspel met een klein pikant tintje. Alle leden en oud-leden, vrienden, sympathisanten en andere toneelgroepen werden uitgenodigd. De Schepen van cultuur en een afgevaardigde van ‘Open Doek’ toonden door hun aanwezigheid het respect dat Fons verdiende. Naderhand was er een receptie. Een dia-montage toonde beelden uit de grote verzameling van al die jaren optredens. Iedereen herkende zich wel ergens terug in die foto’s.

De hoofdrolspeler, die zijn personage sterk vertolkte, deed de mensen schaterlachen, terwijl zijn hart bloedde. ‘s Morgens was zijn eigen geliefde moeder naar haar laatste rustplaats gebracht.

Het is heel eigenaardig, maar ik kan mij herinneren dat zoiets al voor de vierde maal gebeurde. Rond de première stierf er een vader of moeder van een van de spelers. Je zou voor minder bijgelovig worden.

Maar het stuk had succes en van ergens daarboven zal Fons wel tevreden toegekeken hebben… had hij dat toch nog maar mogen beleven…

Bedankt Fons, samen hebben we een hele fijne tijd beleefd.

 

Stef Bos 2008. Nu is later.

Voor het concert van Stef Bos gisteren, moesten we naar het Casino. Daar is niks mis mee, maar het ligt op zo’n 500 meter van het voetbalstadion. En ja… het was ook voetbal. En wanneer Racing speelt…

De mensen die dan niet wegmoeten, blijven zeker thuis op die avond. Alle wegen zitten potdicht, zelfs als je denkt een klein binnenstraatje te kennen, het blijft aanschuiven.

Maar ze hadden goed voor ons gezorgd. Bij de tickets zat er een bewijs dat wij mochten parkeren op de speelplaats van de oude jongensschool. Dat was een meevaller!

Het Casino heeft ook veel jeugdherinneringen voor mij, hier ben ik opgegroeid, hier had ik mijn eerste afspraakjes. Vroeger was het een cinema en op zondag, wat ze nu een hangplaats zouden noemen.

Alhoewel Stef Bos bij het genre ‘kleinkunst’ hoort, zit er toch meer in, volgens mij. Soms een beetje ‘jazzy’ , gospel en vooral die Afrikaanse invloed.

Om deze zanger te beschrijven mag je zeker zeggen dat hij vooral zichzelf is, spontaan, zeer sympathiek en ongekunsteld. Minstens de helft van zijn hart behoort aan Afrika. Dat merk je ook aan zijn songs, die allemaal nieuw zijn. Hij is ook heel sterk in het vertellen, tussen de muziek door.

Heel even heeft hij het ook over de oeroude Chinese wijsheid, waaruit hij citeert;

Mooie woorden zijn niet altijd waar,

Ware woorden zijn niet altijd mooi.

Een doordenkertje.

We hebben genoten van de mooie teksten. Wanneer we het cafetaria verlaten, bega ik een blunder van jewelste. Ik doorkruis een pratend groepje mensen, wel met een sorry. Maar dan zegt mijn vriendin; heb je niet gemerkt dat je net vóór Stef bent doorgelopen? Ik draai me om en twijfel even… zou ik teruggaan en minstens goedenavond zeggen?

Maar besluit dan om het toch maar niet te doen, hèt moment was voorbij…

 

De Canadese muur.

Prachtig toneel gezien gisteren. Het is een stuk dat ontstaan is door de samenwerking van Herman Brusselmans en Tom Lanoye. Onder het motto ‘Het theater is de spiegel onzer samenleving’.

De rode draad in het verhaal is hét voetbal. Het decor bestaat ook uit een deel van een voetbalplein. De acteurs gaan tussendoor niet van de scène af, maar nemen plaats op het spelersbankje, zelfs de souffleur zit daar. Er wordt niets verborgen voor het publiek. Tegenwoordig zijn toneelgroepen ook op zoek naar nieuwigheden, omdat de meesten alle oubollige stukken al eens gespeeld hebben. Dit was dus echt een welgekomen vernieuwing.

