RSS

De caafjeshemel.

22 Mei

Plots wilde ze geen hooi meer eten. Dan begon ze voor al haar lievelingsgroenten haar neus op te halen.

Van alles probeerde ik om haar toch maar aan het eten te houden. Dat lukte een tijdje, maar dan was het precies of ze wel honger had, maar niets meer lustte. Het vreemde was dan nog dat haar gewicht niet omlaag ging. Wist ik veel…

Toen we bij de veearts binnenkwamen, begon ze heel hevig te beven, alhoewel ze daar nog nooit geweest was. Wij roken ontsmettingsmiddelen, maar wat rook zij? De honden? Of de angst van de andere dieren?

Eerst werden haar tandjes gecontroleerd om te zien of daar nergens iets tussen zat, wat haar pijn deed om te eten. Ze moest er voor in slaap gedaan worden, want zo’n muiltje is maar heel klein. We moesten wat later terugkomen en lieten haar achter in de handen van de arts.

Twee uur later werden we geconfronteerd met de harde waarheid: in haar buikje… een niertumor. Op de foto zag je een grote massa, drievierde van de buik was ermee gevuld. Daarom viel ze niet af, het was die tumor die zo snel groeide.

Er was niets meer aan te doen… ze kreeg het spuitje dat haar uit haar lijden moest verlossen.

Onze mooie bruine Pinky, met het ondeugende witte kuifje… nog geen vijf jaar oud.

Op dat ogenblik was ik ervan overtuigd dat ik geen nieuwe cavia meer wilde.

Dat was toen… Maar nu is het hier zo stil… Ik zal moeten aanvaarden dat cavia’s niet ouder worden dan vijf tot zeven jaar. Terwijl dat vroeger acht tot tien was. Maar ze laat zo’n leegte na…

En dan ga ik volgende week een nieuw klein caafje halen.

Advertenties
 
29 reacties

Geplaatst door op mei 22, 2008 in cavia, dagboek

 

29 Reacties op “De caafjeshemel.

  1. Duvel

    mei 22, 2008 at 18:52

    Jammer van het verlies maar mooi gedaan(verzorgd) door jou voor Pinky. Ze leek eigenlijk meer op een Punky.

     
  2. zapnimf

    mei 22, 2008 at 19:26

    Mijn dierenarts zei mij ook ooit dat cavia’s niet oud worden. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ze moeten sterven aan een tumor natuurlijk.
    Die nieuweling gaat het best naar zijn zin hebben bij jou, zeker weten.

     
  3. zeezicht

    mei 22, 2008 at 19:53

    @ Duvel
    Als ik had geweten dat het zo erg was, had ik niet zo lang gewacht.

    @ zapnimf
    Het schijnt dat ze heel vatbaar zijn voor tumoren. Mijn cavia Babe was maar twee jaar oud en kreeg klierkanker.

     
  4. madameblogt

    mei 22, 2008 at 19:54

    Jakkes! En je gaat zò van die diertjes houden!

     
  5. zeezicht

    mei 22, 2008 at 19:57

    @ madame
    Ja dat is het nadeel, ze zijn ook heel lief.

     
  6. Dorien

    mei 23, 2008 at 07:13

    Veel sterkte. Ik heb ook al wel wat caafjes naar de caviahemel zien vertrekken, gelukkig nog nooit door een tumor. Maar het afscheid is altijd pijnlijk he. 😦
    Heb je nog meer cavia’s of was dat momenteel de enige?

    Mijn Cleo is ook niet piepjong meer en nogal sukkelachtig (maar wél taai), dus ik bereid me ook min of meer voor op een afscheid…vroeg of laat komt dat er toch van.

     
  7. zeezicht

    mei 23, 2008 at 08:12

    @ Dorien
    Ik heb er altijd maar eentje, op een appartement is dat genoeg. Maar ze zijn dan wel heel tam als je er genoeg mee bezig bent.
    Taai zijn ze wel die caafjes, want Pinky klaagde nooit.

     
  8. veerle

    mei 23, 2008 at 08:54

    Een huisdier afgeven doet altijd pijn. Ze zijn een stukje van jezelf ,he.

     
  9. Flora Fleempaard

    mei 23, 2008 at 09:31

    ik hoop dat ze geen pijn heeft gehad, die kleine…

     
  10. fotomart

    mei 23, 2008 at 09:46

    Helaas is het zo dat onze huisdieren korter leven dan wij zelf. Ik herinner me nog wat een drama het hier was toen ons eerste hamstertje stierf, die worden max twee jaar oud. Aan je nieuwe huisgenootje zal je vlugverknocht zijn!

     
  11. zeezicht

    mei 23, 2008 at 11:05

    @ veerle
    Dat is omdat een huisdier zo onvoorwaardelijk trouw is.

    @ Flora Fleempaard
    Wanneer ze niet graag meer eten is er toch een teken dat er iets mis is. Ze kunnen het niet zeggen of ze pijn hebben.

    @ fotomart
    Ja ik wil een heel kleintje. Vanaf zes weken oud heb je al de kans dat ze gedekt zijn als de kweker ze niet op tijd uit elkaar zet.

     
  12. Dorien

    mei 23, 2008 at 11:14

    Inderdaad Zeezicht, Cleo heb ik jong gekocht en toch was ze al zwanger. Leuk, twee voor de prijs van één, maar minder fijn voor de moeder hoor…:-S

     
  13. zeezicht

    mei 23, 2008 at 11:43

    @ Dorien
    Mijn zoon heeft het ook aan de hand gehad; een cavia van zeven weken. Ik vind het niet zo leuk. Het beestje moest zelf nog groeien en had dan drie baby’tjes.
    En daarna moet je die schattige dingetjes wegdoen…
    Ik wens je geluk met Cleo, dat ze nog een tijdje mag meegaan.

     
  14. Dorien

    mei 23, 2008 at 14:07

    Hm, 3 babies is wel erg veel voor zo’n arme jonge moedercavia. Cleo had maar 1 zoontje en die hebben we gehouden, want daar was wel nog plaats voor. Eén zo’n baby was al zwaar genoeg voor de jonge Cleo, je zag duidelijk dat het een aanslag was op haar lijfje. Maar zoals gezegd, ze is taai, het is allemaal goedgekomen met haar. Het verhaal loopt echter tragisch af, want toen Zorro een half jaar later gecastreerd werd (dat was toch nodig om een 2e zwangerschap te voorkomen he), is hij gestorven.

    Sindsdien wil ik geen caafjes meer uit gewone dierenwinkels (daar kwam Cleo vandaan), maar haal ik ze liever bij mensen met verstand van zaken. Vaak kopen ouders een koppel cavia’s voor hun kinderen, want zo’n nestje krijgen is toch zo leuk. En nadien gaan ze zich pas afvragen wat ze moeten doen met de kroost en de uiterst vruchtbare vader en moeder die ongedwongen verder blijven produceren…:-S Naar de dierenwinkel ermee, waarna ze dan vaak weer hetzelfde soort mensen terechtkomen.:-(

     
  15. Linn

    mei 23, 2008 at 14:09

    Oh, wat een mooi beestje.

    Hopelijk wordt de andere cavia een even leuk vriendje. 🙂

     
  16. zeezicht

    mei 23, 2008 at 14:48

    @ Dorien
    Drie baby’s was idd teveel voor Molle. Ze was zelf nog een baby en at zoveel dat het bijna niet bij te houden was. Op het laatste deed ze niets dan klagen, ze was breder dan lang.
    Haar gulzigheid heeft ze er aan overgehouden, maar ze stelt het goed.
    Ik ga mijn caafje halen bij een kweker die ook meedoet aan wedstrijden. Hij heeft nu een nestje gouden agouti’s, die worden ook niet zo erg groot wat beter is in huis. Ook witte en crème-kleur zou momenteel te krijgen zijn.

    @ Linn
    Dat komt in orde, daar twijfel ik niet aan.

     
  17. micheleeuw

    mei 23, 2008 at 17:28

    Het verlies van een huisdier doet altijd zo’n pijn, hé. Arme jij ! Neem maar vlug een ander. Het blust je verdriet een beetje en er is weer leven in huis …

     
  18. Margo

    mei 23, 2008 at 17:45

    Zo’n schoon beesteke, ’t is erg dat het aan een gezwel moet sterven, maar als je zegt dat dat veelvoorkomend is… Moeder Natuur is een harde tante.
    Veel geluk met en genot van je nieuwe cavia!

     
  19. Xray

    mei 23, 2008 at 19:38

    Jammer van het verlies maar met deze foto kun je ze nog lang koesteren. Sterkte.

     
  20. zeezicht

    mei 23, 2008 at 20:03

    @ micheleeuw
    Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik haar zie of vergeet eten te geven.

    @ Margo
    Ja we hebben weinig keus hé…

    @ Xray
    Ik heb gelukkig nog veel foto’s van haar, alleen maar zien dat ze niet per ongeluk gewist worden.

     
  21. Dorien

    mei 24, 2008 at 16:06

    Hm, een gouden agouti, ik ben benieuwd Zeezicht! Post een foto wanneer je het nieuwe pareltje hebt hé!
    Mijn witte cavia, Sheba, is zoals Molle ook ontzettend gulzig…echter zonder ooit zwanger geweest te zijn :-p dus dat ligt gewoon aan haar karakter.

     
  22. zeezicht

    mei 24, 2008 at 17:10

    @ Dorien
    Daar mag je op rekenen, maar nog wat geduld.

     
  23. Kris

    mei 25, 2008 at 13:05

    Ja, inderdaad niet leuk! Hopelijk heeft het dier niet te veel afgezien. Ik heb het hier ooit gepresteerd onze eigen hond dood te rijden op onze eigen oprit. Van drama gesproken…
    Een nieuw pupje heeft de pijn hier ten huize toch wat kunnen verzachten en vooral voor afleiding gezorgd.
    Ik hoop voor jou dat een nieuwe cavia voor nieuwe vreugd zorgt en het verdriet wat verzacht.

     
  24. zeezicht

    mei 25, 2008 at 17:23

    @ Kris
    Ja we hopen altijd dat onze dieren niet afgezien hebben, bij een afscheid. Ik denk dan dat ze wel pijn hebben, maar ze kunnen het niet zeggen.
    We weten ook dat onze huisdieren niet zo oud worden, maar het is dan toch steeds weer moeilijk om te aanvaarden.
    Een nieuwe cavia, dat zal wel lukken!

     
  25. chelone

    mei 25, 2008 at 19:32

    Ik weet wat je voelt, Speedy. Het beste is dan inderdaad om voor een verdriet-alternatiefje te kiezen. Die nieuweling kan pijn-verzachtend werken.

     
  26. zeezicht

    mei 25, 2008 at 21:26

    @ chelone
    Bedankt, Chelone, dat zal idd de beste oplossing zijn. Ik kijk er naar uit.

     
  27. 2complex2understand

    juni 2, 2008 at 10:04

    Veel sterkte, een huisdier verliezen doet ontzettend veel pijn, I know…

    Als onze tweede zoon een goed rapport heeft krijgt hij een cavia. Zal ik er goed aan doen?

    Ohja… smijt Yazoo eens buiten, wil je? 😉

     
  28. zeezicht

    juni 2, 2008 at 12:29

    @ 2complex
    Eer je een cavia aanschaft is het goed om wat informatie op te zoeken op internet. Er zijn veel sites waar je alles kan vinden over dingen die je best op voorhand weet.
    Ah ja, yazoo is gestopt, ik zal die eens verwijderen.

     
  29. 2complex2understand

    juni 2, 2008 at 15:36

    Ja, ze is onder die naam gestopt. 🙂

    Bedankt voor de tip, zal eens wat rondneuzen op ’t net.

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: