AAN ALLE LEZERS OF TOEVALLIGE PASSANTEN… PRETTIGE FEESTDAGEN!!!!

Omdat ik mijn digitaaltje niet bij de hand had, heb ik  voor mijzelf geen foto’s kunnen maken vanuit de lucht.

Maar dus maakte ik er dan voor mijn buurvrouw. En ze heeft er mij enkele bezorgd.

De korte tijd die je verblijft op de luchthaven is anders ook interessant.

Ben je pas geland in Turkije, weet je dat het eerste dat je moet doen is: een visum halen aan het loket.

Er was ons gezegd: zorg voor gepast geld (15€) want je krijgt geen wisselgeld terug! Dan heb je zo’n stukje krantenpapier met een stempel, waar je heel zuinig op moet zijn. Want mocht je het verliezen, raak je het land niet meer uit! Erg vriendelijk zijn ze niet, door hun uniform voelen ze zich ver boven het plebs verheven.

Op de terugreis, straffe controle: tweemaal alles, je koffer, handbagage, horloge en gsm in een bakje, door de scanner. Mensen met pech, een hoorbare piep, moeten zelfs hun schoenen uitdoen. Alles wordt nauwkeurig onderzocht. Een grote zonnehoed wordt betast en beknepen. Een rolstoel bijna uit elkaar gevezen. Dat alles met hun superieure blikken.

In het vliegtuig rommel ik in mijn handtas en owee… tussen de voering ontdek ik twee flesjes: eentje met ontsmettingsmiddel een met zonnemelk. Dus… wat is dat voor een controle?

Ik zwijg hier wijselijk over en moffel ze terug waar ze zaten. In Zaventem zullen we wel zien.

Ik hoefde niets te vrezen, want daar geland kan je gewoon doorlopen.

Enkel op mijn koffer heb ik lang moeten wachten, eer die aangerold kwam over de band.

Er schoot mij iets te binnen: ik had een houten slang gekocht, door de schubben was die heel beweeglijk en… die zat in mijn bagage… zouden ze dat in de scanner gezien hebben en gedacht dat het een echte was?

Ik zal het nooit weten! Hoeft ook niet!

Hoever van Zaventem we hier waren, kan ik niet zeggen, omdat ze boven Frankfurt al begonnen te landen. Maar een prachtig zicht was het wel!

een deel van de haven

rondvaartboot

Natuurlijk hebben we ook verschillende uitstappen gedaan, zoals met bovenstaande boot een hele dag op zee.

Aan boord werd er zelfs voor ons gekookt. En dat met eenenzestig personen!

We gingen enkele malen aan land om in de haven de typische Turkse winkels te bezoeken en wat sfeer op te snuiven. De schipper vaarde handig rond de vele rotsachtige en groene eilandjes, liet ons grotten en inhammen bewonderen. Daar konden de zwemmers even afkoelen in het blauwe, kristalheldere water.

De zonnekloppers zaten boven op het dek en de anderen, zoals ik, beneden in de schaduw.

Een dag in de bergen, heel interessant! Tot mijn verbazing, weinig of geen landbouw. Wel enkele appelsienenplantages, die ondertussen al geplukt waren, net als de vijgen. De mandarijnen nog bijna helemaal groen.

Nooit eerder gezien: imkerplantages. Ontelbare bijenkorven stonden zij aan zij tussen de dennenbomen.  Dat was voor de pijnboompittenhoning. Voor een ander soort honing werden de korven per vrachtwagen vervoerd tot driehonderd kilometer verder en daar geplaatst.

Het leek wel een industrie op zich! Na een rondleiding met heel onverwachte uitleg, werden de producten aangeboden die gemaakt waren uit honing, citroen, kaneel, olijven… teveel om op te noemen. Ik koos voor een citroengeurtje met 80° alcohol.

Heel fier legde de gids uit hoe de schooltjes (allemaal in dezelfde kleuren) gefinancierd worden door de staat.

Er waren een aantal armoedige huisjes, maar ze stonden gewoon tussen dure villa’s. De mensen in de stad hebben een huis in de bergen, om in de hete zomer de warmte te kunnen ontvluchten.

Na een tapijtenfabriek bezochten we ook een lederfactorij, zoals zij het noemen.

Dan de kers op de taart: het goudcenter. Een immens gebouw, waar bewakers met wapens je in ‘t oog hielden en je een badge kreeg opgespeld bij het naar binnengaan.

Het eerste verdiep: allemaal goud! Maar het is nu niet het goede moment om goud te kopen, wegens de prijs te hoog!

Het tweede: Sterling zilver, waar ik een heel interessante discussie had met de verkoper over het roderen van zilver.

Dan waren er nog dagelijks gewone markten, waar ik mij echt verbaasde over het aantal Turken dat Nederlands praat. Een grapjas prees zijn waar zelfs aan in die taal en riep luid: allemaal rotzooi!!! Leuk toch: zelfkennis!

Eén uitstap is niet kunnen doorgaan: we zouden naar de Blue Lagoon gaan, waar de film werd opgenomen, maar…

Tien dagen was het tussen de 30 en de 35°, tot we een tropische storm meemaakten. Hier kan het serieus regenen, maar zoveel water dat met bakken uit de hemel viel, had ik nog niet gezien! Het bleef wel 25°. De volgende drie dagen viel er regelmatig een stevige bui, maar tussendoor gingen we gewoon naar buiten. Alleen die uitstap viel letterlijk in het water. Dat was waarschijnlijk het begin van het regenseizoen.

Moskee tegenover het hotel

Daar heb ik mij soms wel aan geërgerd: dat geroep in de morgen, héél vroeg!

Het zou een Suske en Wiske album kunnen zijn: de jengelende minaret.

Maar het hoort er nu eenmaal bij hé?

Tijdens een wandeling kwamen we langs het politiebureau, er stonden twee agenten lachend een kalasjnikov te keuren, net kinderen. Dat ondertussen het verkeer in de knoop liep, viel hen niet eens op. Hier durfde ik toch geen foto van nemen, want je hoort van die verhalen…

Het spitsuur kan daar heel druk zijn, maar ik zag geen enkele file! Als voetganger heb je ook geen voorrang, wat effe wennen is wanneer je de straat oversteekt.

Animatie ‘s avonds was daar bijna onbestaande, maar onze reisleider had thuismuziek bij op zijn laptop en zodus hadden we onze eigen gezellige avonden en meekweelliedjes.

een ingezoomd grapje

Van beneden zag je niet dadelijk het draadje, maar ik vond de grap wel geslaagd!

Ik vergat nog te vermelden dat ik in het hotel mensen tegenkwam van ST Truiden, een vriendin van mijn zus. En dat op 3500 km van thuis! De helft van de gasten bestond tenslotte uit Belgen en de rest voornamelijk Engelsen.

bloemen van groenten

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van Turks eten, maar… lekker zeg!

Veel vlees gebruiken ze niet, kip en kalkoen zie je het meeste. En natuurlijk ook vis, ander vlees, zoals runds is daar peperduur!  Maar wat ze met groenten kunnen is bijna niet te beschrijven. Volgens mij ook heel gezond.

Ik at groenten die ik niet kende, maar vond alles lekker. Voor dessert nam ik steeds fruit, want alhoewel een lust voor het oog, die mierzoete gebakjes, niets voor mij. Rondom in de immense eetzaal stond keukenpersoneel om de schotels bij te vullen en te herschikken, wanneer iemand er te hard in geroerd had. Ook waar er een beetje gesmodderd was, werd onmiddellijk netjes opgeveegd.

een deel van het dessert

Een stommiteit die ik nooit meer zal doen: een kamer delen met een vreemde. Ik had haar wel al eens ontmoet, vond haar een beetje simpel en dacht: och ja, ik ben niet zo’n moeilijk mens, dus dat zal wel lukken. (er waren geen singlekamers meer) Djeez… heeft dat mens mij stress bezorgd!

Lotte is gewoon iemand die beter met ziekenzorg op vakantie zou gaan! Ze was langzaam, vergat alles, vond nooit haar portemonnee of pas (op de luchthaven) struikelde over elke steen of border, wilde geen airco en… ze kleefde aan mij. Met heel veel dingen moest ik haar helpen, zelfs haar foto’s maakte ik, anders stond er enkel een paal op. Maar omdat ik toch geen andere kamer kon krijgen, trok ik dan maar een beetje met haar op.

Gênante situaties waren er ook: ik ging naar de kapper; zij ook. Liet ze zich daar vallen in een zetel en zakte er prompt door. Die twee pipo’s van kappers, deden alsof ze niets merkten. Dus heb ik haar er uit moeten trekken. Daarna lieten ze pas merken dat ze redelijk goed Nederlands spraken. Dat is ook zoiets raars, de meeste van die mannen praten beter Nederlands dan de Belgische Turken.

Op een avond begon de airco te lekken. Naar de receptie gebeld: binnen het kwartier zou er iemand komen.

Toen ik op het toilet zat, werd er geklopt en Lotte liet de man binnen. Doet mij die kerel toch niet de deur van de badkamer open zeker, waar ik in volle glorie zat met mijn broek op mijn voeten. Ik weet niet wie van ons beiden het hardste schrok!

Natuurlijk kon ik daar niet blijven zitten en terwijl de man (heel jong nog) aan de airco bezig was, wist hij niet waar hij moest kijken en kon niet snel genoeg weg, zonder een woord te zeggen. Naja, het zal ook niet zo’n mooi stilleven geweest zijn, toen ik daar zat!

Dan trok ik de kamerdeur eens dicht zonder de kaart uit de gleuf te halen… ja lap… konden we niet meer naar binnen!

Aan de receptie waren ze heel begripvol en iemand van het personeel kwam mee naar boven met een loper. Och ja, dat zal wel meer gebeuren denk ik.

de boulevard tussen de twee steden, negen km lang

Een mooie wandelroute, elk hotel heeft zijn eigen beplanting. Aan de grote weg kan je een Dolmus nemen, dit is een klein busje dat het openbaar vervoer  verzorgt. Om de paar minuten komt er een langs, in beide richtingen en je kan uitstappen waar je wilt en keert dan te voet terug langs de boulevard, die evenwijdig met het strand loopt.

Een rit met de Dolmus kost ongeveer een halve euro, om het even hoe ver je mee rijdt.

vakantiewoningen langs diezelfde wandelroute.

(wordt vervolgd)

Middellandse zee

Mijn eerste vliegvakantie! Turkije, Marmaris.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet dat mensen zo bang kunnen zijn om zich te verplaatsen met een vliegtuig!

Voor mij was het megatof! Op de heenreis zat ik aan de middenkant, de plaatsen waren genummerd. De persoon die aan het raampje zat, had het luikje naar beneden getrokken, misschien was hij ook bang.

Maar daardoor, leek het voor mij gewoon alsof ik in de bus zat. Een beetje een teleurstelling, niet wat ik ervan verwacht had.

Maar om terug te keren… zat ik aan het raampje. Nog een beetje pech, net boven de vleugel. En ik ezel had mijn digitaaltje in mijn handbagage gestoken, die onbereikbaar opgeborgen was… dus geen luchtfoto’s!

Maar een zicht… oh wat genoot ik daarvan. Om het in ‘t kort te beschrijven: zo voelt geluk aan.

Op het kleine tv-schermpje kon je ook de informatie volgen: hoogte: 12000m, snelheid: 750/uur, buitentemperatuur: -55°.

Voor ervaren vliegers doodgewoon, maar voor mij ja…

Hotel Grand Ideal

De tweede dag: uitgebreide rondrit van een halve dag, met gids, die ons heel veel vertelt over de gewoontes en de levensomstandigheden van de inwoners van de streek. (wat mij al dadelijk opviel: de Turken daar zijn heel anders dan die welke wij hier kennen.)

De combinatie: zee en bergen is heel aangenaam. Ondanks dat er in de zomer een temperatuur heerste van rond de 50°, is de omgeving heel groen. (ik was daar in de eerste helft van oktober)

Volgens de gids is het gesteente waar de bergen uit bestaan, poreus, en houdt dus alle vocht vast. Het drinkwater komt ook rechtstreeks uit bronnen, voor ons dus niet geschikt om risicoloos te drinken.

Er zou heel weinig criminaliteit bestaan, omdat er voldoende werk is. De meesten werken in de hotels, waar ze zes maanden verblijven. Dan begint het regenseizoen en vertrekken ze terug naar hun streek. Ze verdienen maar drie- tot vierhonderd euro per maand, terwijl ze heel lange dagen maken en hard werken. Wanneer ze na die zes maanden vertrekken krijgen ze buiten hun drinkgeld, nog 4000 euro mee. Tenminste ik citeer hier alleen maar wat de gids ons vertelt.

Sommigen zijn misschien veertien jaar en die doen het zwaarste werk. Bij het afruimen van de tafels, moeten ze plateaus torsen die zo vol zijn, je ziet hoe ze op hun tanden moeten bijten om het aan te kunnen. Het raakt je, eigenlijk zijn het nog kinderen.

Ik heb ook nog nooit zoveel eten gezien in een keer, je zou je gaan schamen, zo’n decadentie.

Je kan er 24 op 24h eten en drinken krijgen, als het ene restaurant sluit is er al een ander open. Aan het zwembad is fastfood te krijgen, vooral de Engelsen maken daar gebruik van. Om 4h is er gebak in ‘t Café de Paris, tot 22h en dan zijn er sandwiches tot tegen de ochtend. Om 19h avondeten en dan begint weer alles opnieuw: vroeg ontbijt, laat ontbijt, middagmaal…

zwembad met bar

versieringen gemaakt van fruit en groenten

(wordt vervolgd)

Is het je ook al overkomen dat er aan de bushalte iemand opstaat om jou te laten zitten? Of aan de uitgang van het grootwarenhuis, heel onverwacht een jongen van zo’n jaar of tien, heel galant de deur voor je openhoudt. Jij bedankt hem en hij antwoordt: ‘heb ik op school geleerd, beleefd zijn voor oude (slik) mensen!’

Heb je ook knieën die niet meer helemaal  reageren zoals jij het graag zou willen? Vind je dat er overal precies meer trappen zijn in vergelijking met vroeger? Dus een reden om liever gemakkelijke lage hakken te dragen.  Kom je vroegere klasgenoten tegen en schrik je van hun rimpels?

Dan besef je ook plots hoeveel mensen die jij gekend hebt er al overleden zijn. En als je dan jezelf eens goed bekijkt in de spiegel, kom je tot de conclusie dat je in de hoogte wat hebt moeten inleveren ten voordele van je breedte. Het is ook duidelijk dat bepaalde plaatsen enkele centimeters lager zijn geraakt. Om geen mummelmondje te hebben heb je ook op tijd en stond neptanden laten bijzetten.

Dan ga je er eens even bij zitten en je afvragen of je nu oud bent…

‘Ouder’ misschien, maar zeker niet ‘out!’ Oké, je moet bepaalde dingen gaan beperken. En dan? Zelfs topsporters moeten vroeg of laat minderen of zelfs helemaal afhaken! Je kan voor alles wel een oplossing verzinnen.

Ben je een beetje vergeetachtig? Gebruik dan lijstjes of maak wat nota’s. Aan je uiterlijk kan je ook veel doen, niets of niemand kan je beletten om er stralend uit te zien. Hoe? Ga voor de spiegel staan en probeer welke kleurtjes de jouwe zijn. Een leuk sjaaltje kan soms wonderen doen in de juiste combinatie (vraag een vriendin om haar mening) Een paar grappige oorbellen of een originele ketting kunnen ook bijdragen, zelfs die goedkope welke je in een opwelling op de markt kocht! Je kapsel moet je zeker onderhouden, het bepaalt voor een groot deel hoe je overkomt. Misschien een lichte kleuropheldering of een glansspoeling?

Je huid zal je ook dankbaar zijn bij een goede verzorging en wat dacht je van een nieuw kleurtje lipstick? Voor je knieën is er ‘s morgens op de Nederlandse tv een bewegingsprogramma wat echt niet te zwaar is. Dan nog wat gezond eten en klaar is Kees!

Maar het belangrijkste zou ik nog vergeten: een tevreden blik op je gelaat, zoiets wat van binnenuit komt, dat geeft uitstraling en trekt mensen aan op een wonderbaarlijke wijze. We worden zeker ouder, daar kan je niets tegen doen, maar je kan wel oud worden op een waardige manier. Denk wat minder aan de mensen die er niet meer zijn en geniet van diegenen die je rond je hebt. En in de eerste plaats: sluit je niet piekerend op. Ga naar buiten, neem die gratis bus en ga iemand bezoeken die je al lang niet meer hebt gezien. Desnoods rij  je gewoon een rondje mee en stap je op dezelfde plaats weer af.

Besef dat er altijd mensen zijn die nog meer beperkingen hebben dan jij en wees gelukkig met de dingen die je wel nog kan doen!

Er zijn zo van die plaatsen waar ik nooit kom om bepaalde redenen, te lang om op te noemen. Maar omdat er hier in ‘t centrum keus genoeg is, geen probleem.

Waar ik de laatste tijd veel kwam, is er sinds de grote storm geen overdekt terras meer, het mooie afdak hangt in flarden. Daarom kan het gebeuren dat je in volle zon komt te zitten of in de regen als die besluit om te vallen. Nu zullen ze wachten op de verzekering, maar net voor de winter zal dat ook niet meer hersteld worden, denk ik.

En omdat ik een terrasdier ben, vind ik binnen iets nuttigen niet zo aantrekkelijk, dat kan ik thuis ook!

Dus ergens anders naartoe. Dat kan al eens verschillen, navenant het weer, of de zon of schaduw of wind…

Waar ik gisteren belandde, ga ik nooit binnen zitten, maar buiten was er plaats genoeg en niet te fel in de wind.

Terwijl mijn bestelde koffie in aantocht was, zocht ik naar gepast geld om dadelijk te betalen. Ik nam: een eurostuk, twee van twintig cent, een van tien en acht stukjes van vijf cent. (dit is belangrijk voor de rest van mijn verhaal)

De man zette mijn kop neer en ik legde het geld op tafel. Maar hij maakte geen aanstalten om het op te nemen. Hij begint mij daar een litanie: zijn koffie is héle goede en wat ik daar neerleg is geen geld, daar verdient hij niets aan en overal kost de koffie twee euro en dan komen ze bij hem profiteren.Hij gaat zijn drank opslaan naar twee en half euro.

Hij hoopt blijkbaar dat ik het kleingeld ging vervangen door… ja door wat? Vermits de koffie 1.90 kost, zal hij toch ook regelmatig tien cent moeten teruggeven? Of zeggen de meesten: laat maar?

Maar ik liet mij niet doen en antwoordde: als je geen kleingeld wilt, reclameer dan bij de regering, geld is geld.

En voegde daarbij: ik zal hier maar niet meer komen, waarop hij zegde: dat is ook de bedoeling!

Ik herinnerde mij plots een voorval met diezelfde vent dat hij lastig was omdat hij een briefje van twintig moest wisselen voor twee dranken. Nu wist ik weer waarom ik daar zo weinig kom!

De échte reden van zijn gedrag zal wel zijn dat aan de overkant twee koffieshops liggen die gouden zaken doen en veel personeel hebben. Maar dat is mijn probleem niet.

Na lang getreuzel nam hij het geld toch van de tafel, maar bleef mekkeren ook in zijn vreemde taal, waar je geen woord van verstaat.

Heel op mijn gemak heb ik mijn kop leeggedronken en toen ik wegging, smeet ik in een opwelling nog twee stukjes van vijf cent op de plateau. Had hij nog iets meer te tellen.

Later bedacht ik dat ik beter het geld teruggenomen had toen hij het eigenlijk niet wilde en de koffie laten staan, aan de overkant is ook drank!

Ik moet toch bekennen dat ik een beetje veel overdonderd was.

Maar enkele sympathisanten hebben al voorgesteld: willen we in groep gaan en allemaal betalen met de kleinste rode stukjes?

Mmmmm… zou misschien wel leuk zijn!

Die zijn anders dan vroeger! Volgens mij is er een nieuw soort mug ontstaan, klein zwart, zoemt niet, maar eet je bijna op van agressiviteit. Probeer die maar eens te vangen!

Er was een wespenplaag voorspeld, al heel vroeg in de zomer.

Het leek ook wel of alle nesten tesamen uitkwamen! En omdat ze te vroeg waren, en er nog niet genoeg vliegjes waren, of weet ik veel wat die steekmonsters in leven houdt. Daardoor hadden ze dus blijkbaar te weinig eten en grote honger.

Gelukkig kan ik op een terras zitten met een glas bruis, en word ik gerust gelaten. Maar owee, de mensen met zoete drankjes! Niet te doen! Maar er zat wel eens een wesp op mijn been, die mij béét, niet stak, maar béét! Ik voelde zijn/haar kaken, alsof zij wilde proeven. Misschien ben ik toch te taai, want ik was geen stuk kwijt!

Op de markt: het fruit: één wesp!

De koekenkraam: idem!

De zus van H. kocht koffiekoeken voor thuis en toen ze er ene van wilde opsmikkelen, … werd ze vlam: in haar lip gestoken!

En dan plots… amper nog ergens een wesp te bespeuren… was het van de kou of waren ze verhongerd?

Dat de bijen stilaan en onverwachts met ganse korven doodgaan, dat wisten we vorig jaar al.

Maar wat ik vorige week gezien heb… dat was nieuw en akelig genoeg om hysterisch te worden!

Er liep iets over de vloer, op het eerste zicht een vlieg, maar heel groggy strompelde ‘het’ mijn richting uit.

Mijn zoon zat er dicht bij en dus vroeg ik hem: trap het voorzichtig dood, dan haal ik wel keukenrol om het op te kuisen.

Hij riep mij terug met een stem vol afgrijzen; iiieeeek… daar komt vanalles uit!

Hoe? Ik keek en kreeg onmiddellijk kippenvel en nog van die gruwelijke gevoelens… er liepen daar allemaal mini-kleine wormpjes uit dat kreng, alsof de school uit was!

Aaaaah! En dat moest ik oprapen!

Drie lagen keukenrolpapier (zou het voldoende zijn?)

IK griezelde en grabbelde alles wat daar bewoog, ondertussen hysterische geluiden uitbrengend.

Snel naar de vuilbak… nee! De grote bak buiten… nee! Bleef enkel het toilet over. Twee maal doorgespoeld, (ze moesten er maar eens terug uitkruipen)

Het heeft nog effe geduurd eer ik bekomen was, maar als ik iets zie bewegen, (of dat denk) krijg ik weer kou!

We dachten dat dat insect een nest wormen ging werpen, maar volgens H. leggen ze eitjes, welke later pas wormpjes of wat dan ook worden. Waarschijnlijk zaten de kleintjes erin.

Of een ander insect had zijn eitjes gedeponeerd in dit kreng toen het nog leefde, zodat ze vers voeder hadden.

Geen appetijtelijk verhaal, maar het toppunt was de vraag van H. : waarom heb je niet snel een foto genomen? IK had het wel willen zien!

Jawadde, daar stond mijn hoofd naar!

Mariakerke (Oostende)

Vreemde titel? Neuh, helemaal niet!

Ben een weekje naar zee geweest met de bond van de gepensioneerden (jaja) en vriendin H.

Als je zelf kalm aan moet doen is het wel leuk met oudere mensen op reis gaan. H. en ik, zowat de jongsten van het gezelschap (zij is nog tien jaar jonger dan ik)

Het werd al lachen geblazen bij het vertrek van de bus, toen die arriveerde, begon iedereen te dringen om als eerste te kunnen instappen. Sommigen struikelden over hun eigen koffers!

Dan denk je: het lijkt toch onwaarschijnlijk dat er te weinig plaatsen zouden kunnen zijn?

Bon, toen iedereen gezeten was klonk er plots een alarmkreet: chauffeur, chauffeur! Nog twee mensen!

De brave man stopte; in ‘t midden van de baan, onmiddellijk een file achter zich opbouwend. Hoe we ook naar buiten keken: geen achtergeblevenen te zien… neen, er waren twee mensen die nog uit de bus moesten! Jawadde! Twee afscheidsnemers dus!

Over de reis is niet zoveel te vertellen, alles liep gesmeerd en er werd op tijd gestopt om het innerlijke bij te tanken.

Toch wel wat verbazing toen we ons verblijf in de ‘Kinkhoorn’ openden: een appartement met acht slaapplaatsen voor ons tweetjes. Brede terrasdeuren gaven zicht op zee en een paar honderd meter groen! Dat ging een zalige week worden met in elk geval véél ruimte! En vol pension!

Dat heet dan met je gat in de boter vallen!

Wat we allemaal gedaan hebben? Veel gebruik gemaakt van de kusttram, naar al die badsteden die we wilden bezoeken. Avond- en dagmarkten, wandelen op interessante plaatsen,slenteren aan onze eigen bekende Noordzee. Eigenlijk hebben we wel mooie stranden.

De eerste avond wilden we naar ‘zomerhit’ gaan, maar wegens moe of lui, bleven we in onze salon hangen en speciaal voor ons kwam het hele gebeuren live op tv. Grappig toch? We zagen in de verte de flashes van de fototoestellen flikkeren en hebben daarna ook nog van het vuurwerk mogen genieten. (nog steeds hangende)

Bijna elke avond was er wel ergens vuurwerk te bespeuren.

Ah, ik zou nog vergeten te vermelden dat we een paar maal hebben meegedaan met ‘line-dance’, leuk, ook de leraar!

De week was snel om en de vreselijke storm hebben we enkel op tv gezien. Verschrikkelijke toestanden!

Hmmm… ik wil nog wel eens terug!

Ik was maar bang voor één ding… dat er op weg naar huis zou gezongen worden in de bus. Gelukkig gebeurde dit niet want na het middagmaal waren de meesten in slaap gevallen!

Deze frigoboxtoerist kwamen we ook tegen.

zicht op zee

Nieuwpoort, monding van de Leie

Duinbergen (Knokke Heist)

Door Zapnimf en Elke kwam dit weer ter sprake en daarom post ik het opnieuw; zoals ik dacht, het verhaal van de onderbroek kwam er pas later bij in de kortere versie!

Het moet zo’n drie jaar geleden zijn. (dus: 2004)
Een zaterdagochtend, acht uur, nog wat nasoezelen in bed. Luisterend naar de radio.
Het leek die dag wat drukker in het gebouw, meer geluiden dan anders. Wie was er nu weer zo vroeg bezig?
Een stem die riep… was dat nu buiten of was dat binnen…
De tweede keer hoorde ik duidelijk: brand!…
Lieve hemel, toch niet waar zeker?
Iemand belde beneden aan en nog iemand aan de gangdeur.
Snel mijn peignoir aan en de deur open…
De trappenhal stond vol rook. Ik hoorde roepen, iedereen  naar buiten!
Mijn verstand stond precies stil… hoe… in mijn slaapkleed, zomaar de straat op…
Ik nam mijn GSM en sloot de deur achter mij en begon de trap af te dalen, je mag in zo’n geval de lift niet gebruiken. Er was veel rook, maar ik wist niet eens of er vuur was… zou ik er wel doorgeraken?
Op het verdiep lager kwam ik mensen tegen, de jonge man die daar woonde vol roet, hoestend en naar adem happend, enkel gekleed in zijn onderbroek, in gezelschap van zijn buurvrouw, die hem gewekt had door op zijn deur te bonzen. Daarmee had ze eigenlijk zijn leven gered. Niemand wist wat er juist aan de hand was.
Beneden gekomen, was de brandweer al daar met drie wagens. We moesten allemaal verzamelen om te controleren of iedereen aanwezig was.
Enkel de meneer van het bovenste verdiep ontbrak nog, maar die wilde op zijn terras blijven staan, omdat hij de trap niet kon doen. Als het nodig was moesten ze hem daar maar afhalen.
Daar sta je dan, op een drukke zaterdagmorgen, op straat in slaapkledij. Hetgeen ik toen voelde zal ik nooit kunnen beschrijven. Mijn verstand stond op nul. Het leek wel alsof ik alleen en verlaten was. Het vuur was in het appartement onder mij. Als verloren schapen zagen we de brandweermannen het gebouw ingaan met brandslangen en nadat ze boven het venster hadden opengedaan, kwam de rook naar buiten, terwijl ze hun ladders ertegen plaatsten. De pikzwarte rook ging recht omhoog, langs mijn ramen.
De vensters waren met een dikke laag roet bedekt, zwart als de hel. Een smeulende TV werd in een tapijt gedraaid naar buiten geworpen. Dat was de schuldige: een implosie.
Gelukkig  was er weinig waterschade, alleen veel roet. Ik moest mijn vensters openzetten, want bij mij was er ook veel rook.
Maar net daarvoor dacht ik plots aan mijn cavia, door het schrikken was ik haar vergeten, ik had haar nog maar twee weken.
Ik wilde haar per se redden en een van de brandweermannen was zo goed om met mij mee naar boven te gaan. Gelukkig was het arme beestje niet gestikt. Maar misschien heeft ze toch rook ingeademd, want twee jaar later heeft ze klierkanker gekregen.
Ik had ook nergens aan gedacht, alleen mijn GSM, om mijn zoon te kunnen bellen. Op zo’n moment heb je gewoon een blackout.

Nadat iedereen terug naar binnen mocht, heb ik eens rondgekeken, ben  in snikken uitgebarsten en heb zeker een uur gehuild. Toen ben ik begonnen met alles af te wassen. Gewoon verstand op nul en poetsen maar. De stress geeft je een onvermoede kracht.

Maar daarna stond er mij nog een koude douche te wachten. Mijn verzekeringsagent vertelde mij dat ik geen brandverzekering had.
Wat was er gebeurd? Voor mijn verhuis was er een vergissing gebeurd, ik was zonder het te weten dubbel verzekerd. Een van de twee zou een jaar geschrapt worden en als de ene verlopen was, begon de andere weer. Ik weet nog dat ik zei: hopelijk vergeten we dat niet. Waarop de man: neenee, ik zet het in de computer, geen probleem. Maar er ging dus toch iets mis.
Alhoewel ik heel precies ben met mijn betalingen, is mij dat ontgaan. (ik hou niet van doorlopende opdrachten)
Gelukkig zat ik niet met de schade, want dat zou pas een ramp geweest zijn.
Het is onbegrijpelijk hoe het verstand kan stilvallen door paniek. Alleen mijn GSM had ik mee, geen papieren, geen geld, geen kleding… niets…
Het heeft nog lang geduurd eer ik mijn klokradio terug durfde te laten spelen. Ik wilde alle geluiden horen, wilde allert blijven.

Deze ‘zwarte’ zaterdag zal ik nooit vergeten…

Daar moeten we snel iets aan doen, want nog even en het is te laat: dan staat daar bij juli een dikke nul.

Of zou die lege maand gewoon overgeslagen worden? Neen, dat mag niet gebeuren.

Ik weet niet zoveel te vertellen, enkel dat het, buiten enkele ongemakken vrij goed gaat.

Maar het zal nooit meer worden zoals vroeger, dat is een feit!

Er is wel iets nieuws: ik verdraag geen suiker meer, lust het zelfs niet meer.

En dat moet je dan zelf ontdekken, waarschijnlijk heeft de chemo mijn zoet-papil aangetast, als dat al kan!

Heel raar: bij het aanschouwen van een prachtig stuk taart, weet mijn geheugen hoe het smaakt… maar in mijn mond doet het niets.

Ik heb altijd zo kunnen genieten  van een grote ice tea, mét ijs, het kikkerde mij op en leste mijn dorst. Nu word ik er zelfs moe van en krijg pijn in mijn benen, stel je voor!

Het smaakt naar niets meer en als ik een glas leegdrink, word ik zo misselijk als van de zoetstoffen welke ik vroeger ook al niet verdroeg.

Héél erg vind ik het niet, vermits het mij allemaal niet smaakt, eet ik niets zoets. Dat betekent véél etiketten lezen bij het boodschappen doen… of gewoon alles vers gebruiken.

Geen dessert meer, maar bvb een lekkere smoothy van vers fruit en platte kaas of yoghurt. Ook heerlijk toch?

Zout moet ik vermijden, maar zuur gaat prima. Een lekkere bruine boterham met kaas en van die lange schijfjes komkommer… hmmm…

Och, het is geen ramp, je kan best zonder suiker en wie weet, misschien dat er na een tijdje weer iets verandert in mijn smaak… ik wacht af en laat mij verrassen.

Oké, ik kreeg dus 24 euro terug, maar eerst werd er dertien euro en nog iets ACHTERSTAL vanaf gehouden. Als er één woord is waar ik een hekel aan heb, dan is het dat wel.

Maar geen nood, ik kon bellen om uitleg. Wat ik als antwoord kreeg: u betaalt te laat. Maar daar was ik helemaal niet akkoord mee, want ik betaal voor de éérste van elke maand, dus de huur voor de volgende maand. Dat zou ze even opzoeken en dan werd ik teruggebeld.

Na een tijdje: rrring!!

De dertien euro en een beetje  wat ik te weinig betaald had; er was een huuropslag geweest van één euro en… per maand en dat had ik nagelaten. Het verbaasde mij, want ik ben steeds met alles in orde. Was mij dat ontgaan… had ik de brief niet gekregen… geen flauw idee.

Maar… nog volgens de dame betaal ik eigenlijk te VROEG. Het dient te geschieden aan het begin van de maand, of ik dat wilde veranderen?

De bankbediende vond het grappig, te vroeg? De opdracht werd dus gewoon een week later gezet, van 28 juni naar 4 juli.

Maar als ik het goed bekijk, heb ik nu één maand huur uitgespaard, terwijl toch alles oké is.

Voor volgend jaar verwacht ik wel de vraag waar de huur van juni is… dan zal ik het weer mogen uitleggen.

Wat heet fout? Ik ben geen film-freak, hou van muziek en amusementsprogramma’s, zelfs van de Muppets.

Dus is Idool mijn ding. Het begint al bij de pré-selecties, bij momenten héél plezant. Soms ook zielig, wanneer er zijn die denken écht te kunnen zingen en bijna hysterisch worden als ze niet toegelaten worden.

Dan heb je ook de flauwe plezanteriken, die zichzelf niet serieus nemen en enkel eens op tv wilden komen.

En deze keer was mijn gevoel juist: twee mensen vielen mij op en gaf ik een kans: Kevin en Kato. Nog nooit eerder zat ik er gewoon òp.

Nathalia had gelijk: de single van Kevin was niet echt zijn ding. Voor mij mogen ze Kevin reggae laten zingen. Hij heeft dat aangeboren ritme; ik kan mij hem inbeelden zoals Bob Marley met ‘stir it up’.

