Allerheiligen.

Spinnerag ragfijn

betoverd door nevel

parelnevel gevangen

gevangen parels

verdwijnen weer meedogenloos

door zachte zonneschijn.

Advertenties

Een nieuwe jas.

Prachtig weer was het vandaag, helemaal niet wat er eerst voorspeld werd.

H. wilde graag naar Maastricht, ze had een nieuwe jas nodig. Volgens haar zeggen draagt ze de kleren die we samen kiezen, veel meer. Boh, ik was wel in de mood om door de winkelstraten te slenteren. En op het laatste nippertje kwam M. ook nog mee.

Wanneer we de bus opstapten ging ik voor, nam twee plaatsen in en gooide viegensvlug mijn handtas op de plaats er net neven. Zo zaten we toch naast elkaar.

Het eerste dat we deden bij aankomst was een koffietje drinken op een terras waar de zon lekker scheen. Dat was al een goed begin. Voor het toilet moest je de trap op en terwijl ik mij daar naartoe begaf, had ik spijt dat ik mijn fototoestel niet bij had. Er hing een plaatje met een pijltje naar boven, waarop te lezen stond: WC en net daaronder: 80 zitplaatsen. Heel onnozel maar zo grappig dat ik ermee moest lachen.

Dan begon de zoektocht naar een jas. Het moest er een zijn die anders is, een beetje speciaal, gewoon iets nieuws.

Ik heb niet geteld hoeveel winkels we in en uit gelopen zijn, maar ik denk half Maastricht. Maar zoveel jassen als H. gepast heeft… heb ik nog nooit bijeen gezien. Gecentreerde, met kap, zonder kap, wasbare, zuivere wollen, korte, lange, brede, smalle, doffe, glanzende… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar overal was wel iets wat niet zo meeviel. Op een gegeven moment neem ik een jas aan, die me daar een statische schok bezorgt, het lijkt wel een kortsluiting. Veronderstel dat je zoiets draagt!

Een kap had een dikke pelsen kraag van echte vos, we streelden vol bewondering het zachte materiaal, tot we er aan dachten dat we in principe tegen het dragen van bont zijn, denkend aan het dierenleed, was de pels al minder aantrekkelijk.

’s Middags gingen we iets lekkers eten bij V&D, om even te bekomen. En dan maar weer verder zoeken. Resultaat: noppes, nada.

Dan maar richting bushalte, die ligt aan de bekende Mississippiboot,  maar we hadden nog een half uurtje en doken even het nieuwe shoppingcenter in. En plots… ik zag jassen… wij daarop af en… daar vond ze wat ze wilde… eindelijk!

Nog even de grote Jumbo binnen, waarvan ze zeggen dat het daar zo goedkoop is. Ik had geen zin om boodschappen mee te sleuren, maar een stuk leverworst, iets dat ik al lang niet meer gegeten had, dat zag er lekker uit. Dus even langs de kassa en toen was het tijd voor de bus.

Mijn buskaart haalde ik al maar te voorschijn, niet dat ik daar stond met die leverworst in mijn handen bij de chauffeur.

Het was een gezellige dag, maar ik denk dat ik voor een tijdje genoeg heb van rekken met jassen.

Getagd worden.

Micheleeuw stuurde mij de boodschap dat ze mij getagd had. Vroeger kreeg je een stokje, maar nu heet dat iemand taggen. Het woord op zich maakte mij nieuwsgierig en ik ging eerst eens opzoeken wat de betekenis ervan eigenlijk is.

Blijkbaar worden er verschillende soorten uitleg aan gegeven. Iemand noemde het een hype. Maar wat mij een beetje aansprak was; iemand labelen. Wie verzint het toch allemaal? Je geeft dus iemand of jezelf een label?

De bedoeling is dat ik zes dingen opnoem die niet belangrijk zijn. Nu is nog de vraag: onbelangrijk voor mij of voor de lezer? We zouden hier een hele discussie over kunnen beginnen. (dat mag ook). Daar gaan we dan…

1. Dagelijks moet ik zeven verschillende pillen innemen. Ik ben daar ook tegen, maar het is de enige manier om te functioneren. Ik krijg regelmatig te horen dat ik er goed uitzie, oké, aan de buitenkant hoef je niet te merken hoe het met de binnenkant gesteld is.

2. Ik hou niet van snijbloemen en ik heb een sterk vermoeden dat het wederkerig is. Want ik kan ze nooit lang houden. Vroeger toen ik een tuin met bloemen had, werd er nooit een geplukt, want dan waren ze dood voor mij. En snijbloemen kopen vind ik dus weggegooid geld. Een gewoon klein potplantje daar kan ik in tegendeel heel lang van genieten.

3. Als kind heb ik boeken verslonden, ik las alles wat er in huis was of kwam. Maar dat is voorbij, na een halve bladzijde krijg ik verschrikkelijk slaap. De Knack ligt op het toilet, anders zou ik die niet gelezen krijgen.

4. ik hou ontzettend van films van Walt Disney. Zowel de tekenfilmen als de andere. (dat is het kind in mij)

5. Kookprogramma’s op tv, waar de kok de sla met zijn handen mengt, doen mij walgen.

6. ’s Avonds voor ik slapen ga, speel ik eerst nog enkele rondjes patience op de pc. Soms blijf ik doordoen tot ik een spelletje volledig heb uitgelegd, alleen maar om die kaarten te zien springen.

Tot daar mijn ‘geheimen’ . Maar ik ga niemand taggen, ik gooi dat tagding in de meute van blogland en wie er zin in heeft, mag het vrijwilig oprapen en er iets mee doen. Er zal wel iemand zijn die het ziet zitten?

Een mens verandert van gedachten.

Door onvoorziene omstandigheden is onze toneelgroep gesplitst. Een deel wil stoppen en de anderen richten een nieuw gezelschap op.

Als ik zo die verhalen hoor, bekruipt mij ook weer de zin om mee te doen. Maar ik zit nog steeds met hetzelfde probleem; vervoer. Ik heb geen auto en ’s avonds rijden er geen bussen meer.

Toevallig hoorde ik dat de senioren ook een eigen groepje hebben. En omdat ze ’s namiddags repeteren, kwam mij dat heel goed uit. De toneelmicrobe begon weer te kriebelen. Senioren die optreden voor senioren… dat is voor mij toch even aanpassen. In de vorige groep waren de meeste spelers jonger dan mij, terwijl het nu wat oudere mensen zijn. Hoe het allemaal zal gaan, dat is nog even afwachten. Veel kan ik daar nog niet over vertellen.

De laatste tijd heb ik niet zoveel geblogd. Dat heeft ook een reden. Ik schrijf voor de huurderskrant en mijn twee eerste artikels welke vorige keer gepubliceerd werden, schijnen in de smaak te vallen.

Het is dan logisch dat ik weer gevraagd werd. Schrijven over een thema dat iemand al vastgelegd heeft, dat gaat mij goed af. Als je kan kiezen uit een lijstje over welk onderwerp je wil schrijven, dan denk je er niet aan hoeveel werk dat inhoudt. Zo zit ik dus met een artikel (waar een interview bijhoort) een verslag over een vermeend probleem dat er eigenlijk geen is. En bij het volgende congres een verslag van het hele gebeuren.

Dan komt daar nog bij: de cursus senioren-consulente, die bij mijn vrijwilligerswerk aan het onthaal hoort. Niet te vergeten de vergaderingen van de bewonersraad, de huurders-advies-raad en de redactieraad. Dit is veel, maar ik kies daarvoor. De verklaring is misschien dat ik nu al die dingen wil doen waar ik vroeger de kans niet voor gekregen heb.

Op mijn vorig blog heb ik veel kortverhalen geschreven, maar nu besef ik dat een verslag maken mij meer ligt. Het fantaseren heeft een beetje plaats gemaakt voor de realiteit.

Het idee om ooit een boek te schrijven ligt ook op ijs. Plots vind ik dat de meeste mensen veel beter schrijven dan ik. Dat bedoel ik dus wanneer ik zeg dat je van gedachten kan veranderen.

Vandaag slechtste dag voor humeur.

Vandaag is blijkbaar slechtste dag van het jaar voor het humeur van vrouwen. Onderzoek toont aan dat wat onze bankrekening, zelfvertrouwen en zelfs uiterlijk betreft, 15 oktober een heus dieptepunt is.

Onderzoek bij 2.000 vrouwen van 20 jaar wees uit dat vandaag de dag is waarop ze stoppen met hun shoptrips tijdens de lunch omdat ze moeten beginnen sparen voor kerstmis. Ze merken vandaag ook op dat ze verdikt zijn en hun bruine vakantiekleurtje weg is.

“Oktober is een maand waarin veel mensen zich niet goed in hun vel voelen. Maar de bankcrisis zorgt ervoor dat vrouwen zichzelf minder trakteren. Midden oktober is daarnaast het officiële einde van de zomer, geen zonneschijn en lange, warme dagen meer. Het is ook maar twee en een halve maand meer tot de ‘dure’ feestdagen. Als je deze factoren bij elkaar optelt, krijg je een uitzichtloze en dus deprimerende maand,” aldus de onderzoekers.