Eerst het weerbericht… en dan beslissen.

In deze wisselvallige zomer kan je bijna nooit staat maken op een juist weerbericht.

En wanneer dan Frank De Boosere de hele week met een kamerbrede smile verkondigt dat het weekend héél warm wordt, dan kijk ik op vrijdagavond laat of het nog niet veranderd is. Staat er dan nog steeds; 27 graden aan zee, ja dan neem ik nogal eens een last-minute besluit om naar daar te sporen.

Wat ik nodig heb voor een dag is snel in een tas gepakt.

Dat maakt ook dat de laatste tijd mijn verhalen zich nogal eens op de trein afspelen.

Voor mijn bestemming weet ik dat ik best de achterste wagon neem. De laatste is voorbehouden voor kinderen. De volgende voor gehandicapten. Dus de eerstvolgende deur welke uitnodigend open staat, daar stap ik de trap op.

Een dubbeldektrein, daar ken ik de gemakkelijke plaatsen, achteraan, voor een persoon. Wordt het dan druk, zit er niemand met kleverige ledematen tegen je aan geleund. Ik installeer mij, vul mijn rittenkaart in en begin het Metro-krantje te lezen dat daar ligt. Het verwondert mij een beetje dat er zo weinig mensen opstappen, ondanks de drukte op de perrons die we al gepasseerd zijn.

De conducteur bekijkt mijn kaart; ‘mevrouw, dit is wel eerste klas’.

Ik;’euh… sorry, gewoon niet goed opgelet. Ik verhuis naar de volgende wagon. Natuurlijk zit die ondertussen al redelijk vol, zodat ik tevreden moet zijn met wat nog vrij is, ik idioot! Daarom was het daar zo rustig.

Voor de rest verloopt mijn dag gezellig en zalig warm door de schitterende zon.

Om terug te keren, zijn er zo enkele weetjes die je kunnen helpen om zeker een zitplaats te hebben.

Om te beginnen ben je best een half uur daar voor de trein vertrekt. Dan moet je ook proberen te gaan staan waar er een deur voor je neus tot stilstand zal komen. Er was héél veel volk, dus stond ik er alert bij. Iedereen begint in te stappen en gaat links. Rechts van mij zie ik een piepklein coupeetje met vier zitplaatsen. Dat ziet er heel geschikt uit, de anderen lopen allemaal door. Deze keer kijk ik wel of het tweede klas is. (wat zou het verschil zijn, een plaats is een plaats)

Dan krijg ik het gezelschap van vier jongeren van zo’n 17-18 jaar. Ze vragen eerst of ik het goed vind dat ze bij mij komen zitten. Het lijkt hen ook wel te bevallen, zo helemaal uit de grote drukte.

Ze stellen zichzelf voor als; ‘de nieuwe jeugd’ net zoals er een ‘nieuwe man’ bestaat. Ik heb het gevoel dat ze een demonstratie gaan geven van hoe beleefd jeugd ook kan zijn. Het wordt een prettige conversatie, waar ik vooral veel binnenpretjes aan overhoud. Het zijn jonge mensen die beseffen dat je niets gratis krijgt, dat je ervoor moet werken.

De gesprekken gaan over school en lassen en solderen en uitgaan. In het vuur van het gesprek, vergeten ze dat ze van plan waren om netjes rechtop te zitten. Armen en benen beginnen zich alle richtingen en posities uit te spreiden. De woordenschat verandert ook een beetje, op school hebben ze een kutwijf die saaie lessen geeft. Er wordt zoveel gespijbeld dat soms de halve school strafstudie heeft. Met hun gsm’s sturen ze elkaar muziek door en alle vier dromen ze van een i-phone.

Wanneer het woord ‘blog’ valt, willen ze graag hun namen erop. Dus; Ruben, Beke, Josh en Dimitri, mijn reisgenoten.

Ons vervoermiddel zit dus echt boemvol. Mensen zitten op trappen of hangen tegen de wanden in het halletje. Dan stapt er een passagier op die duidelijk boven zijn theewater is. Hij doet vrij vervelend en omdat enkelen met hem mee lachen wordt het natuurlijk nog erger. Een van de jongens komt tot de conclusie dat ik geluk heb dat zij bij mij zitten, want veronderstel nu even dat die kerel naast mij zat. Ik beaam dat volmondig.

Wanneer de conducteur langskomt blijft hij bij de bedronken man staan, die precies niet goed weet waar hij naartoe moet. Met een West-Vlaams accent noemt hij achtereenvolgens; Genk, Gent, Berchem.

Hij staat zo onvast op zijn benen dat hij een gevaar vormt voor de andere reizigers. Moest hij met zijn honderd kilo of meer op de kinderwagen vallen… Omdat de conducteur hem daar opmerkzaam op maakt, begint hij deze een beetje uit te dagen; ‘pas op want ik pak je wel hoor’, waarop de andere na een tijdje zegt; ‘als je niet ophoudt met de mensen lastig te vallen, laat ik je uitstappen’. Het is een beetje olie op het vuur. De kerel uit nog andere bedreigingen, maar de man blijft rustig glimlachen. Al kan ik duidelijk zien dat zijn handen beven. De jongens besluiten (als de vier musketiers) ; ‘wij helpen de conducteur als die vent iets doet hé’.

Maar gelukkig is het niet nodig, ik meen dat de vervelende kerel in Brussel uitgestapt is. De kaartjesman is opgelucht en veegt toch even het zweet onder zijn kepie uit. Ik kan het niet laten en wens hem proficiat met zijn kalmte, waardoor hij de situatie in de hand heeft kunnen houden. ‘Oh dat gebeurt wel meer’.

In Landen splitst de trein en moet ik naar achter, het voorste gedeelte rijdt verder naar Luik. In de drukte raak ik de jongens uit het oog. Maar in Hasselt zie ik hen nog net uitstappen. Ze wuiven nog even naar mij aan het raam. Eigenlijk praat ik graag met jonge mensen.

En als ze hier geraken om dit stukje te lezen, wil ik hen veel groetjes doen. Het was mij zeer aangenaam!

Advertenties

27 thoughts on “Eerst het weerbericht… en dan beslissen.

  1. Leuk leuk gezellig op de trein met een metro en een koffie, als het niet te druk is tenminste! Aan overvolle treinen vind ik niets, maar zo te lezen heb je hier nog geluk gehad met het gezelschap…’Nieuwe jeugd’, daar had ik nog niet van gehoord :-).

  2. @ Elise
    Overvolle treinen storen mij niet als ik zelf een fatsoenlijke zitplaats heb. Geen koffers en zo.
    Nieuwe jeugd, ik denk dat ze bedoelen fatsoenlijke gasten, die niet rondlopen met een mes in hun zakken.

    @ bart
    Je hebt een zinnetje gemist: gezellig en zalig warm, door de schitterende zon.

  3. Hebben zij en jij het weer eens goed getroffen!
    Daar maak je ook wat mee, op zo’n trein.
    Leuk verhaal!
    Naar welke zee ben je geweest? (vroeg mijn dochter altijd toen ze klein was)
    Ruben, Beke, Josh en Dimitri; jullie zijn toffe gasten!

  4. Wat mooi dat je beleefde en gezellige jonge mensen tegenkwam. En dat “kutwijf”… neem er dat gerust bij. ’t Zijn niet alleen die jongeren die dat woord in de mond nemen …. ahum… ik durf dat ook wel eens. 😦

  5. @ chelone
    Welke zee? Ik kies meestal voor Blankenberge, gemakkelijk station. Van daaruit kan ik nog met de tram alle richtingen uit.

    @ madameblogt
    Ik vind zulke woorden ook niet erg, het hoort er bij tegenwoordig. Ik ben ook geen seute hoor!

    Mijn ex deed niets dan vloeken, dat vond ik eigenlijk veel erger…

  6. Overvolle treinen doen me telkens weer aan de zonsverduistering een aantal jaren geleden denken. Wij spoorden naar de Ardennen om ze tenvolle mee te kunnen maken. Toen waren de treinen pas overvol. Maar ’t was wel een heel gezellige boel.

  7. @ veerle
    Ik herinner mij die zonsverduistering. Veel mensen reisden naar Virton. Maar op het moment suprème was het bewolkt.
    Hier hebben we het dus wel duidelijk kunnen zien. Het was akelig, de kleur van het licht en het plotse verschil in temperatuur.

    @ Dorien
    Ik doe dat altijd, op enkele uitzonderingen na.

    @ Blah
    Dit waren toffe gasten!

  8. Hopelijk mag je dit jaar nog vele schone dagen zeeplezier beleven. Ah ja, want dan is het ook voor ons goed weer, hè. 😉
    Bovendien moet je de naam van je blog toch waarmaken, niet?

  9. @ Dorien
    Dat zou al heel veel toeval zijn, moesten we elkaar tegenkomen… en we zouden ons ook niet herkennen.

    @ Blah
    Succes!

    @ Menck
    Je ziet wel dat ik de juiste naam gekozen heb hé!

  10. Ge had gevraagt of we effe kwamen kijken 😀
    met deze is het gebeurt.
    We hebben onze namen toch zien blinken in uw verhaalke
    da is wel steil om te zien 😀
    Nog veel plezier en de groete van de nieuwe jeugd :p :p :p

  11. @ Ruben, Beke, Josh, Dimitri
    Hey boys! Fijn dat jullie tot hier geraakt zijn.
    En bevalt het om jullie namen te vinden op internet?
    Weinig kans dat we elkaar nog ooit tegenkomen, maar je weet nooit!
    En niet te veel spijbelen hé!
    Salukes nieuwe jeugd! 🙂

  12. @ Patrick
    Eigenlijk wel. Je ondervindt dat er verschillen zijn en dat je ze niet allemaal over dezelfde kam moet scheren.

    @ Margo
    Awel, ik hield er ook een goed gevoel aan over sè.

    @ micheleeuw
    Gelukkig is niet alle jeugd om zeep. Ik was zelf een beetje verwonderd dat ze het precies leuk vonden om met een ‘ouw bomma’ een gesprek te voeren.

  13. Aha, de nieuwe woordenschat! (Je hebt toch niet verzwegen dat je enkele stukjes terug het over kutweer had?)

    Aha, de nieuwe methode van reclame maken voor eigen blogprodukten!
    (Had je misschien ook even de dt-regels kunnen uitleggen?)

    Aha, de nieuwe cultus : het treinbeschrijfbloggen. Leuk!

  14. @ aha zapnimf
    nieuwe woordenschat? Ik ben al blij als ik versta wat ze murmelen.
    En dt-regels dat is toch passé en hopeloos.
    Het treinbeschrijfbloggen, dat vind ik pas een leuk woord!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s