RSS

Maakt ware liefde alles kapot?

15 Mei

Maakt de ware liefde, zijn mogelijke bestaan en de eeuwige zoektocht ernaar, het leven niet nodeloos gecompliceerd? Ware liefde is immers een mooi theoretisch idee, maar door dat als enige mogelijke standaard te nemen, laten we veel kansen schieten. “We zouden tevreden moeten zijn met véél minder” argumenteert Laurie Gottlieb in The Times.

Minder kieskeurig
Gottlieb, zelf moeder geworden via een spermabank en single, zegt in toenemende mate te beseffen dat ze niet zo kieskeurig had mogen zijn. Tegelijkertijd vindt ze zichzelf, met 40 jaar en een zoontje, in een moeilijke positie.

Enerzijds is het moeilijk mannen te ontmoeten, anderzijds mogen ze niet om het even wie zijn, want ze heeft een zoontje om mee rekening te houden. Bovendien is ze ouder geworden, en moet ze dus genoegen nemen met mensen die met haar genoegen nemen.

Iedereen een man
“Mijn advies? Verlaag je standaard en neem genoegen met ‘iets minder’. Uiteindelijk willen alle vrouwen verliefd worden, trouwen en gelukkig leven. Dat zeggen ze zo niet, want dat is niet politiek correct, maar na de bevredigende carrière, minder cellulitis en de villa-met-zwemvijver komt het er uit: ze willen vooral een man”, argumenteert Gottlieb.

De Ware Liefde
Het probleem is alleen dat we leven met het romantische idee van de Ware Liefde, die je knieën week doet worden, passie doet oplaaien en waarmee je ook nog kan praten over je angsten, dromen en lievelingseries. Aan die liefde moet (bijna) niet gewerkt worden, alles gaat vanzelf, je voelt elkaar goed aan en blijft jaren verliefd. Is dat niet het geval? Dan is er zeker iets mis, dan is het niet Dé Ware, en kan je dus beter krijgen. Waarop je de, objectief bekeken, goede man de deur wijst.

Geen zorgen
“Je zou je geen zorgen moeten maken over de passie of de intense connectie, en je zou al zeker geen geschikte man moeten dumpen omdat hij enkele vervelende gewoontes heeft.” Gottlieb geeft toe dat ze zelf niet altijd een fan is geweest van het ‘genoeg hebben aan’.

Meneer Goed Genoeg
“Maar vooral omdat onze cultuur ons leert om altijd beter, hoger en verder te mikken, om te wachten op je ware liefde. Want die liefde, waar iedereen van droomt, die gaat alles magisch beter maken en je veel gelukkiger maakt dan een huwelijk met ‘meneer Goed Genoeg’ is zeldzaam en zou nooit kunnen langskomen. Waardering, een goede vader en genegenheid. Dát is wat uiteindelijk telt. Op lange termijn word je er gelukkiger van dan te blijven wachten en hopen op de prins op het witte paard.””

Appreciatie
“Ik realiseerde me niet dat settling je tevreden en zelfs gelukkig kan maken, toen ik mijn vroegere vriendjes dumpte. Ik apprecieerde niet wat voor mijn neus stond. Als je getrouwd bent, gaat het om dagelijks leven, samenleven en de taken verdelen. Huwelijken gaan niet over allesverslindende passie.

Het gaat over overeenkomen, begrip en respect opbrengen en samen het huishouden runnen. Over een teamgenoot, die zich samen met jou door moeilijke en chaotische tijden heen slaat en altijd aan je zijde blijft om je te steunen. Zelfs al is hij niet dé liefde van je leven, het is beter met een maatje dan helemaal alleen.”

Niet ideaal
“Ik besef wel dat ook een huwelijk niet altijd ideaal is. Als ik alle andere moeders hoor zeuren over wat hun man niet doet en wel zou moeten doen, ben ik altijd stiekem blij met mijn keuze. Tot ik besef dat al die vrouwen hun man voor geen geld van de wereld zouden willen missen en nooit vrijwillig voor alleenstaande moeder zouden kiezen. Zij zouden, net als ik, liever eenzaam zijn binnen een huwelijk dan alleen tout court.”

Liever jong dan oud
Gottlieb is er wel van overtuigd dat het compromis op jonge leeftijd moet gesloten worden. “Mijn moeder zei altijd: iedereen neemt tot op zekere hoogte genoegen met iets. Je kan evengoed een pragmatische keuze maken. Maar het moet op jonge leeftijd gebeuren, want op oudere leeftijd weet je wat je wil en ruil je je ziel in voor beschadigde goederen. Op jongere leeftijd is de toegeving minder groot, en vooral, je moet minder erge zaken door de vingers zien.” (edp)

Advertenties
 
40 reacties

Geplaatst door op mei 15, 2008 in krant

 

40 Reacties op “Maakt ware liefde alles kapot?

  1. madameblogt

    mei 15, 2008 at 09:54

    “De” ware liefde bestaat volgens mij niet. Hormonen die door verliefdheid op hol slaan, worden veelal verward met liefde. En inderdaad, kieskeurig zijn (vooral als je jong bent vanwege het uiterlijk) is niet het juiste uitgangspunt om een partner te vinden – met klemtoon op “partner”. Liefde moet je kansen geven, tijd om te groeien. En ja, je kan erbij op je bek vallen. Maar door je door een of andere vooringenomenheid af te sluiten voor de liefde, sluit je tegelijk je kansen om gelukkig te zijn uit. Zeg dat madame het gezegd heeft. 🙂

     
  2. zeezicht

    mei 15, 2008 at 10:49

    @ madame
    Al die goede raad is op mijzelf toepasselijk. Als je achttien bent is het allemaal zo gemakkelijk.
    Ik weet dat ik niet goed bezig ben, maar ondertussen weet ik ook geen andere manier om het juist aan te pakken.
    Altijd het brave huisvrouwtje geweest en als dat wegvalt is het moeilijk om opnieuw te beginnen.
    Ik vrees dat ik voor de rest van mijn leven alleen ga blijven. (wat ik niet echt wil).

     
  3. Dorien

    mei 15, 2008 at 11:37

    Iedereen wil een sprookjeshuwelijk, maar ik geloof niet in sprookjes. Dé prins op het witte paard, met wie je nog lang en gelukkig zult leven, die zal je nooit tegen komen. In onze maatschappij worden er echter inderdaad hoge eisen gesteld, en als je daaraan niet voldoet… Ik kan ook behoorlijk veeleisend zijn, maar ik heb voor mogelijke kandidaten 3 basisvoorwaarden opgesteld:
    – ik moet ermee over straat willen lopen
    – hij mag niet van voetbal houden (want ik háát voetbal)
    – hij moet single zijn (want ik heb geen zin in de rol van “de andere vrouw”)

    Dit is misschien niet de juiste methode, maar tot nu toe wel de beste wat mij betreft.

    Hey Zeezicht, je moet natuurlijk niet “op zoek” gaan, want dat soort dingen overkomen je. Je gewoon openstellen en een heleboel leuke dingen doen…wie weet loop je de geschikte nog wel tegen het lijf!

     
  4. Blah

    mei 15, 2008 at 12:38

    Geven en nemen he. Van beide kanten. Veel relativeren, veel lachen, veel knuffels geven, veel respect hebben voor mekaar…
    Ik kan niet klagen hoor, ik heb het béste Blahmannetje van de hele wereld 😀

     
  5. zeezicht

    mei 15, 2008 at 14:35

    @ Dorien
    Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker. En dat ik niet moet ‘zoeken’ weet ik wel.
    Enkele kansen die ik wel zag zitten waren getrouwde mannen en het is zoals je zegt, ik wil niet de minnares zijn.
    Om te beginnen vertrouw ik zo iemand niet, want als hij zijn vrouw bedriegt voor mij, durft hij mij ook bedriegen… en dat heb ik al meegemaakt.

    @ Blah
    Fijn voor jou! En houden zo!

     
  6. Elise

    mei 15, 2008 at 20:00

    Mijn ouders leken altijd het droomhuwelijk te hebben, eeuwig verliefd en dolblij met hun gezin….Intussen hebben ze ook al hun portie relatieleed doorgemaakt, maar ze houden stand. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om met zo’n voorbeeld zelf genoegen te nemen met ‘Goed genoeg’…Al kan ik wel zeggen dat ik een doorzetter ben, soms teveel. Want soms moet je ook gewoon een punt durven zetten achter een relatie die je niet gelukkig maakt…

     
  7. zeezicht

    mei 15, 2008 at 20:22

    @ Elise
    Natuurlijk krijgt elk zijn leed.
    Maar wanneer je man iemand anders heeft en je al dikwijls geprobeerd hebt om het toch weer goed te maken, dan komt er een ogenblik dat je er mee moet stoppen.
    En dan maar wachten tot je iemand tegen komt waar het een beetje mee klikt.
    Ik vind het belangrijk om een goed gesprek te kunnen voeren.

     
  8. Margo

    mei 15, 2008 at 20:23

    Over dit onderwerp kan ik echt uren praten, het fascineert me geweldig. Door diverse ervaringen heb ik me een eigen visie gevormd over liefde en relaties.
    De basisvoorwaarden waaraan 2 partners ten opzichte van elkaar moeten voldoen om verliefd te worden, die zijn nog redelijk simpel. ’t Moet gewoon van 2 kanten komen.
    Iedereen bezit in principe de capaciteit om verliefd te worden, dat is een oergevoel waar niemand hulp bij nodig heeft. De fase van verliefdheid is als een strakke koord waar je samen op danst en speelt.
    Maar na de verliefdheid volgen er nog verschillende fases en die zijn al een heel stuk moeilijker.
    Alle basiselementen waaruit de relatie ontstaan is moeten jaar na jaar synchroon blijven lopen.
    Als bij 1 van de partners een basiselement minder wordt of zelfs verdwijnt, dan wordt de koord slapper en komen er knopen in die op tijd en stond ontward moeten worden.
    Alles en iedereen evolueert, hij en zij individueel en dus ook de relatie zelf.
    Er wordt vanalles ondernomen, er worden grote stappen gezet en zware beslissingen genomen. Je krijgt een hoop verantwoordelijkheid die je nooit eerder had, de druk wordt alsmaar opgedreven.
    De omstandigheden veranderen constant en iets dat constant verandert en in beweging is is verdomd moeilijk om stabiel te houden.

    Ik heb hier een boek: “Liefde is een werkwoord”.
    Dat is geen fabeltje.
    Een relatie is als een tuin die je elke dag moet onderhouden. ’t Gras afriijden, snoeien en besproeien, beschermen en verpotten.
    En ook al onderhoud je je tuin samen nog zo goed, het gras aan de overkant lijkt er toch altijd groener uitzien.

     
  9. Margo

    mei 15, 2008 at 20:24

    ..groener uit te zien…

     
  10. Virginia

    mei 15, 2008 at 21:11

    Mme. Gottlieb heeft overschot van gelijk. Ook in de liefde geldt: goed = goed genoeg.
    Superman bestaat toch niet; een gewone man die het goed meent en met wie je de voornaamste waarden deelt en die een beetje op hetzelfde “niveau” zit, is al heel wat.
    Het uiterlijk wordt ook zwaar overschat, lelijk worden we toch allemaal.
    En mooie mannen weten helaas maar al te vaak dat ze er best mogen wezen, met alle gevolgen vandien (mooie vrouwen ook).
    Het leven ís geen Hollywood-film of sprookje; waren meer mensen zich daar maar van bewust.

     
  11. zeezicht

    mei 15, 2008 at 21:13

    @ Margo
    Heel mooi uitgelegd en je hebt volkomen gelijk. Toen ik huwde dacht ik dat het voor altijd was. En waarschijnlijk heb ik daar ook teveel van verwacht.
    Die hele fase uit je verhaal heb ik al doorlopen en ondertussen ben ik mij er van bewust dat ik ook fouten gemaakt heb.
    Het gaat over nù, er zijn dagen dat ik verschrikkelijk eenzaam ben en andere dagen gaat het beter.
    Mijn probleem is dat er zo weinig mannen zijn waar ik mee kan praten en die ook luisteren natuurlijk.
    En een man die niet vrij is, hoef ik niet.

     
  12. zeezicht

    mei 15, 2008 at 21:20

    @ Virginia
    Het uiterlijk heeft niet zoveel belang. Een beetje verzorgd is genoeg. Het innerlijke is veel belangrijker.
    Niemand hoeft heiliger te zijn dan de Paus, maar eerlijkheid is toch wel een goede eigenschap. Bluffers en macho’s doen mij dichtklappen.

     
  13. beo

    mei 16, 2008 at 07:06

    Nu ligt me iets scherps op het puntje van de tong, maar ik ga hier toch maar liever op m’n kiezen bijten. Als je er tegen dan nog aan denkt, moet je de 31ste maar eens mijn mening vragen…

     
  14. zeezicht

    mei 16, 2008 at 08:11

    @ beo
    Nu maak je mij inderdaad heel nieuwsgierig. Je mag hier gerust je mening geven hoor!
    Help er mij de 31ste dan maar aan denken. Ik wil graag een goed gesprek met je hebben. Er zijn idd dingen die ik hier ook niet kan neerschrijven, zelfs niet vertellen.
    We zien wel!

     
  15. Blah

    mei 16, 2008 at 09:29

    wat Margo zei, dat is het dus hè. Liefde is een werkwoord. Ik heb dit onlangs nog tegen mijn dochter ook gezegd. En voor de rest klopt haar postje als een bus.

    Ik heb een vriendin die nog steeds single is. Op haar 30ste vond ze dit enorm erg. Ze zag iedereen trouwen en kindjes krijgen. Nu op haar 40ste iets minder omdat ze zoveel relationele problemen rondom haar ziet en ze inziet dat ze ‘soms’ beter af is zonder vent. Maar toch heeft ze soms ook haar dagen dat ze wél verdrietig is omwille van het alleen-zijn. En inderdaad, vind maar eens een vrije man van die leeftijd, die niet ‘abnormaal’ is in de zin van sociaal abnormaal.

    Maar ze geniet van ’t leven, leert mannen kennen en geeft het soms een kans, soms niet. Ze tracht er niet meer wakker van te liggen en neemt het hoe het komt. Ik denk dat dat idd de beste manier is….

    Jawadde Zeezicht, dit is een onderwerp geworden sè!!!!

     
  16. zeezicht

    mei 16, 2008 at 09:47

    @ Blah
    Het probleem is dat ik heel veel heb meegemaakt en dan is relativeren een stuk moeilijker.
    Ik denk dat ik mijn scheiding nooit heb kunnen verwerken. Al zou ik hem niet meer terug willen.
    Mij opsluiten doe ik ook niet en wil het allemaal een kans geven, maar…

     
  17. veerle

    mei 16, 2008 at 16:02

    Ik denk dat het goed is dat je je niet opsluit en het een kans geeft, wie weet, kom je zo de ware liefde nog wel eens tegen.
    Maar ware liefde is iets anders dan perfecte liefde. Ware liefde is samen veel plezier maken, respect hebben voor elka

     
  18. veerle

    mei 16, 2008 at 16:06

    En nu het vervolg, want plots was de pagina verlopen en blijkt er hier een halve commentaar te staan:
    … respect hebben voor elkaar, maar ook samen door moeilijke periodes worstelen, je soms eenzaam voelen, maar het vooral telkens weer goed maken en veel genieten van elkaar.
    Ik wens je toe dat die ware liefde nog op je pad komt.

     
  19. Margo

    mei 16, 2008 at 17:50

    Ik overweeg nu alsnog om de eind mei ook de bloggersparty te vervoegen. Als je dit onderwerp aanhaalt is iedereen vertrokken met gedachten wisselen tot een kot in de nacht, voorspel ik.
    Het idee dat ik daar niet bij ga zijn maakt me…euhm…ambetantekes.
    Het is een joekel van een onderwerp, het belangt iedereen aan.
    Ik zou wel eens een klapke willen doen met je, Zeezicht. We zitten exact in hetzelfde schuitje, we hebben hetzelfde ervaren.
    Hopelijk kan ik alsnog iets forceren om in Antwerpen te geraken. Je kent toch niemand die van regio Aalst is en er ook heengaat? Misschien kan ik rijden of meerijden want ik ontzie mij vooral de baan naar ginder.
    We zien wel…

     
  20. zeezicht

    mei 16, 2008 at 17:51

    @ Veerle
    Het gaat niet zozeer om de ware liefde maar om een zielsverwant, een kameraad. Een beetje op dezelfde golflengte zitten.

     
  21. zeezicht

    mei 16, 2008 at 17:54

    @ Margo
    Het zou fijn zijn om je daar te leren kennen, maar ik kom van een heel andere richting, namelijk Genk.
    Probeer… en misschien tot dan?

     
  22. adelheid

    mei 17, 2008 at 08:49

    Door veranderende omstandigheden moeten wij na 20 jaar samen onze liefde nu ook proberen her-vinden… Weet niet of het lukt… Helpt het, Zeezicht, te weten dat het in een relatie, mèt een kameraad, ook soms zeer moeilijk en eenzaam is? Dat de golflengte soms vanzelf verandert? Ikzelf denk nu in deze levensfase, zonder relatie desnoods, zonder echte vrienden nooit meer!

     
  23. micheleeuw

    mei 17, 2008 at 09:02

    Ik heb al verschillende relaties gehad die om verschillende redenen zijn gestopt.
    Wat ik weet is dat ik eerst een goede vriendschap wil. Een maatje waarmee je kan praten, lachen, elkaar helpen, samen ergens naartoe gaan, bij wie je kan uithuilen, … Die je nemmt zoals je bent. Zo heb ik enkele vrienden. En als je geluk hebt zit er 1 tussen bij wie het nog meer klikt en met wie je verder doet.
    Ik hou steeds in mijn achterhoofd dat het kan ophouden, dat er iets kan gebeuren waardoor de connectie verbroken wordt. Daarom geeft je soms eens toe, zonder jezelf in te leveren. Hij moet dat ook kunnen doen. Het samen naar één doel gaan en plezier hebben is erg belangrijk.
    Daarom kom ik zo goed overeen met de meeste van mijn ex-en : na een tijdje vinden we onze vriendschap terug.
    Ga erop uit. Kom onder de mensen. Nodig vrienden uit. Maak nieuwe. Zo zal je wel iemand ‘speciaal’ tegen komen. Hij zal niet aan jouw deur komen bellen, vrees ik.
    Geniet van het leven, alleen of samen. Ook in een relatie heb je soms eenzame/minder leuke momenten …

     
  24. zeezicht

    mei 17, 2008 at 09:09

    @ adelheid
    Toch nog proberen. Ik raad nooit iemand aan om uit elkaar te gaan, de eerste twee jaar ga je door een hel.
    Natuurlijk, als het echt niet meer gaat…
    In welke situatie je ook zit, het leven is nooit gemakkelijk, er zijn steeds ups en downs.
    Na mijn scheiding ben ik veel vrienden verloren. (van de weinige die ik had)
    Ik heb acht jaar tien uur per dag gewerkt, was verhuisd, en als alleenstaande krijg je al minder bezoek en zeker niet van koppels.
    En echte vrienden? Die veranderen ook soms…
    Wanneer je geen wagen hebt, houdt dat ook al een beperking in, vooral op sociaal gebied.

     
  25. zeezicht

    mei 17, 2008 at 09:17

    @ micheleeuw
    Ik heb geen ex-en. Dat was misschien beter geweest.
    Het kan zijn dat ik te weinig levenservaring heb opgedaan.
    Na een rotjeugd ben ik getrouwd, ik verwachtte de hemel.
    Na een tijdje werd het de hel.
    Kon ik alles overdoen zou ik het heel anders aanpakken.
    Maar het verhaal is natuurlijk veel langer. Eigenlijk is het al verkeerd gegaan in mijn jeugd.

     
  26. R.becca

    mei 17, 2008 at 09:38

    Ik geloof niet in de Ware… Maar ik moet wel zeggen dat ik momenteel zeer gelukkig ben in mijn relatie – waar ik natuurlijk aan moet werken. Misschien blijven we voor altijd samen, misschien duurt het nog 5 jaar of is het morgen uit.
    Ik weet het niet en ik hoef het ook niet te weten, zolang we samen gelukkig zijn en iets aan elkaar hebben is alles perfect okay.

    En zowel hij als ik hebben enkele zeer vervelende gebreken but hey nobody’s perfect!

     
  27. madameblogt

    mei 17, 2008 at 10:00

    @ Zeezicht – Ik kijk uit naar 31 mei. Want over dit onderwerp gaan we dan (of later) zeker en vast eens een boompje opzetten. 😉

     
  28. zeezicht

    mei 17, 2008 at 10:37

    @ R.becca
    Vervelende gebreken, daar kan je mee leven, maar zou je het aankunnen als je wist dat hij er een andere vrouw op nahield?

    @ madame
    Ik kijk er evenzeer naar uit!

