Deze prachtige foto werd mij toegestuurd door een fijne blog-maat, als opkikkertje.
Is het niet leuk dat hij aan mij dacht wanneer hij hier op het terras zit?
De opschriften zijn op maat gemaakt voor mij. Je kan ook zeezicht heten, al zie je de zee niet! 
Zeezicht, alle dagen hopen!
Een kleine update: De foto werd mij toegestuurd door Moose, alias Hill.
Zoals mij verteld was, kwamen de bijwerkingen van de spuit Neulasta na twaalf dagen. Griepsymptomen: lichte koorts, rugpijn, vermoeidheid.Vooral mijn ruggengraat moest het ontgelden. Het leek of er leven inzat, waren dat misschien de witte bloedcellen die bezig waren aan vermenigvuldiging?
Ik bewoog voorzichtig uit angst dat mijn hernia ging opspelen en vastlopen.
Voor alle veiligheid keek ik de bijsluiter nog eens na. Het klopte wel allemaal, maar op een gegeven moment ben ik gestopt met lezen, het had veel weg van een doemscenario. Het ging van erg naar erger. Deze spuit kon zelfs fataal worden.
En dan denk je: jawadde! Als je naar buiten gaat kan je onder een bus lopen, of er valt een vliegtuig op je hoofd, of een verstekeling, of een blok ijs… deze lijst kan je eindeloos lang maken, daar sta je toch ook niet bij stil?
Gelukkig heeft de ellende niet te lang geduurd; welgeteld één ganse dag en twee halve, ervoor en erna.
Wat nu maakt dat ik een ganse week heb die (hopelijk) een beetje normaal zal zijn.
Ik voel mij ook wat sterker dan na de eerste chemo. Je staat er niet bij stil, maar wat ik vroeger als gewoon ervaarde, is nu een luxe: een ganse week.
Aan mijzelf is ook wat werk. De huid wordt door de behandeling heel droog, dus moet ik mij elke dag goed insmeren, anders bladder ik af als oude verf. Hiervoor is de body-oil van Dove uitstekend geschikt. Normaal is het wat te vettig, maar nu ideaal.
Voor de volgende chemo doe ik ook mijn twintig nagels met verharder, zonder de oude laag er af te halen. Tot nu heeft het toch geholpen.
De tijd vliegt, zelfs nu. Ik kijk enkel naar wat al voorbij is, niet naar wat nog moet komen. Ik denk dat het zo het beste is…
Vroeger dacht ik dat het over een hondje ging, maar neen… neem je zakdoek maar al…
Een tijdje geleden had ik mijn broer en zus op bezoek met hun respectievelijke echtgenoten.
We zaten gezellig te keuvelen tot er plots een zoete geur van vanille over ons heen trok. Als bij afspraak zeiden we allen, het ruikt hier plots zo heerlijk, wie heeft er vanilleparfum op? Niemand…
Zo’n drie maal gebeurde nog eens hetzelfde. Toen iedereen weg was, ging ik eens buiten snuffelen, maar vandaar kwam het niet.
Dan trok ik mijn vitrinekast open en ontdekte dat het daar zo lekker rook.
In die kast ligt een klein tuiltje bloemetjes en kruiden, dat ik jaren geleden meebracht uit Wenen. Maar het was nog nooit gebeurd dat de geur zo hevig was. Tot mijn blik op een beeldje van Pater Pio viel. Was dit een boodschap? Ik herinnerde mij weer de gebeurtenis in het kerkje in Duinbergen aan zee.
En voor de sceptici onder jullie: iedereen weet dat ik een heel nuchtere persoon ben.
Die nacht droomde ik dat ik in het kerkje te snel naar buiten was gevlucht, ik had maar de helft van de boodschap meegekregen. En deze keer was ze veel geruststellender.
Was dit bovennatuurlijk? Ik ben ervan overtuigd dat het zo is.
Het was helemaal niet beangstigend of akelig… de zoete geur is daarna niet meer gekomen. Het tuiltje ruikt wel, maar toch matig. Niet meer zo bedwelmend. Een verklaring is er niet, en ik heb niets erbij gefantaseerd. Jullie zijn vrij om mij te geloven of niet.
