Bijna drie jaar geleden spatte mijn wereld uiteen.

Inderdaad, bijna drie jaar geleden dacht ik dat mijn einde dichtbij was. Toen ik vernam dat ik kanker had, kwam er zoiets van gelatenheid over mij…

Geen paniek, gewoon: dat was het dan…

De ellendige behandeling, die misschien zwaarder valt dan de ziekte zelf, daar ben ik dus doorgesparteld. Ik ben er nog! Alhoewel ik ongerust was over het ‘derde’ jaar. Waarom weet ik niet, maar daar ging zo’n dreiging van uit. Je hoort vaak dat mensen ‘hervallen’ na drie jaar. Moest het mij gebeuren, heb ik mijzelf beloofd: geen chemo meer! Dit wil ik geen twee keer meemaken! Met alle respect voor de mensen die blijven volhouden! Maar ik niet meer…

Ik kan pas na tien jaar genezen verklaard worden, maar ondertussen kan ik evengoed doodgaan aan iets anders! Mogelijkheden zijn er genoeg: een tijdje geleden werd ik bijna omvergereden door een auto die achteruit reed op een éénrichtingsweg. Ik wilde net oversteken, op het zebrapad en keek rechts waar een lichtschijn was van een naderende wagen. Maar die stopte ver weg nog en op het ogenblik dat ik mijn voet op straat wilde zetten, kwam er in volle snelheid een auto van links, achteruit dus.

De chauffeur zag mij niet, want hij keek naar achter over zijn rechterschouder.

Het scheelde maar enkele centimeters. Ik verstijfde ter plaatse. Met mijn hand tegen mijn keel van ‘t verschieten, stond ik even onbeweeglijk stil. Een late wandelaar, die alles had zien gebeuren,  kwam naar me toe om te vragen of het ging. Ik kon enkel maar vragen: ‘mijnheer, hebt u dat gezien?’

Waarop hij: ‘ja, en die reed nogal snel!’

Met knikkende knieën stak ik de straat over, wie verwacht  nu dat er iemand achteruit gaat rijden?

De automobilist zag mij met de man praten en maakte zich bliksemsnel uit de voeten. Ja, als ik de politie had gebeld… er was zelfs een getuige! Maar het ging allemaal zo snel…

Op zo’n ogenblik was ik er dan van overtuigd dat mijn uur nog niet gekomen was. Ooit zal dat wel zo zijn, maar niemand weet wanneer…

Oké dus, ik ben er nog…

Maar het zal nooit meer worden als vroeger. Al mijn bezigheden moet ik doseren, wegens vermoeidheid of pijnlijke ontstekingen. Geen zumba, linedance, fietsen, ver wandelen, laat feesten, enz.

Gelukkig kan ik mijn tai-chi bewegingen nog doen, wat trouwens heel goed is voor het lichaam, omdat het zachte bewegingen zijn.

Ik ben wel nog tien dagen naar zee geweest, met een pijnlijke knie en opgeblazen door verkeerde medicatie.

Op vakantie gaan, waar alles voor mij geregeld is, dat gaat. Daar geniet ik dan ook van.

Iedereen probeert mij ervan te overtuigen dat ik er goed uitzie… dat mag… ik heb het liever zo dan wanneer ze mijn binnenkant moesten zien, zoals ik mij écht voel!

Een storm aan zee kan ook mooi zijn!

En zo blauw was het één dag later!

 

Geen zwaailichten.

Heel hoorbaar rijdt er een ambulance in deze richting. Dichter en dichter, volgens de sirene. Een blik door het raam laat mij zien dat hij hier beneden stopt. Aan het gebouw hiernaast. De twee ambulanciers lopen met hun materiaal de afrit van de garage in.

Even later hetzelfde scenario met een MUG-wagen. Deze rijdt rechtstreeks de kelder in.

Er zal iemand onwel geworden zijn.

Een uur kan lang zijn… zolang duurt het eer de ziekenbroeders weer naar buiten komen. Langzaam, niet meer gehaast.

Wanneer de twee wagens leeg weer wegrijden, zonder zwaailichten, heeft het iets triest…

Het doet denken aan een slepende gang met afhangende schouders…

 

Beelden uit het verleden…

Het moet geleden zijn van begin jaren tachtig dat we hem voor de laatste keer zagen. Toen ze allemaal nog kinderen waren en samen speelden met zelfgecreëerde dingen. Eigenlijk was het een plezante tijd, toen alles nog heel gewoon was, in niets vergelijkbaar met de dag van vandaag.

Ik heb hem als baby nog  in mijn armen gehad, was zijn jonge meter.

Dan begon alles in de familie mis te lopen, hij praatte er niet over, dat werd  toen niet gedaan. Maar hij kon het duidelijk niet aan.  Hij wilde weg hier, in het leger een nieuw leven beginnen. Ver weg, ergens in Duitsland. Heel plots vertrok hij, zonder afscheid te nemen. Niemand die nog iets over hem hoorde…

Tot vandaag… deze morgen is hij uit het leven gestapt. Heel droevig. Hoe ongelukkig moet hij geweest zijn om die stap te zetten!

Wat er juist gebeurd is weet ik nog niet.

Was hij zo eenzaam of waren er andere problemen? Zijn oudere broer gaat het proberen uit te zoeken.

Waarom kwam hij niet terug, hij heeft nog broers en zussen. Wat heeft hem gedreven tot deze uitzichtloze daad?

Zullen we ooit de waarheid kennen? Het knaagt aan mij dat ik niets heb kunnen doen.

Rust in vrede R, in mijn herinnering blijf je voor altijd jong…

 

Ik ben geen held… ook niet sterk…

ook geen heilige, geen moeder Theresa…

Nee, ik ben boos, bozer, boost. Ik vloek, vervloek, verwens… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Tegen wie? Niemand in het bijzonder, gewoon effe stoom aflaten. Je zal mij ook niet horen zeggen: waarom ik? Waarom niet? Omdat het voor iemand anders even erg is.

Zo, het staat er! Deze morgen zat er nog meer van dat fraais in mijn hoofd, maar ondertussen is het al wat afgezwakt. Bewijs temeer dat je onmiddellijk je inspiratie moet neerpennentypen.

Ik vraag mij gewoon af hoe die rotzooi mij kan genezen. Epo? Spuiten voor de witte bloedcellen? Wat doet dat af?

Heb al een week griep(symptomen), stel je zware griep voor, maar dan tien keer erger; koorts, pijn overal. Wegens bloedarmoede ook te weinig zuurstof; na enkele bewegingen naar adem happen als een vis op het droge.

En vandaag; raad eens; vandaag wat minder gehap naar adem, dus beter? Het begint ja, als mijn hielen en een deel van mijn voetzolen niet besloten hadden om te ontsteken. Mijn hielen liggen compleet open en je kan het aan niemand uitleggen; ze denken aan eelt, neen het is de chemo! En vroeger had je toch ook al last van je maag? Ja, maar dit is anders, het komt door de chemo!

Ah ja, heb ik al vermeld dat ik deze sessie niet misselijk ben? Maar als je geen honger hebt… ik leef gewoon op wat geschnabbel. Je proeft toch nooit wat je ziet!

Sorry beste lezers, mijn blog begint eruit te zien als een donderwolk, ik mag überhaupt nog blij zijn als jullie nog willen komen lezen. De voorbije week heb ik grotendeels in bed en al huilend doorgebracht. Ik moest het even kwijt.

Ik heb ook heel veel zin om de twee laatste chemo’s gewoon te laten vallen. Nog twee maal deze ellende meemaken; kan ik het nog wel aan?

Dit is mijn stijl van schrijven niet, maar om grappig te zijn moet ik eerst weer grappige dingen zien en voelen.

Hier ga ik het bij laten…

 

SMS’en achter het stuur.

Schokkende beelden over wat er kan gebeuren bij het sms’en samen met autorijden.

Een berichtje intikken gaat blindelings, maar dan moet het nummer gezocht worden.

Niet voor gevoelige zielen, of toch…

Het filmpje is in scène gezet, maar het gebeurt!

 

Waar rozen bloeien en boompjes groeien.

Ooit woonde ik in een gemeente zo’n tien kilometer hier vandaan. Vijfentwintig jaar lang.

Er ligt daar een bloemen- en plantenkwekerij. Maar niet zomaar een, de grootste van de omgeving.

Hun uitgestrekte tuinen lopen evenwijdig met de aanpalende straten. Net achter de bomentuin ligt de Fazantenstraat en een straat verder, daar woonde ik.

Hoe zou het komen dat er in die tijd bijna in elk huis een geval van kanker voorkwam? Het woord met de grote K, waar je eerst moet op oefenen om het te kunnen uitspreken.

Hoeveel van die mensen welke ik daar heb gekend zijn intussen overleden? Ik heb mensen meegemaakt die ontzettend geleden hebben. En wanneer ze dan op het doodsprentje schrijven: hij/zij verloor het gevecht tegen de zware ziekte… dan vind ik dat cliché,  je moet enkel maar een bepaalde dosis geluk hebben. (of niet) Sommigen hebben het ook overleefd, sommigen…

Ik weet het niet, ik kan het ook niet weten, als leek.

