RSS

Maandelijks archief: januari 2008

Van wie is deze stem?

Toch erg dat het onderzoek in de zaak van het meisje Annick Van Uytsel zo lang duurt. Nu hebben ze de stem opgenomen, van iemand die al enkele malen gebeld heeft naar de politie. Die persoon zou meer weten, maar zijn uitleg is vrij verward. Natuurlijk zijn het bijeengevoegde stukjes. Wat hij zegt heeft ook weinig betekenis. Hij wil mensen gerust stellen… ? Hoe…?

Wanneer je aandachtig luistert naar de opname, zou het eender wie kunnen zijn. Hij beklaagt zich er over dat er in de media niet bekend gemaakt werd wat hij had willen horen. Moest het een verkeersongeval geweest zijn, dan hadden ze daar toch sporen van moeten zien, aan het stoffelijk overschot, aan de fiets. Volgens wat ik hoor aan die stem is het duidelijk een Limburger en ik denk dat hij ook tweetalig is.

Het is een eigenaardige uitleg. Er gebeuren aanrijdingen met vluchtmisdrijf, maar hebben die dan zoveel materiaal bij om alle sporen uit te wissen? Speciale plastiek zakken, koorden, de fiets onderhanden nemen om het ingekraste kenteken te verwijderen. En diezelfde fiets ook nog na een tijdje laten opduiken in Leuven.

Als ze naar de politie bellen, is het toch een teken dat ze gesnapt willen worden. Daar kan je niet mee leven, daar kan je niet van slapen. Waarom geven ze zichzelf dan niet aan?

Er zijn zoveel onopgeloste zaken, dus lopen er ook evenveel moordenaars rond. Hebben die mensen geen gevoel? Vinden ze hun verschrikkelijke daden verantwoord?

Hopelijk vinden ze de dader(s), zodat ze deze mysterieuze zaak snel kunnen afronden…

Update – Ondertussen werd de bewuste man aangehouden en ontmaskerd als bedrieger.

 
10 reacties

Geplaatst door op januari 30, 2008 in drama

 

Een man voor Phaedra. (deel 1)

Toch een rare manier om aan een man te komen, via zo’n programma. Op mij geeft het steeds de indruk dat er een ‘vleesmarkt’ wordt gehouden.

Maar wat de kijkcijfers de hoogte in jaagt is opium voor het volk.

Eigenlijk heb ik gekeken uit nieuwsgierigheid. Heeft zo’n mooie opvallende vrouw dat nu echt nodig? En hoe kan ze uit twaalf vreemde mannen er eentje uitkiezen, waarmee het zou kunnen klikken. Van sommige heb je al snel een idee, gewoon door de manier waarop ze aankomen. Die ene welke al zijn kleding heeft meegebracht, omdat hij denkt de ‘wedstrijd’ te winnen. Zo is hij al gereed om dadelijk naar de woning van Phaedra te verhuizen. Op mij maakt hij een heel arrogante indruk. Zeker wanneer hij al snel beslag legt op de enige éénpersoonskamer. Terwijl er eigenlijk een bed te kort is, heeft hij zich breed geïnstalleerd. Gelukkig zijn de anderen van het vrienden-soort en zorgen dat Jan ook kan slapen.

Er is er maar één bij die vegetariër is, zoals de dame in kwestie ook, maar hij lijkt me niet direct het type welke bij haar zou passen. Zijn lengte speelt dan wel weer in zijn voordeel. Ik denk ook niet dat ik de hele serie ga volgen, het boeit mij niet zo.

Op het einde zal ik misschien wel kijken wie er overblijft. Ik zag maar één man met een opvallend echte uitstraling en dat was Jurgen. Benieuwd hoe ver ik mis ben. In zo’n reportage kunnen ze de beelden manipuleren net zoals ze willen dat de kijker het ziet.

We zien wel wie er overblijft…

 
20 reacties

Geplaatst door op januari 28, 2008 in TV

 

Kleine planeet.

Er zal dinsdag (stond in de krant) een kleine planeet met de wetenschappelijke naam ‘2007TU24’ passeren op 500.000 km afstand van de aarde. Het ‘ding’ heeft maar een paar kilometers omtrek. Nu is die afstand maar een peulschil in ons grote heelal. Twee maal de afstand van de aarde naar de maan. Het is niet de eerste keer dat er iets zo dicht bij ons voorbij vliegt, maar wel de eerste keer dat er zo weinig ophef over gemaakt wordt. Meestal krijg je daar paniektoestanden bij, van ‘nu vergaat de wereld!’

Toen ik zo’n jaar of zeven was hoorden we van de komeet ‘Arend-Roland’, zo genoemd naar zijn ontdekkers. Je kon hem ’s avonds met het blote oog ontwaren. Heel duidelijk zag je een lange lichtende nevel er achteraan. Zo33_466x350.jpg

als wanneer kinderen sterren tekenen, daar komt ook meestal zo’n staart aan. We stonden er in het donker naar te turen, het was misschien de enige staartster die we ooit te zien zouden krijgen.

In de jaren van de SF-filmen was het een heel interessant gegeven en wekte onze fantasie tot ongekende werelden.

Na een aantal dagen was plots duidelijk te zien dat het ding een halve draai maakte. Je zag het niet bewegen, maar de witte nevel was niet meer recht en vormde een boog. Daarna zag je dat hij zich verwijderde, weg van de aarde.

Toen maakten de wetenschappers (of de regering dat weet ik niet meer) bekend dat we in gevaar geweest waren. De komeet kwam eigenlijk recht op de aarde af. Ze hadden het met opzet verzwegen om paniek te vermijden. Onze blauwe planeet had op het punt gestaan om vernietigd te worden.

Het lot greep echter in en liet het monster wegdraaien, zodat we op het laatste nippertje aan een ramp ontsnapt zijn.

Dus dinsdag passeert er een kleine planeet…

 
11 reacties

Geplaatst door op januari 26, 2008 in Speciaal

 

Net een gezichtje.

foto-016_466x350.jpg

 
4 reacties

Geplaatst door op januari 25, 2008 in foto's

 

Schieten met kanonnen.

Net na de oorlog werd ik verwekt. Dus heb ik die ellendige tijd niet meegemaakt, maar wel de nasleep een beetje. We hoorden nog jaren kanonnen schieten die oefeningen hielden. Het waren van die doffe knallen, waar je al snel aan wende.

Op mijn vraag wat dat geluid was, antwoordde mijn moeder; ‘dat is schieten op het maneuverplein.’ Misschien was dat ook maar een antwoord om van mij af te zijn, omdat ze het zelf ook niet zo goed wist. Het mooie was echter dat ik steeds verstond: ‘meubelplein’.

Mij wel afvragend hoe dat kon op een meubelplein schieten, heb ik toch blijkbaar nooit gevraagd wat dat eigenlijk wel was dat ‘meubelplein’. De uitleg was deze: er werden oefeningen gehouden aan de kanten van Kleine Brogel, op en rond de vliegbasis.

Gisteren ging ik met M. naar de markt en plots… daar was het weer… hetzelfde geluid welk ik al lang niet meer had gehoord. Verwonderd zei M. ‘wat zou dat rare geluid toch zijn, ik vraag het mij steeds af wanneer ik het hoor’.

Automatisch antwoordde ik: ‘ja ze zijn weer aan ’t schieten op het meubelplein’.

Toen ik haar verbouwereerde gezicht zag, niet begrijpend, zo van; wat zegt die nu? Schoot ik spontaan in de lach en proestend vertelde ik haar het verhaal van zo lang geleden.

Ja dat zijn zo van die kleine herinneringen die je al lang vergeten was en dan plots, door een onverwacht voorval, komen ze terug naar boven.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op januari 25, 2008 in Roze bril

 

Daar wachten we op.

foto-002_466x350.jpg

 
8 reacties

Geplaatst door op januari 24, 2008 in foto's

 

Kinderjaren.

Vandaag las ik ergens iets, wat mij monkelend aan de kinderjaren van mijn zoon deed denken. Hij had dikwijls van die heel aparte invallen, was steeds bezig met dingen die je niet verwachtte.
Zo stond er achteraan in de tuin een laagstam appelboom. Die volgens zijn minieme hoogte, toch heel wat vruchtjes droeg. C. kon maar niet afwachten tot de zo gegeerde appeltjes rijp waren. Hij had de evolutie gevolgd van bloesem tot fruit en rekende er op dat hij alles alleen zou mogen opeten, die boom, die was van hem.
Bijna dagelijks kwam hij mij vragen of ze al geplukt mochten worden. Ontkennend mijn hoofd schuddend zei ik dat ze zeker nog te zuur waren.
Op een dag (ik was zijn gezaag beu) troonde hij mij mee naar het bewuste boompje, waar hij duidelijk dag en nacht van droomde.
Tot mijn grote verbazing zag ik half afgeknabbelde appeltjes hangen.
‘Ma jong, hoe komt dat?’
‘Ik heb af en toe eens geproefd of ze al zoet waren, het duurde ook zo lang.’
Natuurlijk kon ik niet boos zijn, het was zo’n gek zicht. Maar misschien is dit wel de beste manier om je fruit heel vers te eten.
Een ander voorval waarmee hij de mensen de stuipen op het lijf joeg. Iemand had hem een bril gegeven, met twee lampjes op. Ik denk dat zoiets gebruikt wordt om een fijn werkje te kunnen belichten en toch je handen vrij te houden. Batterijtjes zijn snel op, maar daar vond hij wel een oplossing voor.
Eerst had hij de lampjes aangesloten op de dynamo van zijn fietsje. Toen kwam hij tot de conclusie dat er geen licht was wanneer hij stilstond. Geen nood, een grotere batterij van zes volt, achter op de pakkendrager gemonteerd, twee lange kabels en alles oké.
Dat hij daarmee in ’t donker rondreed wist ik pas toen de buren mij kwamen vertellen hoe ze geschrokken waren van die twee lichtende ogen, die geruisloos aankwamen.
Daarna konden ze er gelukkig mee lachen (ik eigenlijk ook).
Hier kon ik hem moeilijk voor straffen… toch?
 
9 reacties

Geplaatst door op januari 22, 2008 in Roze bril