Het eerste wat ik zag toen ik opstond… mijn hoofdkussen vol haar…
Ik wist dat het ging gebeuren, maar op dat ogenblik was het toch even slikken. Nadat ik er zoveel mogelijk had uitgekamd, moest ik naar het ziekenhuis. Mijn witte bloedcellen waren ondertussen gestegen tot 5000, anders was de chemo uitgesteld.
En ja hoor, weer hetzelfde probleem met de port-a-cat. Assertief zijn, had ik mij voorgenomen, wegens vorige keer.
‘ Jullie mogen drie maal prikken en als het niet lukt, wil ik naar de rontgenafdeling.’
De verpleger probeerde nog: misschien eerst een echo?
Ik weigerde pertinent.
En er werd naar mij geluisterd! Zelfs mèt bestraling ging het nog vrij moeilijk.
Voordat de naald verwijderd werd, hebben ze het nog eens goed bekeken. Eigenlijk staat het ding te laag, waardoor de moeilijkheid steeds ontstaat. Dus hebben ze de maat genomen in centimeters, plus een cirkeltje rond het prikje getrokken met een viltstift. Waterdichte plakband erover en ik ga proberen om het duidelijk te houden.
Voor de dag erna kreeg ik een spuit mee die mijn ruggemerg moet aansporen om de witte bloedcellen op peil te brengen.
Ik was er echt ziek van. De reden? Omdat de symptomen mij bekend voorkwamen, keek ik eens naar de bijsluiter… er zat sorbitol in. Geen kat gelooft dat ik allergisch ben voor zoetstoffen. Terwijl ik het steeds weer laat horen. Niemand heeft er al van gehoord. En na de dertiende dag ga ik ook nog zware grieptekens krijgen zoals: spierpijn, gewrichtspijn, lichte koorts. Gelukkig hebben ze mij verwittigd, anders had ik misschien aan Mexicaanse griep gedacht.
Blijkbaar ben ik uniek, want er viel mij nog iets op, ik zag mijn pc-scherm zo wazig. Toen ik mijn bril afzette… zag ik plots heel duidelijk. Raar maar waar.
‘ s Avonds belde ik mijn zoon, breng de tondeuse maar mee, het is zover.
Hij had het er heel moeilijk mee, maar ik zei dat hij er enkel aan moest denken dat hij mij ermee hielp. Het lukte vrij goed. Ik kreeg nog een speciale afwerking: met een zacht borsteltje en de stofzuiger verwijderde hij nog alle prikkeldingetjes van mijn hoofd en in mijn hals.
Ik heb hem eens goed omhelsd en gezegd: zie eens hoe sterk je bent wanneer het nodig is!
M. heeft kapjes gemaakt (tulbandvorm) in stretchstof die mijn hoofd goed omhullen. Ik denk dat het gemakkelijker zit dan sjaaltjes, ze kunnen ook niet wegwaaien. En ik weet dat mijn haar teruggroeit, dus dat is het minste van mijn zorgen.
De voorbije week moest ik op maandag gaan voor bloedafname.
Wie schetst mijn verbazing toen ‘ s avonds mijn huisdokter aan de deur stond met een voorschrift.
Ik moest onmiddellijk starten met antibiotica te nemen? Omdat mijn witte bloedcellen abnormaal gedaald waren. Het aantal, 750, was heel wat minder dan de vereiste tussen de 4000 en 10.000.
Het ging mij allemaal wat snel, maar geen tegenspraak, het moest onmiddellijk.
Ook enkele voorzorgsmaatregelen werden mij aangeraden: veel volk vermijden, dikwijls handen wassen, geen handjes geven, zeker geen kussen. Mensen die wilden komen voor een bezoekje, eerst vragen of ze niet verkouden waren.
Enkele dagen had ik wat lichte koorts en vrijdag opnieuw bloedonderzoek. Want, als het aantal nog gezakt was, moest ik diezelfde avond binnen voor een bloedtransfusie.
Gelukkig kreeg ik te horen aan de telefoon dat het getal tot 1300 gestegen was, toch al beter. Oef!
En ik heb (voorlopig) nog mijn haar!
Nu heb ik nog twee dagen dat ik misschien eens zelf kan gaan winkelen en woensdag is het weer chemo. Maar dan kan ik zeggen: al twee keer achter de rug…
Nu iets heel anders: ja zap, het is niet altijd kommer en kwel!
