Aan alle lezers, passanten, aangelanden, lurkers, bloggers, nietbloggers, vrienden, kennissen…
Prettige en warme feestdagen!
Categorie archief: vrienden
Dierenliefde.
Een eekhoorn verdedigt zijn dode maatje tegen enkele kraaien. Ontroerend… toch?
‘dardennen’
Ja, pakken sneeuw hebben we nu genoeg gezien. Drie centimeter… en heel België ligt plat.
Vroeger was dat toch een heel normale zaak. Hoe dikwijls zijn we niet speciaal naar ‘dardennen’ gereden omdat er dikke pakken sneeuw lagen.
Ooit zagen we de watervallen van Coo, bijna dichtgevroren, sprookjesachtig! De zijkanten allemaal ijskegels met verschillende laagjes. Alle takken van de bomen leken wel versierd. Enkel in ‘t midden liep het water spetterend naar beneden. Pure poëzie!
Daarna gingen we wandelen in de bossen van de Botrange, bij een temperatuur van min vijftien. Maar je ging er naartoe met een verkoudheid en die verdween door de koude.
Aan de Mont Rigi konden de kinderen en de mannen hun hart ophalen met de sneeuwscooters. Naja, mannen en kinderen zijn eigenlijk hetzelfde. Tegen elkaar opbluffen en vastrijden, daar ging dan hun imago.
De Baraque Michel was de place to be voor warme choco en een boerenboterham met gerookte hesp en groentjes. Met een drietal lustige koppels, meer moest dat niet zijn.
En het werd dan door de gezelligheid wel eens laat en vooral donker.
Een van de vrouwen in het gezelschap, liet zich door haar echtgenoot nogal graag in de watten leggen. En terwijl we ons begonnen gereed te maken om huiswaarts te keren (daar kroop wel wat tijd in, giechelend naar het toilet gaan, treuzelen), begaf de brave man zich al naar de parking omdat er nog een flink pak sneeuw bijgevallen was. Hij zou zijn auto al sneeuwvrij maken, dan moest Rosy niet zolang wachten eer de wagen opgewarmd was.
Hij bleef toch lang weg en toen hij stijfbevroren terugkwam, vertelde hij dat er op alle auto’s wel een halve meter sneeuw lag.
De andere mannen begonnen naar hun wagen te zoeken, want het was ondertussen al flink donker geworden.
Rosy wilde natuurlijk al dadelijk instappen, maar er waren problemen met het slot. Hoe haar man ook probeerde… de sleutel reageerde niet. Ook toen de anderen hem versterking wilden geven, lukte het nog niet, blijkbaar alles goed vastgevroren.
Wie het als eerste opmerkte weet ik niet meer, maar deze rode Toyota behoorde toe aan… iemand anders.
Na even zoeken vonden ze de juiste en kon het gekuis en gekrab opnieuw beginnen. Arme G., het gevloek en gesakker van zijn vrouw hield maar niet op.
De hele weg naar huis zal het zo wel verder gegaan zijn (haar kennende). Alhoewel de hele situatie toch grappig was (voor ons dan).
Maar de andere Toyota-eigenaar zal zich toch verwonderd afgevraagd hebben waarom zijn wagen gekuist was… een service van het restaurant?
The postman always rings twice!
Eigenlijk wilde ik dit postje gisteren al plaatsen, maar het kwam er maar niet van: lui of moe, maakt niet uit.
Het begon op maandag 28 december. In mijn brievenbus stak een kaartje met de boodschap dat de postbode zich aangediend had op de 24e, met een pakket, maar ik was afwezig. Die dag mocht ik het gaan ophalen in het postkantoor.
Geen probleem, gewoon de straat over. De loketman keek even op zijn scherm: nee, dat pakket was er niet, de postman had het weer meegenomen op ronde. Moest ik hem niet zien, kon mij ik ‘s anderendaags terug aanbieden. Zover geen probleem.
Thuis weer een kaartje in de bus: pakket en blablabla…
Dinsdag: post, aanschuiven, loket, scherm, antwoord: nee… weer meegenomen op ronde. Ikke: jamaar, is mijn pakje bezig aan een stadsronde of wat? Ik wil morgen wel terugkomen, maar???
De mevrouw toonde begrip en stelde voor: ik zal je bellen wanneer ik het bewuste stuk in handen heb. Zo gezegd, zo gedaan. Woensdag: telefoon: oké, pakket aangekomen.
Een tijd geleden had ik iets besteld uit een catalogus en verwachtte dat het dat wel was. Wie schetst mijn verbazing toen ik een cilinder zag met mijn adres op. Dat was duidelijk een fles!
Stel je voor: Meneer en Madame stuurden mij een fles wijn! Van een verrassing gesproken: de fles was ook nog eens versierd met een uniek etiket van Zap! Het was een ‘kikker-op-etiket’, heel leuk. 
heel toepasselijk.
Het adres stond op de doos, dus besloot ik om onmiddellijk een kaartje terug te sturen met een dankwoordje.
Die ochtend had ik ook een wenskaart van Zap en Moose gehad, maar dat adres was ik kwijt en daarom vroeg ik het aan via een mail.
Ja normaal doe je dat niet, maar ik vind dat iedereen die mij een kaartje stuurt, er ook eentje retour verdient.
Tegen de avond keek ik mijn mailbox na en had antwoord van Zap: Hier is ons adres, maar zonder dat je het wist had je het al in je bezit. Tiens???
Even later een nieuw bericht: oh ja, btw, hier is ook het adres van Madame, als je dat soms wilt.
Wat bleek, Moose had de fles verzonden in naam van. Maar omdat hij het adres niet van buiten kende, (kunnen jullie nog volgen?) had hij het zijne ingevuld. Dus mijn kaartje naar Meneer en Madame was met de juiste naam, maar het verkeerde postnummer en straat, vertrokken naar residentie Zap-Moose!
Hier was de enige oplossing om twee nieuwe kaartjes te schrijven. Dus een koppel zal er twee krijgen. Dubbele wensen. In elk geval heb ik er een hele dag plezier mee gehad en als ik er aan terug denk, nog steeds. Ik had evengoed als titel kunnen nemen: hoe mijn jaar lachend eindigde.
Rest mij nog om iedereen een goed 2010 te wensen!
Zelf maak ik geen voornemens, verwacht niets, we zullen wel zien. Het enige dat ik zou willen is dat alles weer normaal wordt!
Witte Kerst?
Aan alle vrienden, passanten, lezers, bloggers, kennissen, onbekenden, buiten- of binnenlanders,
Prettige Warme Feesten!
Dit moet zeker helpen!
Deze prachtige foto werd mij toegestuurd door een fijne blog-maat, als opkikkertje.
Is het niet leuk dat hij aan mij dacht wanneer hij hier op het terras zit?
De opschriften zijn op maat gemaakt voor mij. Je kan ook zeezicht heten, al zie je de zee niet!
Zeezicht, alle dagen hopen!
Een kleine update: De foto werd mij toegestuurd door Moose, alias Hill.
