Het lijk in de namiddag. (deel 4)

‘Was ze op tijd? En deed ze gewoon?’

‘Nu je het zegt,’ ze verviel automatisch in een gemoedelijkere toon, ‘ze was een kwartier te laat en het leek wel of ze gehuild had. Ik heb nog gevraagd wat er scheelde, maar ze zei dat ze ruzie had met haar moeder. Verder heb ik niet aangedrongen en toen is ze aan haar dagelijkse werk begonnen.’

“Om hoe laat is ze dan naar huis gegaan?’

‘Zoals steeds, om een uur. Nadat we gegeten hebben, doet ze de afwas en voor de rest kunnen we ons behelpen.’

‘Weet je zeker dat ze het huis verlaten heeft?’

‘Ja natuurlijk, mijn man sluit de deur achter haar.’

‘Wat heb je dan verder na de middag nog gedaan?’

‘Ons middagdutje, tot vier uur.’

‘Jij ook, mijnheer Benssen? En ben je ondertussen gestoord geworden?’

‘Mijn vrouw snurkt en daarom gebruik ik oordopjes om te kunnen  slapen. Op die manier hoor ik niets, ook de bel niet als die soms mocht gaan.’ Bij die laatste woorden keek hij een beetje uitdagend.

Van Hoof begreep al dat hij hier niet erg mee opschoot en vroeg op de man af;

‘Zou ik misschien het huis eens mogen bekijken?’

De man knikte gewillig in de hoop dat ze er een beetje vaart zouden achterzetten, want zijn geliefkoosde tv programma ging beginnen. Hij leidde de speurders door het hele huis. Eerst de trap op naar de bovenverdieping. Er waren drie slaapkamers die een voor een bekeken werden. Van Hoof raakte niets aan, maar geen enkel detail ontging aan zijn alziend oog.

De ouderdom van de inboedel kwam overeen met de meubelen op de benedenverdieping. De grootste kamer was ingericht voor twee personen, maar zag er onbewoond uit. In elke kast werd er gekeken, zonder iets abnormaal te ontdekken.

De volgende kamer was kleiner en de man vertelde dat hij hier sliep omdat zijn vrouw moeite had met trappenlopen en daarom beneden op de divan de nacht doorbracht. Van Hoof kon zich niet van de indruk ontdoen dat er hem iets ontging.

‘Dit kleine kamertje dient enkel om wat rommel op te bergen,’ zei de man toen ze de derde kamer bekeken. Het uitzicht dat de plaats hen bood, maakte zijn woorden duidelijk. Er stonden stapels kartonnen dozen met allerlei wat men zo aan overschot heeft in een oud huis. In de hoek tegen het plafond was er een stuk papier dat een beetje loshing. Er sijpelde daar vocht binnen, je kon de muffe geur ruiken. Maar voor de rest, nergens iets bijzonders.

Ze besloten het hierbij te laten en liepen door de smalle lange gang over een ietwat versleten doffe gebloemde loper. Als enig meubelstuk stond daar een robuuste eiken dekenkist.

‘Een erfstuk van mijn grootvader.’ Verklaarde de man niet weinig trots, omdat hij de bewonderende blik zag welke Van Hoof op de kist wierp.

‘Laat ons daarin ook eens kijken.’ En meteen tilde hij het loodzware deksel op. In tegenstelling tot de rest van het huis, bleek de kist erg rommelig en terwijl hij enkele kledingstukken opnam, voelde hij zich plots verstijven door de weerzinwekkende ontdekking die hij deed.

Op de bodem lag het lichaam van een jong meisje, onder enkele verspreide kledingstukken. Haar grauwe gelaatskleur sprak boekdelen. Met wijd opengesperde ogen staarde ze in het niets. Rond haar hals zat een eind touw, strak aangespannen, zodat de striemen diep in haar vlees drongen. Melis zei nogal droogweg;

‘Die ziet er redelijk dood uit chef.’ Wat hem een waarschuwende wenkbrauwenfrons van deze laatste opleverde. Mijnheer Benssen sloeg de handen voor het gelaat en stamelde;

‘Suzy… dat is Suzy.’

‘Ga maar naar beneden… niets aanraken. Melis, laat de hele groep maar aandraven, dan beginnen we dadelijk met de verhoren.’

Hij zou alvast Ilse maar bellen, het was bijna zeker dat het hier vanavond wel eens heel laat zou kunnen worden.

Advertenties

13 thoughts on “Het lijk in de namiddag. (deel 4)

  1. @Micheleeuw
    Bedankt voor het compliment! Maar je schudt dat zomaar niet uit je mouw. Het is soms zweten en sakkeren…
    Er is een gezegde; geen inspiratie zonder transpiratie…

  2. @Georgina
    Ik vrees dat de rest eventjes zal duren. Het verhaal is nog niet klaar, misschien dat ik het ga afwerken als boek.

    @Elise
    Suzy was het meisje dat kwam poetsen.

  3. Het zou leuk zijn om je vier delen eens na elkaar te plaatsen. Een langer postje mag gerust. Pas dan kun je echt volledig in het verhaal opgaan.

  4. Brrrr…. goed geschreven en ontzettend spannend hè, het léést in ieder geval als een boek en ik vind het echt ERG dat ik niet verder lezen kan. Allez, joep, verder met het verhaal! Allez allez!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s