Deze zomer zal ik niet veel op reis gaan, niets in solden kopen, al helemaal geen schoenen, weinig terrassen…
Dus besloot ik in een plotse opwelling dat ik aan een nieuwe pc toe was. En eer je het vraagt, Chelone, het is niet die waar we het over gehad hebben.
De vorige was absoluut antiek en heeft echt zijn dienst gedaan. Het is effe aanpassen met Vista, Mozilla heb ik terug verwijderd. Die had precies niet zoveel zin om mee te werken. Het toetsenbord is ook een aanpassing, het vorige was een querty. Maar voor de rest: piccobello!
Afgelopen zondag heb ik bezoek gehad van twee toffe madammen, zapnimf en chelone, twee heel bekende blogsters.
Het duurde wel even eer ze hier waren. Dat blijkt een heel verhaal te zijn. Vermits ze te vroeg van de autobaan afgereden zijn, klopte mijn uitleg niet meer, omdat ze langs een andere weg in het centrum belandden. Gewoon de tegengestelde richting. Ja en dan verdwaal je natuurlijk in de vele rotondes. Maar zelf ben ik ook niet zo onschuldig, vermits ik op een gegeven moment rechts met links verwarde in mijn uitgebreide wegbeschrijving. Zodoende zaten ze plots tien kilometer te ver. Maar uiteindelijk (oef!) stonden ze toch vóór mijn deur.
Heerlijk om beiden terug te zien!
Ik ben niet helemaal zeker of ik het ga kunnen uitleggen, maar zap had een mooie doos bij. Op het deksel stond een kikker afgebeeld (allemaal eigen werk) en het opschrift: opkikkertjesdoos.
Ze duwde mij een lijst in handen waarvan in de tekst bepaalde woorden vervangen waren door een cijfer. Als ik de woorden kon raden moest ik in de doos naar het bewuste nummer zoeken. Het waren allemaal kleine doosjes en pakketjes. De doosjes allemaal gevouwen met de hand.
Ik ga maar één voorbeeld geven: bij de zin’ het is niet allemaal kommer en kwel’ hoorde, ja wat dacht u, de komkommer.
Zelfs tikkeneitjes van chelone’s kippetjes kwamen te voorschijn.
Zo kwam ik aan een hele hoop kleine nuttige of grappige dingen. Het was lachen geblazen. Dit is de eerste keer dat ik van iemand een quiz cadeau kreeg.
Oh ja, en van chelone kreeg ik ook nog een mooi groen plantje met kleine leeuwenbekjes. Ik ben vergeten om de naam van het fijne groen te vragen… eigenlijk weet ik zelfs niet meer of ik haar wel bedankt heb. Maar dat kan hier dus nog.
Ik had het gevoel dat er een maag verschrikkelijk gromde, dus stelde ik voor om naar de pizzeria te gaan. Mijn hinten dat het daar na halfzeven stampvol zit, drongen niet echt door.
Maar het geluk was met ons, we konden buiten op het terras eten. We hebben wel wat moeten wachten, zodat het brood en de boter voor bij de pasta al bijna op was, eer het eten er aankwam.
Chelone voelde zich een beetje in het buitenland, met al die Italianen en het verkeer. Je weet wel: het verre Limburg enzo.
Ik denk wel dat het gesmaakt heeft, want in de borden bleef niets over, buiten mijn halve pizza.
Maar ja, op een moment komt er een einde aan de gezelligheid en werd het tijd voor de dames om te vertrekken. Hopelijk zijn ze goed thuisgeraakt.
Ik ben heel dankbaar dat ze deze moeite gedaan hebben om mij te komen bezoeken. Het was een kei-toffe dag meisjes!
Het was gewoon een ramp! Alles wat fout kon gaan deed het ook.
Op maandag was bij mij een porte-cat geplaatst. Normaal vinden ze het punt onmiddellijk met hun vinger zodat de naald er netjes in gaat met één prikje.
Bij mij was de wonde nog te vers en gezwollen, dus dat ging niet.
Dan maar in de armplooi. Dat ging (even) en toen stopte het druppelen.
Opnieuw gestoken, even boven mijn pols, maar plots verschenen er blauwe en rode plekken van het medicament dat er net aan ‘t inlopen was. Weer gestopt.
Ik werd naar de echografie gebracht om aldus beter zicht te hebben zodat ze de naald alsnog in de porte-cat konden steken.
Maar het lukte niet. Misschien twintig maal werd er geprikt en gedraaid, het deed verschrikkelijk pijn. Mijn tranen en gekreun kon ik niet meer tegen houden ook al deed ik moeite. Ik beefde van de stress en de pijn. De dokter besloot te stoppen en even waren ze ten einde raad.
Dan ging de reis verder naar de rontgen-afdeling. Daar hebben ze dan met een prik de naald erin gekregen. Wat een opluchting!
Ik dacht dat een baxter uit één grote zak medicatie zou bestaan, maar nee, ik kreeg er wel tien verschillende. En tussendoor nog anti-braakmiddelen.
Ik hoop dat het de volgende keer vlotter zal verlopen, want ik weet dat ik op een moment gepreveld heb: ik kom niet meer terug.
Er werd mij gezegd dat ik na de derde dag misselijkheid kon verwachten. Ik neem al de pillen die ze mij hebben meegegeven en nu is het de vijfde dag en (ik durf het niet hardop zeggen) zonder misselijkheid.
Misschien omdat het de eerste keer is.
De pillen doen mij wel veel slapen maar dat is het minste van mijn zorgen. Als ik mij neerleg slaap ik gemakkelijk twee uren heel diep. Dat ik enkel op mijn rug kan liggen word ik ook precies gewend.
Maar nu ben ik moe…
De laatste keer dat we naar zee gingen, M. en ik, besloten we door te sporen richting Knokke. Maar om wat dichter bij de dijk uit te komen, zijn we in Duinbergen uitgestapt.
We waren er nog nooit geweest. Het is maar een klein plaatsje, er is zelfs geen station.
Een beetje op verkenning gaande, gingen we een klein kerkje binnen, gewoon omdat de deur uitnodigend openstond en wij het gebouwtje eens aan de binnenkant wilden verkennen.
Ik moet eerlijk zeggen: ik ben niet zo’n kerkganger, maar iedereen laat wel eens een kaarsje branden.
Tot mijn grote verbazing bevond zich daar een beeld van Pater Pio. Eigenlijk zowat de enige heilige waar ik een beetje voeling mee heb. Levensgroot, met een hartelijke glimlach op zijn gelaat. Dit had ik in Duinbergen niet verwacht.
Ik stak een kaarsje aan en prevelde in stilte enkele woorden. Dan leek het of hij zijn hoofd een beetje naar mij toe draaide en glimlachend gaf hij mij een boodschap. Die hoorde ik duidelijk in mijn hoofd.
Geschrokken ben ik naar buiten gevlucht. Ik heb er nog met niemand over gesproken, want wie gelooft zoiets?
En neen, dat was nog vóór de narcose.
Een narcose kan je een tijdje na de operatie nog parten spelen.
In het ziekenhuis werd ik op een morgen als laatste wakker en herkende niets meer. Het leek of ik in een film van Startrek zat. Ik zag mensen in witte gewaden (die later verpleegsters bleken te zijn). Een van de dames had een vuurrode pyama aan en haar grijze haar leek een helm. De plaats was mij onbekend, de gezichten, de muren… gewoon akelig.
Waarschijnlijk heeft dit maar enkele seconden geduurd, maar het leek veel langer. Ik hield gewoon mijn mond tot ik klaarwakker was. Misschien kwam ik uit een diepe slaap.
Zo moet het zijn wanneer iemand zijn geheugen kwijt is, ik zou het niet graag meemaken.
Maandag moet ik naar het ziekenhuis om een porte-cath te laten zetten. Het heeft een tijdje geduurd eer ik het woord kon plaatsen, alhoewel ik wel weet wat het betekent. Het is gewoon een catheter-poort. Het wordt onder de huid geplant en dient om alle naalden in te steken, zodat je er niet bijloopt als een zeef. En woensdag begint de miserie… de chemo.
Ik kijk er niet naar uit en heb zelfs angst, al weet ik goed welke bijwerkingen mij te wachten staan. Was het maar al voorbij…
Mijn vermoeden is dat ik voor de rest van het jaar niet veel meer zal beleven.
Dus… over wat ga ik schrijven? De dingen waar ik mee bezig ben en die mijn agenda volledig ondersteboven gegooid hebben.
Activiteiten, reisjes, theater enz. zijn voorlopig geschrapt en hebben plaats gemaakt voor afspraken bij dokters en ziekenhuizen, papierwinkel, attesten, betalingen…
Ik heb nog niets verteld over het begin. Toen ik iets lager dan mijn oksel een knobbel ontdekte. Niets om te panikeren, morgen was die waarschijnlijk weg.
Maar nee elke keer als ik eens voelde, was hij nog duidelijk aanwezig.
Wat gaat er dan allemaal door je hoofd? Mijn eerste gedachte was: ik doe niets, laat de natuur zijn gang maar gaan.
Ik beken ook dat ik minstens drie maanden gewacht heb. (iedereen steigert)
Tot ik pijn in mijn schouder en mijn arm begon te krijgen, ook mijn nek was soms stijf.
Toen nam ik de juiste beslissing: naar de dokter. Die bekeek mijn schouders en zei dat ik een heel verkeerde houding heb, dus kon ik maar best naar de kine.
Op dat moment werd ik opstandig en zei dat ik er nog niet aan dàcht om naar de kinesist te gaan. Maar hij moest eens onder mijn arm kijken naar die zwelling. Ik had het gevoel dat hij toen wakker schoot, hij begon onmiddellijk allerlei dingen op te schrijven voor onderzoeken in het ziekenhuis. Blijkbaar wist hij ook niet goed meer wat zeggen, maar hij heeft later zijn excuses aangeboden. Alles ging toen in een versnelling, hij slaagde erin om dezelfde dag nog een afspraak voor mij te klaar te krijgen. Op korte tijd was alles geregeld, ook de onderzoeken. Scanners, echo’s, foto’s, nucleaire inspuitingen… mijn armen zaten in een tijd van niks vol gaten.
Toen ik mijn kamer kreeg, zag ik een bekend gezicht. Ben jij niet de zus van L? (L en echtgenoot S. uit de Fazantenstraat, beiden alweer enkele jaren geleden overleden) Bleek dat we in de jaren tachtig nog allemaal samen op vakantie geweest zijn.
Enkele dagen na de onderzoeken werd ik al geopereerd.
Ja de ellende van de eerste dag hoef ik niet te beschrijven zeker.
Maar ik was blij dat ik geen kamer apart genomen had. We lagen daar met drie vrouwen, in een grote ruime kamer, elk met telefoon, frigo, tv. Een gordijn rond het bed moest voor de nodige privacy zorgen. Enkel de badkamer moesten we delen.
Het is moeilijk te beschrijven die sfeer, maar we waren aan elkaar gewaagd. Er werd echt waar veel gelachen. Dat kon heel gewoon omdat we alle drie in hetzelfde schuitje zaten. Dat ging zo van : oh nee, doe me niet lachen, hihihi, ai…Het ontbijt had meer weg van een gezellige koffieklets, we zaten gewoon aan tafel. De verpleegsters kwamen regelmatig bij ons zitten om mee te klappen. Zelfs de dokter werd op stang gejaagd, (hij moest maar zo knap niet zijn, hij mocht zeker binnen ook zonder Martini!) Stel je voor: drie dames op leeftijd!
Een van de twee snurkte een heel bos af. De andere knarste met haar tanden, maar zo hard, dat ik het geluid eerst niet kon thuisbrengen. Het leek of ze harde snoep in stukken beet. Ik sliep weinig omdat ik alleen op mijn rug kon liggen.
Zij werden een dag vóór mij ontslagen en toen heb ik uitstekend geslapen. Maar de hele dag dat ik alleen was, miste ik hen, (ondanks het vele bezoek dat ik toch kreeg).
Ik zou nooit een kamer apart nemen.
Over de bazigheid van de ene mevrouw zal ik een andere keer schrijven.
Ooit woonde ik in een gemeente zo’n tien kilometer hier vandaan. Vijfentwintig jaar lang.
Er ligt daar een bloemen- en plantenkwekerij. Maar niet zomaar een, de grootste van de omgeving.
Hun uitgestrekte tuinen lopen evenwijdig met de aanpalende straten. Net achter de bomentuin ligt de Fazantenstraat en een straat verder, daar woonde ik.
Hoe zou het komen dat er in die tijd bijna in elk huis een geval van kanker voorkwam? Het woord met de grote K, waar je eerst moet op oefenen om het te kunnen uitspreken.
Hoeveel van die mensen welke ik daar heb gekend zijn intussen overleden? Ik heb mensen meegemaakt die ontzettend geleden hebben. En wanneer ze dan op het doodsprentje schrijven: hij/zij verloor het gevecht tegen de zware ziekte… dan vind ik dat cliché, je moet enkel maar een bepaalde dosis geluk hebben. (of niet) Sommigen hebben het ook overleefd, sommigen…
Ik weet het niet, ik kan het ook niet weten, als leek.
Maar ik heb steeds het vermoeden gehad dat het sproeien van de jonge boompjes hier iets mee te maken had. De westenwind bracht het spul recht naar de huizen.
Het is nu bijna veertien jaar geleden dat ik daar vertrok. Een van mijn kennissen daar had het er nog over: jij was weg vooraleer de kanker jou te pakken had. Wie weet?
Mis poes… het heeft mij achterhaald ofwel heb ik het zolang in mij bewaard, of… het is toeval. Ik ben er ook bij…
Een deel van mij is voorgoed weggesneden en volgende week begint de nabehandeling.
In één klap behoor ik bij de invaliden.
Klinkt dit pessimistisch? Nee, dat zou ik niet zeggen, eerder realistisch.
Natuurlijk is er de kans dat ik volledig genees, maar het andere kan ook, het is afwachten en hopen. En iedereen weet… eens je zoiets op je harde schijf hebt staan, het plots weer tevoorschijn kan komen, net zoals bij de pc, waar alles blijft zitten, hoezeer je ook je best doet om het te verwijderen.
Soms denk ik dat ik een dochter van Murpfy ben.
Nog een beetje geduld en ik ben weer in de running…
Dit plantje heb ik al enkele jaren in mijn bezit. Eerst heeft het lang geduurd eer het ook maar een beetje groeide.
En zeker twee jaar of meer voor er wat bloempjes tevoorschijn kwamen.
Vorig jaar, mooie bloemen, vrij groot, maar geen vruchtje te bespeuren.
En nu… heel veel kleine bloempjes en meerdere echte appelsientjes of het kunnen evengoed mandarijntjes zijn. Eigenlijk maakt het niet uit welk van de twee het is.
Ik vind ze zo schattig, en zeg elke morgen hoe mooi ze zijn en dat ze maar goed moeten groeien.
Ik ben hevig benieuwd of ze gaan blijven hangen en volwassen worden met echte appelsienenkleur.
Voor alle zekerheid heb ik maar al enkele foto’s genomen. Moest het echt superheet worden, dan is het misschien te warm aan het venster. Zouden ze dat overleven?
Ze van plaats veranderen loopt soms verkeerd af.
Ik wacht…
En we hebben het geweten naar het lawaai te oordelen.
Op het stadsplein stond waarschijnlijk een reuzenscherm opgesteld en alle café ’s doen dan ook nog eens mee met grote tv’s zodat er niemand iets moet missen.
Zonder de einduitslag te weten hoor je aan de toeterende auto’s dat ze gewonnen hebben. En schreeuwen en zingen…
Ik gun de supporters hun plezier, maar die gaan nog niet zomaar naar huis. Neen ze wachten de aankomst van hun ploeg op, die waarschijnlijk daar in Brussel ook eerst nog vieren.
Je kan je voorstellen dat er heel laat vroeg een einde kwam aan het getoeter. Zou de benzine dan toch niet zo duur zijn als er beweerd wordt?
Deze morgen zullen er weer tonnen vuil achtergebleven zijn en hier en daar zal nog wel de ene of andere supporter in ontbinding liggen, zich afvragend waar hij eigenlijk is.
Tegenwoordig interesseert voetbal mij niet meer, maar dat is ooit (jaja) wel anders geweest.
Toen ik in de koffieshop werkte, kende ik veel spelers persoonlijk. Dat is in de tijd van de vorige beker eind jaren negentig, denk ik. De glorietijd van Branko Strupar. Haha, ik heb nog spaghetti voor hem gereedgemaakt.
Met zijn vrouw was ik eigenlijk zo’n beetje bevriend. Ik heb nog wat meegeholpen om haar Nederlands te leren. Toen was ze nog niet zo lang in België. Ondertussen spreekt ze het perfect, maar ik heb haar al enkele jaren niet meer gezien.
Als ik nu een andere mentaliteit had, kon ik misschien hun privé-leven te grabbel gooien verkopen aan de boekskes?
Haha, niet met den deze…
Alhoewel, ik zou Sanja graag nog eens terugzien.
