Over mijzelf en borstkanker.
![]() |
Deze vrouw loopt de wereld rond voor de strijd tegen borstkanker. Via verschillende sites kan ze haar strijd voortzetten. Dus, neem haar mee naar jouw site om haar daar verder te laten lopen.
Waarom dacht ik na Nieuwjaar 2009 dat dit een goed jaar ging worden?
Twee maanden later ontdekte ik een knobbel onder mijn linkeroksel. Ik wist al wat het was, maar had wat tijd nodig om het te laten bezinken.
Er zat een tumor van drie cm.
- 12-06-2009: mijn linkerborst geamputeerd, ook mijn oksel werd leeggehaald, waarvan zes klieren aangetast waren.
- 08-07-2009: start van de chemo; 3 keer FEC, 3 keer Taxotere. Maar na de vierde chemo was ik zo ziek dat ik de twee laatste mocht overslaan. Ik had het gevoel dat ik dit niet ging overleven. In de plaats dagelijks een tablet Femara, dit is een anti-hormoonpil, 5 jaar te nemen. Door de chemo zijn ook al mijn nagels uitgevallen en waren mijn voetzolen verbrand van binnenuit. De blaren gingen na een tijd open zodat de vellen aan mijn voeten hingen.
- 19-10-2009 tot en met 23-11-2009 radiotherapie van de borstkas en oksel, tot bovenaan mijn sleutelbeen. Dit 25 maal.
Het hele gebeuren is wat uitgebreider verteld in enkele logjes.
Nog een botscan en dan laten ze mij gerust tot in maart 2010. Nu moet ik de vermoeidheid overwinnen en proberen te leven met mijn beperkingen. En zo wordt het leven van jaar tot jaar, denk ik… en hopen…
-18-03-2010
De eerste controle in het ziekenhuis, naar het schijnt is de uitslag goed.
In september had ik 37 tumormarkers, en ben nu gedaald naar 23.
Kalktabletten en vit. D moet ik ook nemen. De kalk heeft precies wat goede invloed op mijn pijnlijke ribben. Maar mijn oksel doet nog pijn en is tegelijk gevoelloos. Onder mijn arm tot in mijn taille en de bovenarm erbij. Het maakt dat ik last heb met het aankleden.
De vermoeidheid speelt mij nog steeds parten.
- 20-04-2010
18 beurten kine, omdat mijn arm pijnlijker is dan in ‘t begin. Vooral ‘s nachts doet alles pijn.
De kinesiste heeft een stevige greep zodat er blauwe plekken zijn van het masseren. Mijn huid is ook wel heel dun. Bepaalde spieren zijn keihard. De brandwonde mag niet ontsteken.
Oefeningen aan het rek gaan mij beter af, het maakt de plank onder mijn arm wat losser. Wel vermoeiend zo’n sessie!
De achttien beurten zullen er zestig worden.
Voor de rest: ontstekingsremmers en paracetamol.
-13-07-2010
Eerste groot onderzoek. Foto’s en mammo van de rechterkant: uitslag oké!
Voor de resultaten van het bloedonderzoek moet ik nog wachten tot vrijdag.
Ondertussen weet ik dat mijn tumormarkers gedaald zijn van 23 naar 19… wat dus goed is!
-10-11-2010
Onderzoek bij oncoloog en gynaecoloog, alle uitslagen goed.
Tumormarkers 22, maar dat zou normaal zijn. Alleen nog last van oksel en arm, maar je leert trucjes om de pijn draaglijk te houden.
23-02-2011
Nu blijkt dat mijn vorige uitslagen niet zo goed waren! Maar daar hebben ze me toen niets van verteld. Tot nu, ik moest een nieuw bloedonderzoek ondergaan, naar het scheen werkten mijn nieren niet zo goed.
Dat was wel even schrikken.
Maar de uitslag was fantastisch goed: suiker, cholesterol, witte en rode bloedcellen, lever, nieren…
Alleen de schildklier nog niet helemaal (maar toch gebeterd), daar moet ik nu een pilletje voor nemen: L-Thyroxine 25ng
Tumormarkers: 19
Wat ik nog nooit een dokter hoorde zeggen: het is een goed teken dat je enkele kilo’s bent bijgekomen, dat betekent dat het de goede richting uitgaat. mensen met K, die blijven vermageren, dat is niet goed.
8-3-2011
Vandaag bij de gynaecoloog alleen maar een afspraak gekregen voor over vier maanden, voor een mammografie.
13-5-2011
Naar de oncoloog geweest. (ondertussen allergie ontwikkeld tegen het schildklier-pilletje, door de kleurstof!) neem nu: Euthyrox. Maar inplaats van een gans, een halfje. Om de jeuk te vermijden.
Het is toch een beetje vervelend dat de specialist en de huisdokter niet echt akkoord gaan. Maar geen van beide zegt echt wat hij denkt, ze dekken elkaar zoals altijd.
Ik ben nu van plan om enkele kilo’s af te vallen. Ben er al mee bezig, het moet! Omdat ik mij ongemakkelijk voel.
12-07-2011
Vandaag op jaarlijkse ‘keuring’ geweest en heb een groene kaart gekregen.
Nu is er wel bijgekomen dat ik geen suiker meer verdraag. Als ik ‘s avonds nog een koekje eet ofzo, krijg ik in de nacht het zuur en moet braken. Ook gesuikerde dranken maken mij misselijk. Light verdraag ik al helemaal niet, dus: zoet vermijden! De lekkere smaak van taart bvb. zit enkel in mijn hoofd, maar proeft niet zoals mijn herinnering, ik lust het zelfs niet meer. Ik zal eerder een zure augurk nemen; ik kan ermee leven, maar leg dat maar eens uit aan een dokter.
Ik denk dat de chemo mijn smaakpapillen in de war heeft gebracht.
17-01-2012
Laatste controle: tumormarkers: 21 oké dus.
Het is mij gelukt om zes kilo kwijt te spelen, maar de werking van de schildklierpillen is precies geminderd. Ik krijg er geen gram meer af, mag al blij zijn als het er niet terug bijkomt.
Maar enfin: mijn toestand is stabiel, daar mag ik voorlopig over juichen!
18-03-2012
Mijn bloeddruk is lang goed geweest, met behulp van Hygroton. Enkele maanden geleden werd de productie hiervan plots gestopt. Ja het medicijn zou nog wel eens terugkomen, maar wanneer…
Ondertussen mocht ik al drie andere soorten pillen proberen, bloeddruk heel hoog, waterretentie, slechte werking van de nieren.
Ontstoken knieën, pijn in de benen.
Elke keer terug naar de huisarts, tot vorige dinsdag, ik heel boos werd. Op mijn vraag waarom hij mij dat laatste voorgeschreven had, dat hetzelfde was als het vorige, alleen maar sterker, was het antwoord: voor je bloeddruk!
Maar wat heb ik daaraan als ik niet kan lopen!!!
Ik dreigde ermee om naar Maastricht te gaan op zoek naar andere medicatie. Hij belde naar mijn apotheker en wonder boven wonder: er was weer Hygroton!
Als het echt een wonder was, bedankt hierboven!!! Na vier dagen voel ik mij beter en ben zo’n vier kilo (water) kwijt. Ik voel dat mijn bloeddruk ook beter is.

affodil
juli 2, 2010 at 11:42
Ik wil eigenlijk heel graag het vrouwtje meenemen, maar het lukt me niet. Hoe laat ik haar rondlopen in de wereld van Affodil?
zeezicht
juli 3, 2010 at 10:31
het lukte mij ook niet onmiddellijk, maar ik heb het aangeklikt en gekopieerd en dan naar hier gebracht en geplakt.
meer ken ik er ook niet van.
leuk dat je dat wilt doen, succes!!!
zeezicht
juli 3, 2010 at 10:33
probeer te beginnen onder de eerste twee zinnen, die erbij horen en dan naar boven toe…
affodil
juli 5, 2010 at 08:26
Gelukt!!!
zeezicht
juli 7, 2010 at 21:38
bedankt!
zapnimf
juli 3, 2010 at 19:56
Zo’n lijdensweg wens je niemand toe. Moedig of niet.
zeezicht
juli 3, 2010 at 20:18
nee dat wens je niemand toe!
de 13e juni moet ik op grote controle…
zapnimf
juli 3, 2010 at 20:20
Bedoel je niet juli?
zeezicht
juli 3, 2010 at 20:23
ja natuurlijk wel, sorry!
moeferkoe
juli 21, 2010 at 20:24
Ik hoor altijd dat kanker steeds beter te genezen is, maar als ik lees wat jij allemaal hebt moeten doorstaan… pfff… jij moet wel heel sterk en moedig zijn. Ik hoop dat je dat hoofdstuk snel mag afsluiten.
zeezicht
juli 22, 2010 at 09:00
Ik veronderstel dat iedereen met kanker dat zo meemaakt.
maar als je er aan de buitenkant goed uitziet… beseft niemand hoe het echt is.
blomme
oktober 28, 2010 at 22:46
verschrikkelijk, bangelijk, heb er geen woorden voor……
zeezicht
oktober 29, 2010 at 11:20
je zegt het: er zijn geen woorden voor…
clair1991
augustus 7, 2011 at 08:36
ik heb je verhaal gelezen.. ja zo je zegt, een lotgenote…alleen ik dacht even dat je het had over het verliezen van een kind..gelukkig niet
bedankt voor je steun
grts
zeezicht
augustus 7, 2011 at 08:43
Ja ik begrijp wat je bedoelt.
Ik kan mij niet in je plaats stellen om mij voor te stellen hoe erg het is om een kind te verliezen.
Je kent enkele de dingen die je zelf aan de lijve meemaakt en dat is nu voor mij de K.
Niemand kan mij voorspellen hoeveel jaar ik heb,
maar er sterven zoveel mensen aan het monster…
Veel sterkte nog!
zwartnochwit
december 4, 2011 at 15:14
Wow, wat een verhaal, en wat een moed heb jij doorheen dat alles!
zeezicht
december 4, 2011 at 18:27
je mag het moed noemen, maar ik ben eerder geneigd om te zeggen: je hebt gewoon geen keuze en daarom maak je er maar zo goed mogelijk het beste van!
zoals op vakantie gaan, zolang ik kan!