Kato moeten ze ook niet alles doen zingen, haar ‘gitarreke’ ukelele, zullen we niet zo snel vergeten.

Zij eindigde tweede, maar er zal wel voor haar gezorgd worden, we horen zeker en vast nog van haar. Ook van Reggie kreeg ze een staande ‘ovulatie’ (zoals hij zelf zei)

Maar dan was er ook nog de Kristof, die in het begin niet zo opviel, maar bewees dat hij vele genres aankan. Ik had hem graag eens een Gospel horen zingen. Ik heb zo’n vermoeden dat hij ook wel aanbiedingen zal krijgen, hij is gewoon goed.

En de jury, ja, die spelen zo’n beetje toneel hé. Maar je merkt toch dat ze hun oordeel serieus nemen.

Idool gaat stoppen, is volgens sommigen wat achterhaald, spijtig. Wat ze er ook van zeggen, het is toch een succes!

Die dag werd het dus Kruidvatteren. Ah ja, ik had ook nog een cadeaubon, van mijn verjaardag een tijdje terug, kon ik die evengoed meenemen.In elke winkel zijn er wel situaties die mij storen, daar is het de onduidelijke reclame. Je zou moeten rondlopen met het krantje in je handen om koopjes te doen. Maar ik hoef nergens drie of meer stuks van en hou mij aan mijn lijstje.

Nadat ik allerhande dingen bijeen gezocht had, zet ik alles netjes op de band en geef als eerste mijn bon af. Er worden knopjes ingedrukt en opnieuw geprobeerd. Zegt het kassameisje: ‘mevrouw hoe oud is die bon?’

‘Ik kreeg hem geschonken op tweede paasdag’

‘de kassa neemt hem niet aan, hebt u het kasbonnetje nog?’

‘Juffrouw, wie krijgt er iets cadeau met het bonnetje erbij?’

Ze probeerde nog enkele malen; de kassa deed niets. (maar er was ook geen reactie op het kaartje, dat er niets op stond ofzo.

Ondertussen was de rij achter mij al flink aangegroeid (het was die dag nogal chaotisch in de winkel)

Ik wachtte en kreeg geen rood hoofd, want ik was zo onschuldig als een pasgeboren lammetje.

Nee, het werkte niet en ze vroeg of ik mijn waren gewoon kon betalen en misschien een andere keer eens terugkomen. Ik hoorde enkele klanten mompelen: zou ik niet doen, zou alles hier laten.

Maar enfin, dan had ik mijn haarlak en shampoo niet en betaalde dan toch maar, ik zou wel eens terugkomen als het wat rustiger was.

Buiten gekomen belde ik naar H. ; ‘hey, H. ik heb een heel vervelende vraag: heb jij het aankoopbewijs van die kaart nog?’

Ze wist het niet zeker, maar omdat ze net in de Carrefour was, ging ze eerst naar huis en zou ze eens kijken.

Oké, ik zou op haar wachten op het terras, met een koffietje, wat ik net kon gebruiken.

Een tijdje later, misschien zo’n vijftien minuten, zag ik haar aankomen: ze had de aankoopbon én de kassabon nog gevonden. Leuk! Dat verdiende een warme choco met slagroom.

Net voor sluitingstijd gingen we terug naar het Kruidvat, want ik wilde dit opgehelderd zien. Hetzelfde meisje was nog daar in een nu heel rustige winkel. Ze keek een beetje verwonderd omdat ik terug gekomen was (wat had ze dan verwacht, dat ik de kaart gestolen had?)

Ze probeerde aan de kassa te weten te komen hoeveel euro erop stond, maar dat ding hield zich nog steeds van de stomme. Hier klopte toch iets niet… je moet toch het tegoed kunnen zien.

Iemand anders werd er bij geroepen, maar die zei onmiddellijk: oh ja, dat werkt vandaag niet, er is iets met de computer, de herlaadkaarten gingen ook niet.

De verkoopster wist even niet waar kijken en zij kreeg dus wél een rood hoofd.

Ze heeft zeker tien keer ‘sorry’ gezegd. Ik zei enkel maar: ‘t is goed, kon niet over mijn lippen krijgen: ‘t is niet erg. Want al bij al vond ik het wel erg… de manier waarop ik daar te kijk had gestaan…

UPDATE: vandaag, dinsdag naar ‘t Kruidvat geweest en de kassa werkte NORMAAL!

Dat ik begaan ben met mijn orchideeën, is geen geheim. Het zijn mijn stralend-bloeiende kindjes.

En wanneer ik dan op twee bloemenstengels een kleverige substantie bemerk, weet ik dat er een beestje moet inzitten.

Volgens tinternet zijn er ontelbaar veel soorten bladluizen die van orchideeën houden.

Groene, zwarte, witte, zelfs doorschijnende. Je ziet ze niet, ze versteken zich met gemak tussen de vele bloemen. Het enige dat opvalt is die kleefstof.

Wat raadt het internet nu aan? Een lieve-heers-beestje op de plant zetten. Dan worden de kleine monstertjes  opgegeten, in tegenstelling tot een mier, die de bladluizen verzorgt om ze te kunnen melken. (ja, zo heet dat)

Mijn zus heeft een grote tuin en gaat ervoor zorgen dat ik een of twee lieve-heers-beestjes in mijn bezit krijg.

Nu nog enkel hopen dat ze begrijpen wat er van hen verwacht wordt!

En over die haring, wat heeft dat te maken met mijn orchideeën?

Heel simpel eigenlijk, enkele potjes zijn te klein en ik zou de schoonheden moeten overplanten.

Het probleem is echter dat ik nergens de geschikte potjes vind: doorschijnend plastiek, groot genoeg en voldoende stevig  om er gaten in te maken.

Tot ik in den Delhaize haring in emmertjes zag; de juiste maat.

Dus als ik af en toe een pot haring meebreng, kom ik aan voldoende potjes.

Nu eet ik wel graag eens een goede haring, maar het zal toch nog een tijdje duren voor ik een paar emmertjes leeg heb.

Een mens kan soms toch vindingrijk zijn hé?

Dat was wel even schrikken.

Maar de uitslag was blijkbaar toch goed: suiker, cholesterol, witte en rode bloedcellen, lever, nieren…

Alleen de schildklier nog niet helemaal (maar toch gebeterd), daar moet ik nu een pilletje voor nemen: L-Thyroxine, de laagste dosis, 25mg.

Als ik er zo over nadenk, dat was in de tijd toen ik naar de kinesiste ging, toen ging het mij inderdaad niet zo goed.

Mijn tumormarkers waren toen licht gestegen, maar nu toch weer gedaald naar 19.

Ik zei terloops tegen de huisdokter dat ik wat last heb met mijn gewicht. Zijn antwoord was voor de eerste keer: dat is niet zo erg, integendeel, het is een teken dat je de goede weg opgaat. Mensen met K, die enkel maar vermageren, dat is minder. Stomverbaasd was ik toen hij dat zei, maar soit…

Dat betekent nu niet dat ik er mijn kas aan ga vegen, nee, ik probeer mijn gewicht in toom te houden. Het is zo vervelend wanneer je kleren gaan spannen. Ik weet dat het met de medicatie te maken heeft, dus zal het ooit wel eens beteren (voor er geen enkele maat mij nog past)

Begin maart moet ik op controle bij de gynaecoloog en in mei naar de oncoloog.

Dus nu spreken twee dokters elkaar tegen over mijn toestand, benieuwd hoe we dat gaan oplossen.

Alleen de vermoeidheid kan ik niet overwinnen. Het lijkt goed en wanneer ik vijf minuten gelopen heb, kan ik plots zo moe worden, dat ik ergens moet gaan zitten of terug naar huis gaan. Als ik durfde ging ik op vakantie, maar ben bang dat het niet lukt.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat het noodlot toesloeg en ik vrees dat ik nog veel geduld zal moeten opbrengen.

Snijbloemen moeten mij niet, of is het andersom?

In een vaas zijn ze heel mooi, maar meestal laten ze na een dag of twee hun kopjes al hangen.

Hoe zou dat komen… geen flauw idee. Voor mij hebben afgesneden bloemen al de voorbestemming van: Weldra zijn we dood… droevig en spijtig van het geld.

Vroeger had ik een tuin vol bloemen, maar ik kan mij niet herinneren dat ik er ook maar één afsneed. In de buiten gingen ze zoveel langer mee dan in een vaas.

Maar potplanten… daar ben ik fier op, die doen het goed bij mij. Die geven een teken van leven, als ze er een tijdje ‘minder’ uitzien, dan kunnen ze zich nog altijd herpakken.

Zoals mijn orchideeën, deze beauty’s staan bijna het hele jaar in bloei! Meer moet dat niet zijn…

Mensen worden door rechters vrijgesproken indien ze kunnen aantonen dat er onweerstaanbare drang bij hun misdrijf te pas kwam.

Zou dat echt bestaan: onweerstaanbare drang…

Je kan je daar zo vanalles bij voorstellen. Zoals onweerstaanbaar goesting hebben in kaastaart. Zou dat ook onder deze noemer vallen?

Dat is wat mij onlangs overviel: zin in kaastaart. Niet zo een ganse taart, neen gewoon één portie.

Ik lijk wel een zwangere vrouw, misschien ligt het aan mijn medicatie?

Mijn wandeling naar de patisserie viel tegen: geen kaastaart.

Och, het zou wel overgaan, dacht ik. Maar het ging niet over… een week later: ja ik wist waar ik er ging vinden. Op naar de Lunch Garden. Niet mijn vaste stek, maar wel veel keuze in gebak. En ja hoor: een maxi-koffie en mijn taart (dat ik nu toch geen synoniem kan bedenken voor die stomme kaastaart, hoe vaak heb ik ze nu al vernoemd in dit stukje)

En dat was het, nu hoef ik er een tijdje geen meer. Raar toch, vind ik zelf…

Wanneer je te lang wacht, groeien ze scheef en kan ze zich pijn doen.

Het is een precisie-werkje, welk we geen van beiden erg leuk vinden.

Onlangs was het weer eens zover, ik heb wel een speciaal schaartje. Ze laat het vrij goed gebeuren, maar je moet opletten dat je niet te ver knipt.

Gelukkig zijn haar nagels bleek van kleur, zodat je duidelijk het bloedvat kan zien.

Aan haar voorste pootje zag ik aan de zijkant iets raars; geen flauw idee wat ik daarmee moest.

Het leek op een aangroeisel en zat helemaal opgerold, het voelde ook mals aan.

Ja, dan maar naar de veearts. Deze bezag het pootje en knipte het onding er gewoon af. Niet het pootje maar het aangroeisel natuurlijk.

Wat bleek? Ze noemde dit het vijfde nageltje uit de oertijd, zoals ook honden wel eens hebben. Dat hangt daar maar bij en dient nergens voor.

Sissy werd van kop tot teen onderzocht en heel gezond verklaard. (ja, dezelfde welke ik heb moeten leren eten en waarvan ik dacht dat ze het niet ging overleven!)

Volgens de mevrouw kon cavi gemakkelijk een jaar of zeven worden. (nu 2,5)

Maar… ze was een beetje te dik, ik moest haar op dieet zetten.

Het was mij al duidelijk: ik gaf haar elke avond een snee knäckebröd, die ze helemaal binnenspeelde. Als ik die verving door gewoon brood, zou het wel verschil maken, want dat eet ze niet zo graag.

Sissy is nu veel levendiger, speelt en springt rond. We praten ‘caafs’ tegen elkaar en het zou toch leuk zijn, moest ze nog een aantal jaren meegaan. Want ik heb besloten dat zij mijn laatste huisdier ooit is.

In moeilijke dagen is het soms niet zo simpel om haar de nodige verzorging te geven.