Maar ik heb steeds het vermoeden gehad dat het sproeien van de jonge boompjes hier iets mee te maken had. De westenwind bracht het spul recht naar de huizen.

Het is nu bijna veertien jaar geleden dat ik daar vertrok. Een van mijn kennissen daar had het er nog over: jij was weg vooraleer de kanker jou te pakken had. Wie weet?

Mis poes… het heeft mij achterhaald ofwel heb ik het zolang in mij bewaard, of… het is toeval. Ik ben er ook bij…

Een deel van mij is voorgoed weggesneden en volgende week begint de nabehandeling.

In één klap behoor ik bij de invaliden.

Klinkt dit pessimistisch? Nee, dat zou ik niet zeggen, eerder realistisch.

Natuurlijk is er de kans dat ik volledig genees, maar het andere kan ook, het is afwachten en hopen. En iedereen weet… eens je zoiets op je harde schijf hebt staan, het plots weer tevoorschijn kan komen, net zoals bij de pc, waar alles blijft zitten, hoezeer je ook je best doet om het te verwijderen.

Soms denk ik dat ik een dochter van Murpfy ben.

 

Een bron van waarheid.

Men overtuigt zichzelf er vaak van dat het leven beter zal zijn nadat men getrouwd is, nadat men een kind heeft en nadien, nadat we een tweede kind gekregen hebben…

Later voelen we ons gefrustreerd want de kinderen zijn nog niet groot genoeg en we denken dat we beter af zullen zijn als ze groot zijn.

Men is er dan van overtuigd dat men gelukkiger zal zijn als éénmaal deze stap voorbij is.

Men zegt zichzelf dat het leven vollediger zal zijn wanneer de dingen beter zullen gaan voor ons, voor onze partner, wanneer men een schone wagen zal hebben of een groter huis, wanneer men op vakantie zal gaan , of wanneer men met pensioen zal zijn.

De waarheid is dat er geen beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidig moment. Indien het niet nu is, wanneer zal het dan zijn ?

Het leven zal altijd gevuld zijn met te bereiken objectieven of af te maken projecten. Het is beter om dat toe te geven en om te beslissen om nu gelukkig te zijn, nu het nog kan.

Heel lang heb ik gedacht dat mijn leven eigenlijk ging beginnen. Het echte leven ! Maar er is altijd een hindernis op de weg, een op te lossen probleem, een onbeëindigd project, nog door te brengen tijd, een te betalen schuld.

En dan, dan zal het leven beginnen ! Totdat ik besefte dat deze hindernissen juist mijn leven zijn. Dit inzicht heeft mij helpen begrijpen dat er geen weg bestaat dat naar het geluk leidt. Het geluk is de weg.

Aldus passeert ieder moment dat we hebben, en meer nog, wanneer men dat moment deelt met een speciaal iemand, speciaal genoeg om onze tijd ermee te delen, en dat men zich herinnert dat de tijd niet stilstaat.

Dan moet men stoppen met studeren, met zijn loon te verhogen, met te trouwen, met kinderen te hebben, met te wachten dat de kinderen het huis uit zijn, of gewoon met te wachten op vrijdagavond, op zondagmorgen, op de lente, de zomer, de herfst of de winter, om te beslissen dat er geen beter moment is dan nu om gelukkig te zijn.

HET GELUK IS EEN WEG MAAR GEEN BESTEMMING

Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het is voldoende om ieder klein moment te appreciëren en om het te beschouwen als een der beste momenten uit zijn leven. Tijd wacht op niemand. Verzamel ieder moment dat je hebt en het zal van grote waarde zijn. Deel het met door jou gekozen personen en ze zullen nog waardevoller worden.

De bron van deze tekst is onbekend.

 

Weer een cavia minder…

Dit caafje, Molle, was het lievelingetje van mijn zoon.

Toen hij haar kocht was ze zeven weken en al zwanger.

Ze heeft het zwaar gehad, omdat ze veel te jong was om drie babytjes te krijgen.

Zondag zag ik haar de laatste keer. Ze ademde moeilijk, at weinig en hield zich wat krom. Terwijl ik haar streelde, zag ik in haar blik de vraag om hulp… ze leed.

Het verlossende spuitje heeft ze gehad, ze zat vol gezwellen.

Hij wilt er geen nieuwe meer, de arme beestjes worden nog amper vijf jaar oud.

Met Sissy gaat het nu goed, maar ik denk dat ze ook mijn laatste cavia is. Het afscheid is altijd pijnlijk…