Het begint al goed, ze staan op een rij, wanneer de Marseillaise weerklinkt, ja inderdaad een hint naar… Dan herneemt onmiddellijk het juiste volkslied. Even hoop ik om niet teveel clichés te moeten zien.
Ik ben werkelijk verrast, eens dat ik een beetje in het spel ‘woon’. De cynische, sarcastische humor en de onverwachte woordspelingen wisselen elkaar af. Het hoofdpersonage is eigenlijk een op wraak beluste man, die de anderen manipuleert en kwetst. Heel eigenaardig dat er af en toe heel bombastisch een van hen een micro neemt en een smartlap begint te zingen, wat je hier helemaal niet verwacht natuurlijk. Het breekt het dramatische van de zwarte humor

Naarmate het stuk vordert, wordt er meer en meer in de beerput van het verleden van de personages geroerd, dikwijls gewaagd en zelfs grof. Het verhaal is heel overtuigend en sterk neergezet. Zelfs het domme blondje is geloofwaardig ‘dom’.

Slechts twee maal heb ik het gevoel dat er een deel tekst had geschrapt mogen worden. Een te lange monoloog, maakt dat mijn aandacht gaat afdwalen.

Wanneer ik de zaal verlaat, weet ik dat het goed was.

 

Saga Candida.

De plaatselijke Academie voor zang, dans en muziek voerde gisteren de musical Saga candida op. Met hun eigen harmonieorkest, koren, dansers, acteurs en solisten. Met medewerking van koor ‘Canticum’ en Concertband ‘Euterpe’.

Het verhaal speelt zich af in de 17de eeuw, de tijd van de heksenjachten. Wanneer het doek opengaat, klinkt er al een ‘oh’ van bewondering, voor het immens grote orkest, met daarachter het koor. Zoveel mensen bijeen, onbeschrijfelijk. Het spelerspodium ligt er voor, gescheiden door een dun doorzichtig gordijn. Daar worden (de eerste keer dat ik zoiets zie) bewegende en stilstaande beelden op geprojecteerd, zonder dat er ook maar één schaduw op valt.

Het eerste zicht doet mij denken aan ‘West Side story’, ook de onvermijdelijke dramatische liefdesgeschiedenis. Een moeder en haar dochter worden ervan beschuldigd heksen te zijn, de reden is natuurlijk dat de dochter omgaat met de zoon van de burgemeester. Het meisje slaagt erin om alle schuld op zich te nemen en wordt gemarteld. In een ogenblik van onoplettendheid neemt de moeder haar plaats in en komt zo op de brandstapel terecht. Ondertussen wordt het vuur zichtbaar op het scherm. Technisch heel knap gedaan. Ik herken de brandstapel van ons St. Martinusfeest. Op een gegeven moment had de muziek ‘Oh Fortunat’ niet misstaan.

Het stuk werd heel goed gebracht, de solisten waren overtuigend, net zoals de acteurs en de dansers. Het was wel jammer dat ik op de tweede rij zat. Volgens mij heb je een beter zicht op het podium wanneer je meer achteraan zit. Dan was ook de brandstapel nog beter tot zijn recht gekomen.

Buiten dat er af en toe een solist overstemd wordt door te harde muziek, een minpuntje; het groeten is blijkbaar niet genoeg geoefend. De hele groep komt op, mensen applaudisseren enthousiast. Dan komt er iemand naar voor die elke speler een roos geeft. Het ware beter geweest hadden ze daarmee gewacht. Snel af en teruggeroepen worden door het applaus, had meer opgebracht. Maar omdat men moegeklapt was, ging het laatste een beetje de mist in. Misschien hebben ze op die manier ook een staande ovatie gemist.

Maar al bij al was het een prachtprestatie!