Vijftig jaar later.

Ik was twaalf toen de wereldtentoonstelling zijn deuren opende. Wat een gebeurtenis voor die tijd.

We gingen er naartoe met de school. Een van de weinige schoolreizen die ik meegemaakt heb. Het was toen allemaal niet zo voor de hand liggend, alles was te duur. Gelukkig bestonden er toen mijnwerkers- coupons voor gratis treinreizen, want anders was het misschien niet doorgegaan. Ik herinner mij dat we nog vijfendertig Fr. moesten bij betalen. De trein die voor ons gereserveerd was reed tot Jette, daarna kwam er nog een heel stuk tevoet bij, het moeten kilometers geweest zijn want er leek maar geen einde aan te komen.

Het Atomium kenden we wel al van op foto’s en onze zwart-wit tv, maar in ’t echt was het toch iets heel imposant om te zien. Nu de beelden dagelijks op tv komen, heb ik zoiets van: oh ja, dat heb ik ook gezien en dat…

Het Amerikaans paviljoen, met de eerste kleuren-tv. Een groot gebouw, heel modern, miniem gevuld.

Daarentegen het Russische, volgestouwd met spoetniks en raketten. Hele rare dingen zagen we daar, wat waren we toch weinig gewend.

Er was ook een Thaïs tempeltje. Helemaal afgewerkt met goud. Het heeft er lang na de tentoonstelling nog gestaan, maar of het er nu nog is weet ik niet.

Het kabelspoor was heel nieuw, ik heb het gezien maar het was te duur om er gebruik van te maken.

Van thuis had ik sandwiches meegekregen, besmeerd met boter. Eten was daar onbetaalbaar, maar een expo-ijsje heb ik toch gegeten. Die rechthoekige blokjes in drie kleuren. Ze bestaan nog, maar het formaat is nu kleiner, of lijkt het alleen maar zo?

Och ik zou nog bladzijden vol kunnen vertellen, maar er zijn niet genoeg woorden om het allemaal te beschrijven. Het hééft iets als je kan zeggen: ik heb de expo 58 gezien.

( ik zocht een foto van het Atomium om hier bij te plaatsen, maar je wordt verwittigd om het niet te doen, want het kost je in de negentig euro aan Sabam en je moet het onmiddellijk verwijderen van je site)

Advertenties

22 thoughts on “Vijftig jaar later.

  1. Weet je nog die toestellen waarmee je de vermoeiheid uit je voeten kon wegtrillen? En “de lachende koe”, waar de rokken van de meisjes omhoog geblazen werden? Ik ben 2 keer op de Expo geweest. Eén keer op schoolreis (met de nonnen) en één keer met mijn ouders. ’t Leek één groot pretpark.

  2. De foto van Belgacom en de grote passerelle of brug tussen de twee towers. Hier heb ik in 1997 en 1998 gewerkt. Iets met internationale calling cards.
    Stelde vast dat mijn hoogtevrees verdwenen was toen ik van de ene naar de andere kant moest gaan om documenten te brengen.

  3. Ik wou dat ik met een teletijdsmachine de Expo 58 eens kon bezoeken. Wat een belevenis moet dat geweest zijn!!!

    In het Atomium ben ik al een paar keer geweest, maar dat was voor de renovatie dus ik zou er nog wel eens heen willen.

  4. @ madame
    Ik veronderstel dat jij ìn het pretpark bent geweest. Want wij gingen naar ‘serieuze’ dingen om te ‘leren’.
    Maar de Lachende Koe heb ik enkele jaren later op de kermis leren kennen en liet mij vangen. Mijn brede rok vloog omhoog en mijn vriendje begreep niet waarom ik boos was (hij liep vóór mij) hij had geen wind gevoeld toen hij over het rooster liep!

    @ tosca
    Dat gebouw doet mij aan ‘Dallas’ denken, met die spiegelruiten.

    @ dorien
    Dan zou je ook moeten kunnen kijken met de ogen van toen, want we waren maar weinig gewend, er was nog niet veel uitgevonden.

  5. Leuk verslagje. Dat moet nogal een avontuur geweest zijn om daar toen als twaalfjarige naar toe te gaan. Het is in ieder geval een leuke herinnering geworden. 🙂

  6. Ik herinner me ook nog de schoolreis naar Expo ’58.
    Als twaalfjarige toentertijd was ik de fiere bezitter van een box-cameraatje, formaat 6×9 en werd prompt bevorderd tot fotograaf-verslaggever van de klas. In een of ander fotoboek moeten die ‘zwart-witjes’ nog te vinden zijn…ik ga zeker op zoek…
    Wat ik me nog herinner? Die enorme ingangshall, die drukte, en de hostesses, in hun grijze pakjes geloof ik, met zo’n eigenaardig hoedje op hun hoofd…
    Een groot plein met fonteinen waar je kon rondwandelen… Het Atomium natuurlijk, waarvan ik aan de uitgang een kleine repliek heb gekocht van zo’n tien cm. hoog… Het paviljoen van ‘Belgisch Congo’, met hutten, een tam-tam en…..échte, levende negers….het leek me wel een ‘mensentento’ toen… Het paviljoen van Thailand…en ja, Rusland…en het Amerikaans paviljoen….en niet te vergeten: ‘circarama’, filmvoorstelling in een ronde zaal…
    Ja ja, de herinneringen komen boven…

  7. @ micheleeuw
    Ja het Amerikaanse paviljoen was iets heel speciaal!

    @ nagolore
    Goh… ik heb zoveel gezien, maar het is ook alweer zolang geleden. Daarom zie ik graag de beelden op tv, je herkent zoveel. Wat ik mij ook nog goed herinner; het gebouw van Cote d’Or, er was zo’n olifant aan een rail waar we in konden. En dan ging die naar buiten en zaten we plots heel erg hoog, dat was schrikken.

  8. Mooie herinneringen, leuk om te lezen. Ikzelf was amper één jaartje oud … dus herinner ik me er niets meer van:)) Maar ik vind het wel leuk om in de fotoalbum van mijn ouders en grootouders nog foto’s van hun uitstap naar Brussel te kunnen bekijken.

  9. @ Cursief Huigje
    Eigenlijk, als ik er over nadenk, is het toch een unieke kans geweest om die tijd meegemaakt te hebben.
    Het was de start van een nieuw tijdperk. Sinds toen zijn ze begonnen met de ene uitvinding na de andere te doen. Tegenwoordig vinden we alles zo vanzelfsprekend. Iets bekijken met de ogen van een verwonderd kind, dat bestaat niet meer.

  10. Er waren, in m’n kindertijd (nu nog?), kerken met een soort vloerverwarming waar de rokken ook omhoogbliezen als je over het rooster stapte… Was ook verrassend de eerste keer… Boos werd ik er niet van als kind 🙂 !
    In ’58 was ik er nog niet (wel al als concept waarschijnlijk, m’n ouders trouwden), bij die koe zal dat nòg meer geblazen hebben zeker?
    ’t Moet iets bijzonder geweest zijn, die tentoonstelling!

  11. @ adelheid
    ja dat was echt een windstoot, er was iemand die dat bediende van op afstand, alleen de meisjes. Maar toen was ik al zeventien ofzo. Boos en eigenlijk ook verlegen.

  12. Waarom zou je geen foto’s van het atomium op je blog mogen plaatsen? Google staat er anders vol van.
    Expo ’58: ik was toen min 9 jaar. Echt bewust heb ik het dus allemaal niet meegemaakt, daar in die kuiten van mijn vader. 😉

  13. @ Menck
    Foto’s genoeg op Google, maar er staat op verschillende plaatsen aangegeven dat Sabam auteursrechten opeist, in de 90 €. Dus gaat het ook zonder foto.
    Jij was -9 jaar? Haha…

  14. Ik was te jong toen. Maar als je nu de reportages volgt over het ontstaan en de constructie van het Atomium, dan besef je pas dat Expo ’58 heel bijzonder was.

  15. Dat moet geweldig geweest zijn, zo’n groots opgezette tentoonstelling. Vooral, zoals je zelf aangeeft, omdat de jeugd in die tijd nog niks gewoon was.

    Het Atomium bezoeken staat ook nog ergens op ons lijstje (ik ben er nog nooit geweest), maar nu gaan we toch maar eerst de drukte aan ons voorbij laten gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s