     
  29. boomkruiper

    mei 17, 2008 at 18:31

    Super kieskeurig zijn brengt pas geluk

     
  30. zeezicht

    mei 17, 2008 at 19:26

    @ boomkruiper
    Daar gaat het hele verhaal nu over: je kan ook tè kieskeurig zijn. Zodat er niemand in aanmerking komt…

     
  31. zapnimf

    mei 17, 2008 at 22:05

    Voila, hier ben ik dan, de 31ste.
    Euh… Beo? “Moet je de 31ste maar eens naar mijn mening vragen?” Ik ken jouw mening helemaal niet. 😉

    Aha. We hebben al een onderwerp sè! En Margo, ja ja ja, neem smurf mee of probeer babysit te regelen, geval één moet toch lukken?

    Bon? Mijn mening dan ook maar?
    Dat van dat niet mogen zoeken en maar hopen dat het je overkomt, vind ik dikke zever. Zolang je maar niet wanhopig gaat zoeken, iets helemaal anders. In de vijf jaren dat ik alleen was, is er mij nooit iets zomaar overkomen hoor, op café ga je ze niet vinden, in de supermarkt nog veel minder.
    Mensen verspelen gewoonweg hun kansen door ze niet te zien of te benutten. Mannen kunnen evengoed de kat uit de boom willen kijken en voor je het weet is die kat naar sjakkamakka vertrokken. Om maar te zeggen dat ik er open voor stond en dat ik mijn sociale eigenschappen ten volle benutte om via allerlei kanalen tenminste in contact te komen met het andere geslacht. Ok, de liefde kwam toch nog onverwacht en op een manier die ikzelf voor onmogelijk zou gehouden hebben, maar denk vooral niet dat je daarin geen eigen inbreng hebt om het zover te laten komen.

    Hierboven worden veel ware en wijze woorden gezegd, inderdaad, wat betekent uiterlijk als er een kwal in verstopt zit? Op het eind zijn we allemaal verrimpeld. Uhu, eens je beseft dat er in het gazon aan de overkant evengoed rosse plekken zitten en tevreden kan zijn met omgangswijzen tussen beide partners en daar dagelijks een beetje moeite voor doet om dat zo te houden, zit je juist.

    Maar maar! Wat zegt die madame?
    ” Zelfs al is hij niet dé liefde van je leven, het is beter met een maatje dan helemaal alleen.”
    Allez komaan zeg, maatjes kan ik overal vinden hoor. Dat is kul in pakskes voor mensen die zichzelf niet graag zien. Alleen zijn is niet hetzelfde dan eenzaam zijn en trouwens, ik ben mijn eigen beste maatje.
    Waarom zou zonder partner in sé minder boeiend moeten zijn als met? Minderwaardig zelfs?
    Voor ik tegen moose botste, zat ik in een stramien van opeenvolgende ‘losse’ partners, heel leuk om mee om te gaan (de lusten), maar in geen geval geschikt om er voor de rest van mijn leven mee in zee te gaan (de lasten). Dat was langs twee kanten zo. Ik vond mijn alleenstaande leven eigenlijk ook best leuk (ok, nu is het nog ietsjes leuker, maar ook anders, ’s nachts beslissen om naar zee te rijden met de vriendinnen is er niet meer bij). Je normen naar beneden halen om toch maar niet alleen door het leven te moeten gaan, lijkt me maar niks. De kwaliteit en de kwantiteit van die normen eens te bekijken, lijkt me realistischer. Alles willen, kan nooit. Wat is er echt belangrijk? Een rijke? Neuh. Iemand die van alles op de hoogte is? Neuh. Eentje die heel het huishouden overpakt? Neuh. Kunnen koken? Neuh.
    Voor mij : Iemand met humor waar ik kan naar opkijken en die lief is voor mij en de kinderen. (en waar ik het niet moeilijk bij heb om terug lief te zijn). Dezelfde interesses hebben is natuurlijk ook een groot voordeel.

    Het gevoel van samen dingen te delen (een regenboog, een film, een wandeling…) dàt is wat ik vroeger miste.

     
  32. zeezicht

    mei 18, 2008 at 08:05

    @ zapnimf
    Dat heb je prachtig verwoord, zap! Idd je eigen normen omlaag halen om maar niet alleen te zijn, dat zie ik ook niet zitten. Want wil je echt iemand, als om het even wie goed is, die vind je op elke hoek van de straat.
    Niemand is perfect, maar er zijn toch enkele standaardnormen die belangrijk zijn.
    Een man van tachtig die iemand zoekt om in geval van nood verzorgd te worden en die alleen maar kan zeuren over zijn overleden vrouw, zonder eens te luisteren wat jij vertelt, die laat je toch links liggen? Daar kan je toch niet mee praten? (om maar een voorbeeld te geven)
    Humor is voor mij ook belangrijk en vooral eerlijkheid. Natuurlijk is alleen zijn niet altijd erg, soms is het gemakkelijk om met niemand rekening te moeten houden. Alles heeft voor- en nadelen.
    Jij bent zo open dat je het met sommige situaties wat gemakkelijker zult hebben.

     
  33. zeezicht

    mei 18, 2008 at 08:20

    @ zapnimf
    Nu snap ik pas je reactie tegen Beo… jij bent toevallig (of niet) de 31ste! haha…

     
  34. Salty

    mei 18, 2008 at 08:34

    Wie de hemel ( c.q. het ware geluk ) niet niet in zichzelf draagt, zal ‘m nergens vinden….

     
  35. zeezicht

    mei 18, 2008 at 09:03

    @ Salty
    De hemel hoef ik niet te vinden, minder is al genoeg.

     
  36. Rafale

    mei 19, 2008 at 15:54

    Hmm….. alles hangt er vanaf natuurlijk hoe uitgebreid je partnerkeuze is natuurlijk ….. hoe meer hoe moeilijker je bent , hoe minder hoe vlugger je je zult tevreden stellen …. niet ??

    Ik had ooit een vriendin die er iets anders op bedacht had …. ze kon een relatie met iemand aangaan waarvan ze op voorhand wist , dit is niet de partner waarmee ik oud zal worden en ondertussen hield er haar niets tegen om nog wat uit te kijken naar haar droomprins, handig hé !

    Na een tijdje had ik het ook door …..

     
  37. Margo

    mei 19, 2008 at 16:38

    Kom buiten, ga erop uit, doe iets, benut je sociale eigenschappen, kom onder de mensen, nodig mensen uit, maak nieuwe vrienden,…
    Ik hoor het jullie graag zeggen.
    Waar ga je naartoe in je eentje? Hoe kom je onder de mensen? Op een terrasje gaan zitten op een bomvolle markt?
    De meeste van mijn vrienden zijn koppels met kinderen. We hebben wel nog contact maar ik hoor er niet meer bij zoals vroeger. Nu voel ik mij bij hen het vijfde wiel aan de wagen.
    Toen ik getrouwd was ging het op sociaal vlak allemaal veel en veel vlotter en gemakkelijker. Als single is dat wel anders. Het is niet voor iedereen even gemakkelijk om een sociaal netwerk uit te bouwen trouwens.

    Ik neem geen genoegen met zomaar iemand, om toch maar niet alleen te moeten zijn. Het moet klikken, het moet voor beiden even goed aanvoelen, we moeten vlinders voelen en naar elkaar kunnen opkijken, ons veilig voelen bij elkaar, kunnen praten met en kunnen luisten naar elkaar.
    Dat is niet teveel gevraagd, dat zijn de basiselementen waarop je verder kan bouwen. Als die elementen er niet zijn en je voelt enkel vriendschap en genegenheid, dan sla je een fase over en dan hoeft het niet echt voor mij.

    @ Zapnimf en de andere partybeestjes
    Ik ga echt mijn best doen om er te geraken, met of zonder smurf.

     
  38. zeezicht

    mei 19, 2008 at 17:16

    @ Margo
    Ik herken je verhaal, bij mij net hetzelfde. Ik kom buiten, ik ga alleen op een terras zitten en heel veel andere dingen. Ik merk wel wanneer mannen naar mij kijken, maar daar blijft het bij.
    Voor mij mag het zelfs zonder vlindertjes, maar de rest wat je opnoemt, daar sta ik volledig achter.

     
  39. zeezicht

    mei 19, 2008 at 17:20

    @ Rafale
    Awel zo’n relatie zou ik dus niet aankunnen. Gewoon om niet alleen te zijn en ondertussen rondkijken voor iets beters?
    Dat is helemaal niet mijn stijl!

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: