RSS

Wacht met kinderen als je gelukkig huwelijk wil.

18 Mei

Wie de eerste drie jaar van een huwelijk wil overleven zou het ouderschap moeten uitstellen… en bokshandschoenen kopen. Dat adviseert de universiteit van Iowa na een onderzoek, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Family Psychology.

Iedereen ongelukkig
156 pasgehuwde koppels namen aan het onderzoek deel. De overgrote meerderheid van hen (104) koos voor kinderen, de anderen bleven kinderloos. Elk koppel was minder gelukkig tijdens het eerste jaar met kinderen, maar de ontevredenheid was groter bij koppels die snel na het huwelijk aan kinderen begonnen.

Herstellingswerken
Hoe gelukkiger tijdens de wittebroodsweken, hoe groter de dip na de geboorte van het kind. Met andere woorden: door enkele jaren te wachten om aan kinderen te beginnen, is dat oorspronkelijke huwelijksgeluk al afgezwakt en is de terugslag dus minder groot.

Het goede nieuws is dat de relatie tussen de ouders zich herstelt eens de baby 18 maand is, vooral als de relatie voor de kinderen al sterk was.

Agressie
Een ander verrassend resultaat van het onderzoek van psychologe Erika Lawrence is dat één op drie pasgehuwden fysiek agressief is tegenover elkaar. Man en vrouw bleken elkaar te duwen en te grijpen. Vrouwen zijn daarbij tot een derde agressiever dan mannen.

Extremen afgetopt
Ook hier is relatief goed nieuws te rapen: wie gematigd agressief is, blijft dat. Wie een hoge mate van agressiviteit vertoont, zoals schoppen, slaan en bijten, ontwikkelt meer controle en zit na drie jaar op hetzelfde niveau van agressie als niet-agressieve koppels.

Dat komt waarschijnlijk omdat het probleem gemakkelijker als probleem wordt herkend als het zich in extreme mate voordoet, en er dus naar gehandeld wordt. Andere mogelijke verklaring is dat zeer agressieve koppels afstand nemen van elkaar waardoor ze minder met elkaar in conflict gaan. (edp)

Advertenties
 
28 reacties

Geplaatst door op mei 18, 2008 in krant

 

28 Reacties op “Wacht met kinderen als je gelukkig huwelijk wil.

  1. micheleeuw

    mei 18, 2008 at 12:13

    Geen kinderen en gelukkig.
    Het krijgen van een kind om de relatie te redden : ook zo zot !

     
  2. zeezicht

    mei 18, 2008 at 13:19

    @ micheleeuw
    Je kan een relatie niet redden door een kind op de wereld te zetten. Er is veel kans dat het dan nog slechter gaat.
    Zonder kinderen hebben jullie meer tijd voor elkaar.
    Kon ik alles overdoen zou ik langer wachten met kinderen krijgen.

     
  3. zapnimf

    mei 18, 2008 at 15:25

    Huh? Ik snap het allemaal niet zo goed.
    Als je trouwt, ben je (in het begin) ongelukkig.
    Als je meteen kinderen krijgt, ben je nog ongelukkiger.
    En een hoop van die ongelukkigen gaat ook nog eens krabben en schoppen naar mekaar?

    Als dat waar is, wie wil er dan nog trouwen? Of kinderen?

    En ik die dacht dat de bedoeling was dat je met zowel trouwen als kinderen gelukkig zou worden. Simpel geit die ik ben.

     
  4. zeezicht

    mei 18, 2008 at 17:07

    @ zapnimf
    Ik zie jouw verbaasde blik. maar je moet hier niet veralgemenen. Ik ben jong getrouwd en had achter elkaar twee kinderen.
    Met kinderen moet je plots andere gewoontes aannemen inplaats van samen met je tweetjes te genieten van allerlei dingen.
    Voor je trouwt weet je daar niets over, maar achteraf besef je soms toch dat je beter een paar jaartjes gewacht had met kinderen.
    De tekst heb ik overgenomen en die moet je wel met een korreltje zout nemen. Ik snap ook niet dat je in het begin (zonder kinderen) ongelukkig zou zijn. Dat kinderen spanningen meebrengen dat is logisch. Ook is het meestal de vrouw die kinderen wil. De (meeste) mannen staan daar niet om te springen. En die agressie dat is ook niet overal zo, maar dat het gebeurt is wel een feit. Er zijn ook mannen die mishandeld worden door hun vrouw!
    Veel mensen veranderen door het huwelijk. Er zijn er genoeg die jaren samenwonen, dan huwen en na een jaar uiteengaan.
    Jij bent helemaal geen simpele geit! Trouwen en kinderen maakt zeker gelukkig, maar het blijft maar zelden lang duren.

     
  5. Duvel

    mei 19, 2008 at 19:24

    Simpel niet , een geit wel 😉
    Ik heb het niet zo op statistische gegevens m.b.t. dergelijke materies. Daarvoor is het allemaal veel te persoons en cultureel gebonden, maar je kan natuurlijk ook niet ontkennen dat er veel relaties worden stopgezet. Ook je laatste zin bij je antwoord op de reactie van zapnimf dat het geluk(de combinatie trouwen en kinderen), maar zelden blijft duren is een straffe uitspraak. Veel huwelijken/relaties lopen op de klippen. Waarom ? Ik denk niet dat het met kinderen te maken heeft. Wel met onze consumptiemaatschappij waar het aanbod zo groot is dat we ons snel tekort gedaan voelen of achtergesteld als we niet kunnen meegenieten . Naast de materialistische ingesteldheid van vele en vooral jonge mensen heb je ook nog het reizen, een immens cultureel aanbod, cursussen, uitdiepen van of werken aan persoonlijke interesses, zoeken naar jezelf enz. M.a.w. zoveel tijd en energie stoppen in het opvoeden en zorgen voor de kinderen geeft de schijn van een monotoon, oninteressant en weining boeiend leven. Idem voor je relatie. Men ziet sneller het spreekwoordelijke groene gras aan de andere kant, dan dat men een ernstige inspanning doet om met twee uit een dal te klimmen. Veel tijd en energie stoppen in je relatie en bijna alle tijd als er kinderen bijhoren, het voelt aan alsof je jezelf tekort doet. Een valse indruk.

     
  6. zeezicht

    mei 19, 2008 at 19:50

    @ Duvel
    Een scheiding is niet de schuld van de kinderen.
    Maar door de drukke zorgen voor de kinderen zijn koppels minder met elkaar bezig, vooral wanneer de kinderen klein zijn.
    Ik bedoel gewoon dat tegenwoordig veel relaties niet lang blijven bestaan, maar dat heeft niets met de kinderen te maken.
    Wanneer de vrouw bijna alleen voor de kinderen moet zorgen en de man het zich gemakkelijk maakt, dat brengt spanningen mee.
    Gelukkig is het niet overal en altijd zo.

     
  7. bart

    mei 19, 2008 at 20:27

    Allez, dan heb ik het volledig fout aangepakt, want ik heb al drie kinderen en ben nog altijd niet getrouwd. Als dat maar goed gaat. 🙂

    Maar ik moet toegeven dat ik best wel gelukkig ben, zowel met mijn vriendin (negentien jaar samen) als met mijn drie spoken. Dju toch, pas ik wééral niet in het stramien! 😉

     
  8. zeezicht

    mei 19, 2008 at 21:08

    @ bart
    Het is heel normaal dat niet iedereen in dezelfde situatie zit. Ook heeft iedereen zijn eigen mening en meningen kunnen nogal eens verschillen.
    Fijn dat je gelukkig bent met je vriendin en je kinderen, en je hoeft in geen enkel stramien te passen, hou het zo!

     
  9. vandepotgerukte

    mei 20, 2008 at 06:32

    S.M is een goede therapie om de agressie onder controle te houden. Je slaat elkaar eens goed af, maakt het goed met vrijen en daarna samen in de sofa een romantische film bekijken, moe maar tevreden, en bovenal niet agressief de eerstvolgende drie dagen.

    Was getekend

     
  10. zeezicht

    mei 20, 2008 at 07:52

    @ vandepot
    Ah, zo doe jij dat? Ik dacht dat er bij SM maar ene slaat en de andere ontvangt?
    Blijkbaar niet dus.

     
  11. beo

    mei 20, 2008 at 16:43

    Deze keer is ’t makkelijk; ik kan me 100% achter de opinie van Duvel scharen.

     
  12. Margo

    mei 20, 2008 at 16:45

    Vandepotgerukte rukt het hier gezellig van de pot. Een kanjer van een relativeringsvermogen heeft die. Om van zijn gevoel voor zelfspot en humor nog te zwijgen. Zalig!

    Maar het is alweer een onderwerp in de lijn van het vorige, waar ik zo graag over praat.
    Hou me tegen, hou me tegen!

    Mijn ervaring heb ik ergens in mijn blog op rijm gezet, dat was bij het thema “kinderen” tijdens de Wijvenweek.
    Zal hier even de link (proberen) leggen:

    http://margogogo.wordpress.com/2008/03/28/wijvenweek-kinderen/

    Ik probeerde hiermee rijmsgewijs weer te geven wat voor impact de (door allebei extreem hard gewilde) geboorte van ons zoontje had in mijn huwelijk.
    Het betekende het einde van een grandioos mooi huwelijk die 11 jaar standhield.

     
  13. zeezicht

    mei 20, 2008 at 17:28

    @ beo
    Nochtans wacht ik nog steeds op je vorige reactie. De bedoeling is commentaar en kritiek.

    @ Margo
    Jij bewijst dat we niet allemaal hetzelfde idee over iets moeten hebben.

     
  14. zapnimf

    mei 20, 2008 at 19:34

    En ik ben het dan weer veel meer met Zeezicht eens.
    Kinderen zijn relatiekillers.
    Al je fundamenten krijgen ineens een andere plaats en je daaraan aanpassen is allesbehalve simpel.
    In mijn eigen situatie kon mijn ex-man zijn vorige leven gewoon aanhouden (wat het goeie papaschap helemaal niet in de weg stond, laat dat duidelijk zijn) en ik evolueerde steeds meer naar moeder en al de rest verdween naar de achtergrond. Hij bleef werken en naar concerten gaan, terwijl ik doelbewust loopbaanonderbreking nam en geen fut meer had om een babysit te regelen (want dat was natuurlijk mijn taak, een lijst van tien namen af te bellen) als ik mee uit wilde. Versta me niet verkeerd, ik had toen ook een relatief boeiend sociaal leven, af en toe een cursus volgen (waar dikwijls de baby mee naartoe mocht), met vrienden (samen met de kinderen) weg,… Alleen, omwille van het shiftwerk stond ik er vier op de vijf weekends ook alleen voor en verzoop ik op de duur in het cliché ‘is er nog iets anders dan kinderen of babysit regelen?’ Wat mijn man dan weer niet begreep, want hey, ik was toch alle dagen thuis? Tijd op overschot toch? Wat ik voor de kinderen deed was doodnormaal, wat hij deed (ook veel als ik eerlijk moet zijn) daar moest ik dan telkens weer voor applaudisseren. Daar kon ik behoorlijk pissig over worden.
    Bon, die verschillen in levenswijze deed ons op de duur helemaal verwijderen van mekaar. We begrepen elkaar niet meer en ieder nam zijn eigen weg.
    En neen, dat was geen kwestie van te veel willen. Als je niet wil verslensen, moet je meer inlassen dan alleen ‘thuis voor de kinderen zorgen’. Reizen, luxe en materieel interesseerde me helemaal geen fluit. Eens een boek lezen, een goed gesprek, samen met twee tijd doorbrengen wel, maar het kwam er allemaal niet meer van.
    Te laat beseft dat je werkelijk moet investeren ook in het man en vrouw zijn ipv alleen maar ouder.

     
  15. zapnimf

    mei 20, 2008 at 19:36

    Euh… die schijn van monotomie klopt dus wel.
    Bok!

     
  16. zeezicht

    mei 20, 2008 at 20:01

    @ zapnimf
    ik veronderstel dat de laatste reactie gericht is aan Duvel?

     
  17. blanche

    mei 21, 2008 at 07:40

    Er valt geen gelijk of ongelijk te halen in dit debat. Iedereen spreekt vanuit zijn eigen ervaring. Geen of wel kinderen, vroeg of laat, ik geloof niet dat er zoiets als een ideale te volgen piste bestaat. Gelukkig zijn is soms een kwestie van geluk hebben, zoals geluk hebben dat beide partners hun verwachtingspatoon op dezelfde manier aanpassen aan gewijzigde omstandigheden.

     
  18. beo

    mei 21, 2008 at 08:39

    @zap: dat staat toch scheef van de contradicties wat je nu schrijft?

    Dat als er reeds “constructiefouten” in de relatie zitten (om niet in ’t lang te moeten gaan), deze versneld en versterkt doorzetten met kinderen, wil ik nog aannemen. Ze als “oorzaak” noemen, vind ik enorm fout. Wat zeg je bijvoorbeeld van een koppel dat zich samen schikt naar het grootbrengen van een zwaar gehandicapt kind en daar met glans in slaagt?

    Vandaar ’t akkoord met Duvel. We worden onbewust zo geconditioneerd op consumptie dat altruisme een belachelijk woord lijkt te worden. Vrij cynisch als je dan (irl)de verhalen hoort, zowel van mannen of vrouwen, waarbij de verliezen aan beide zijden veel groter zijn dan de inspanning die had moeten geleverd worden.

    @zeezicht: sommige dingen vragen teveel context die ik per regel al altijd uit het bloggen gehouden heb. U zal met deze moeten genoegen nemen… 😉

     
  19. tosca

    mei 21, 2008 at 09:10

    Ik kwam hem tegen op straat, vóór zijn deur, er ontstond een relatie (niet goedgekeurd door de familie, ze vonden het een “bevlieging” van mij) en van het één kwam het ander. De wittebroodsweken van onze samenwoonst duurden lang, we kregen drie kinderen achter elkaar, kenden zwarte sneeuw (financieel vlak), maar konden toch alles altijd netjes betalen. We zijn allesbehalve een glamourkoppel maar vullen elkaar goed aan en nemen beiden de zorg voor de kinderen op ons. We alterneren, hebben we altijd gedaan. Alterneren is zeer goed in de opvoeding van kinderen.

     
  20. zeezicht

    mei 21, 2008 at 09:40

    @ Blanche
    Daar zit soms het addertje, niet uit elkaar groeien omdat de kinderen tijd opeisen.

    @ Beo
    Het komt steeds weer op hetzelfde neer: samenwerken…

    @ tosca
    Ik weet niet wat je leeftijd was toen de kinderen kwamen.
    Maar in een jong huwelijk (of samenwonen) zou eerst aan de relatie gewerkt moeten worden, en dan pas kinderen krijgen.

     
  21. Menck

    mei 21, 2008 at 12:27

    Of kinderen relatiekillers zijn, weet ik niet. Ik heb er geen.
    Als het over kinderen gaat, zal ik me bovendien altijd op de achtergrond houden. Van een getrouwde, kinderloze +40er wordt elke uitspraak over kinderen als ongeloofwaardig en er niet toe doend beschouwd door mensen met kinderen, heb ik al gemerkt.

     
  22. zeezicht

    mei 21, 2008 at 14:41

    @ Menck
    ‘kinderen als relatiekillers’ vind ik niet zo’n mooie uitspraak.
    Maar het gaat hier eigenlijk over de relatie zelf;
    Hoe is een relatie mèt- of hoe is een relatie zònder kinderen.
    Jij weet dus wel hoe het is zònder.

     
  23. veerle

    mei 22, 2008 at 10:09

    Wij hebben twaalf jaar gewacht voor er een kind kwam. En de aanpassing was verdomd groot. Ik ben blij dat we zo’n stevige basis hadden samen, anders waren we nu niet meer bijeen geweest, denk ik. Gelukkig vonden we na een jaartje weer onze draai en zijn we nu gelukkig met ons drietjes.
    Bokshandschoenen hebben we evenwel nooit nodig gehad.

     
  24. zeezicht

    mei 22, 2008 at 11:19

    @ veerle
    Jullie hebben die twaalf jaar gehad om een stevige basis op te bouwen. Volgens de statistieken zou dat helpen.
    Heel fijn dat jullie gelukkig zijn en ik wens je dat het zo mag blijven duren!

     
  25. zapnimf

    mei 22, 2008 at 19:31

    @Menck :Uhu, natuurlijk is dat een vies woord. Als het over kinderen gaat mag je alleen maar in roze wolkjes praten.
    @Beo : Het zou me te ver leiden om dat hier uit de doeken te doen wat ik bedoelde, maar voor mij (en mijn geval) klopt het als een bus.

     
  26. zeezicht

    mei 22, 2008 at 19:56

    @ zapnimf
    Ah, fijn! Mijn lezers die onder elkaar discuteren. Ik volg wel mee.:-)

     
  27. Chinouk

    juni 16, 2008 at 10:18

    De kinderen als schuldige aanduiden als de relatie van de ouders stuk loopt vind ik wel straf. Je moet altijd aan je huwelijk werken en ervoor vechten. Opgeven is makkelijker natuurlijk.
    Wij waren 11 jaar getrouwd toen ons eerste zoontje werd geboren. (niet gepland). We waren verliefd op hem vanaf het eerste moment. Een week thuis alles reorganiseren en toen bleek hij ziek. Na 8 weken ziekenhuis is hij gestorven.
    We gingen beiden totaal anders om met ons verdriet en hoe makkelijk had het dan niet geweest om op te geven en uit elkaar te gaan.
    2.5 jaar later werd ons tweede zoontje geboren. Hij is gezond en groeit als kool. Wij zijn elke dag opnieuw dankbaar dat we hem gezond en wel bij ons hebben en dat onze relatie vaak naar de achtergrond verdwijnt accepteren we. We hebben tenslotte voor hem gekozen en dan moet je je verantwoordelijkheid maar nemen ook.
    Deze verantwoordelijkheid houdt ook in dat je samen aan je gezin werkt en niet de makkelijkste weg kiest. De ruzies zijn bij ons veelvuldig en hevig maar nooit in het bijzijn van ons kind. Daar trekken we één lijn. En uiteindelijk kan je altijd blijven denken dat het gras aan de overkant groener is maar vele vrienden van ons hebben het tegendeel al wel bewezen. Ook bij een nieuwe relatie kom je uiteindelijk in een routine terecht.

     
  28. zeezicht

    juni 16, 2008 at 10:59

    @ Chinouk
    Ik zou het zo cru niet zeggen, kinderen hebben nooit schuld.
    Heel droevig wat jullie meegemaakt hebben met de eerste baby.
    Maar door die sterke relatie van 11 jaar samen hebben jullie waarschijnlijk ook meer steun aan elkaar gehad.
    En van dat groene gras… ja veel mensen vergissen zich daarin. En bij een nieuwe relatie gaat men ook weer dezelfde fouten maken als bij de vorige.
    Gelukkig is je tweede zoontje gezond.
    Ik wens je nog het allerbeste met je gelukkige gezinnetje.

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: