RSS

Een Paasbeer.

06 Mrt

hpim1230_466x350.jpg

Tot welke leeftijd zou een kind zich dingen uit het verleden kunnen herinneren?

Toen ik verloren liep aan het strand van Blankenberge, was ik drie. En blijkbaar heeft dat toch een sterke indruk achtergelaten, want ik ben het nooit vergeten.

De klokken en de eieren waar ik nu aan denk, dat kan een jaartje later geweest zijn.

Mijn moeder had het heel zwaar in die tijd. Mijn vader lag in het ziekenhuis in Leuven en had maar enige jaren meer te leven. We waren met vier kinderen toen, waarvan ik de jongste was. Het was met Pasen. Mijn rieten mandje werd in de pruimenboom gehangen, om de eitjes op te vangen, welke door de klokken van Rome uitgestrooid werden. Tot ze mij riepen, moest ik in bed blijven. En wist dat ik zeker niet door het venster mocht kijken. Aan de trap naar beneden was er een klein raampje en ik ben er niet zeker meer van, maar ik meen mij te herinneren dat iemand mij opstookte om toch maar eens naar buiten te piepen, die herinnering is heel vaag.

Beneden aangekomen gingen we naar buiten langs de voordeur. Niets te zien van gekleurde of andere eieren. Meestal lagen die duidelijk zichtbaar in het gras of op de boord waar zo’n kleine witte bloempjes in stonden. Nee, niets van dit alles. Ik herinner mij mijn angst, dit was toch niet mogelijk, waren de klokken niet geweest? Ik had ze pas nog horen luiden…

Niemand die commentaar gaf. Tot we aan de achterkant bij de pruimenboom kwamen, daar lagen gelukkig drie of vier chocolade eieren in mijn mandje. Maar dat was alles. De groteren zeiden dat het waarschijnlijk mijn schuld was, want ik had door het raampje gekeken. Later heb ik de chocolade nog gedeeld met mijn broers en zus. Maar die verschrikkelijke schuldgevoelens… Zelfs nu vraag ik mij nog af waarom mijn moeder dat heeft toegelaten. Waarschijnlijk zal ze heel weinig geld gehad hebben. Maar hadden ze niets anders kunnen bedenken?

Maar ja… misschien heeft ze gedacht dat het voor mij het gemakkelijkste was zo, of voor haar.Toen moesten kinderen dom gehouden worden.

Elk jaar met Pasen denk ik wel aan dit voorval terug…

Advertenties
 
11 reacties

Geplaatst door op maart 6, 2008 in dagboek

 

11 Reacties op “Een Paasbeer.

  1. vandepotgerukte

    maart 7, 2008 at 07:27

    Een paasbeer!

    Was getekend

     
  2. zapnimf

    maart 7, 2008 at 19:26

    Misschien een groot misverstand?

     
  3. zeezicht

    maart 7, 2008 at 20:02

    @vandepotgerukte
    Het moeten niet altijd hazen zijn.

    @zapnimf
    Och het is zo lang geleden, ik denk dat het vooral met armoede te maken had.

     
  4. micheleeuw

    maart 8, 2008 at 11:11

    Wat ik me herinner is dat moeder altijd erg moest plassen, op de terugweg van de kerk, en wij om het vlees moesten. Wij hadden niet door zat ze vlug wat eieren verborg in de tuin. Wanneer die dan door de kinderen van de buren werden gevonden was het paniek. 😉

     
  5. zeezicht

    maart 8, 2008 at 12:00

    @Micheleeuw
    Eigenlijk was het toch mooi toen de kinderen daar nog in geloofden…

     
  6. Menck

    maart 8, 2008 at 15:54

    Als het regende met Pasen, verborgen mijn ouders de paaseieren in de kamerplanten. Ficus-met-ei; hoe cool was dat!

     
  7. zeezicht

    maart 8, 2008 at 17:00

    @Menck
    Ik hoorde ooit iemand zeggen, dat hij de hond meenam om eieren te zoeken. Die wist waar de vader ze verstopt had. 🙂

     
  8. sandrissimo

    maart 9, 2008 at 16:41

    Bij ons zag je het aantal eieren met het jaar achteruit gaan. Op de superacht-filmpjes uit tijden die ik mij niet meer herinner, staan gigantische manden vol chocolade eieren! Met de jaren werd mijn ma alsmaar meer restrictief wat zoetigheid betreft en dat zag je ook aan het aantal paaseieren…

     
  9. zeezicht

    maart 9, 2008 at 16:46

    @Sandrissimo
    Zoveel chocolade is in principe ook niet nodig. Zeker omdat de kinderen nu alle dagen de kans hebben om er te eten.

     
  10. veerle

    maart 9, 2008 at 20:45

    Hoe schoon dat je die weinige eitjes toch nog deelde!
    Maar helemaal niet schoon van de groten dat ze de schuld van de weinige eitjes in jouw schoenen probeerden te schuiven. Ik zou het hen nog betaald zetten.

     
  11. zeezicht

    maart 9, 2008 at 22:20

    @Veerle
    Misschien was het zo afgesproken omdat ze dachten dat ik nog te klein was voor de juiste uitleg?
    Het is gewoon iets wat lang geleden is gebeurd, maar er zijn zo van die dingen die je bijblijven.

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: