RSS

Maandelijks archief: februari 2009

Verloren ring.

hanger1ring1Ik heb het er al eens eerder over gehad: nooit vind ik iets, maar zal wel dingen verliezen.

Deze keer mijn ring met yin-yang tekens. Gelukkig geen duur stuk, maar ik was er aan gehecht, het hangertje heb ik ook.

Ik draag de tekens omdat ik mij bezig houd met tai-chi. Het heeft allemaal te maken met zen.

Geen idee waar ik hem verloren heb. Heel in de verte herinner ik mij dat ik iets hoorde vallen en dacht aan een knoop. Maar het is eigenlijk belachelijk dat ik mij niet meer voor de geest kan halen waar en wanneer het was.

Het kan ook gebeurd zijn toen ik mijn handschoenen uitdeed.

Och, zo’n ring is natuurlijk te vervangen, er is maar één probleem: je vindt zoiets bijna niet. In Blankenberge weet ik twee winkels waar ze te krijgen zijn, dus wanneer ik nog eens naar zee ga…

Waarschijnlijk zijn die winkels pas open rond Pasen, dus nog even geduld.

Of het moest zijn dat hij hier nog plots opduikt…

Ja, ik verwacht commentaar van enkele medebloggers over mijn geheugen. 🙂

 
10 reacties

Geplaatst door op februari 27, 2009 in bloggen, dagboek, dagelijks, stom

 

Hoe een oude fleece-muts een paradijs werd.

hpim1535_466x350

 
14 reacties

Geplaatst door op februari 24, 2009 in cavia, dagelijks, foto's, Sissy

 

Blog(gers)meeting bij Madameblogt.

imageswoefWe hebben de smaak te pakken, blogmeetings zijn ìn. Deze keer bij Madameblogt thuis.

De aanwezigen: Madame en Mijnheer zelf, Beo, Menck  (jaja dié, na een tijd vermist te zijn geweest, weer opgedoken), Marc, Margo, Elke, Chelone, Huisvrouw, Zapnimf, Moose, Hildeken en ondergetekende.

Wanneer de deur opengaat worden we uitbundig verwelkomd, eerst door Woef, met zijn hele gewicht tegen ons op. Als we goedgekeurd zijn, geraken we pas tot bij Madame en Mijnheer. We voelen ons onmiddellijk welkom en op ons gemak. Mogen kiezen tussen een Cuba Libre Pina Colada of een Safe seks on the beach, lukt heel goed en smaakt. Wij zijn als eersten daar (iemand moet de eerste zijn hé). Dan komen de anderen per twee of drie binnengedruppeld. Nog even wachten op de laatkomers (maar er wordt lustig gebabbeld).

Dan mogen we aanschuiven en kan het festijn beginnen. De dranken zijn ‘on the house’ en de gasten hebben allemaal wat lekkers meegebracht.

Schotel na schotel komt langs en je moet zeker zorgen dat je van alles iets eet. Natuurlijk weer heel veel, maar ook héél lekker.

Woef vindt het maar niks, al die mensen die zitten te smikkelen en hij niks. En aandacht krijgt hij ook al te weinig naar zijn zin. Hij probeert: kijk-eens-naar-mijn-smekende-oogjes. Maar  moet stil zijn van Mijnheer.

Op het toilet valt het mij op dat er heel mooi toiletpapier is. Het lijkt op een medaillon, nooit eerder gezien. Net wanner ik het wil zeggen tegen het gezelschap, springt Woef mij bijna om en vergeet ik het woord. Iedereen doet zijn best om mij te helpen en begint woorden te raden, maar ik ben het gewoon kwijt. Madame gaat zelfs een blaadje toiletpapier halen en laat het onder groot jolijt de tafel rondgaan. Maar niks helpt, het lijkt een mini-black-out.

Dan komt het gesprek op eieren: een vers ei kan je niet kapotgooien op het gras. Ik stel voor: allemaal naar buiten en laten zien. Tot mijn verbazing veert iedereen recht en Mijnheer haalt enkele pillampen, want het is buiten pikkedonker.

Allemaal willen ze eens proberen het ei te gooien, en idd, het breekt niet. We staan daar in het midden van de nacht te giechelen en te gekken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Af en toe moet er gezocht worden waar het ei neergekomen is, het is nochtans te vroeg voor paasklokken.

Dan gaat het feesten verder. Plots zegt Madame: Speedy, was het medaillon? Na úren denken valt het haar plots in, (terwijl ik er al niet meer aan dacht).

Ja Madame dat was het, maar nu nog zeggen dat we het zelf mochten inkleuren sloeg niet echt meer aan. De laatst-gearriveerden, wisten niet waar het over ging en dus werd er weer een blaadje gehaald om te demonstreren.

Een groep gelijkgezinde bloggers, dat wil toch wat zeggen, lachen met de onmogelijkste dingen. En natuurlijk gingen de gesprekken ook over het bloggen en pc’s in ’t algemeen.

De avond was weer veel te snel voorbij en ik lag ‘heel vroeg’ in mijn bed.

Nogmaals bedankt Madame en Mijnheer, jullie waren fantastisch!

 
16 reacties

Geplaatst door op februari 22, 2009 in bloggen, dagboek, dagelijks, meeting

 

Kouwelijke kippen.

Vrouwen breien 1.500 truien voor gepluimde kippen

Een Britse met een gouden hart voor dieren heeft samen met andere vrouwen truitjes gebreid voor 1.500 kippen. De kippen zijn gepluimd, de beestjes zaten in legbatterijen en kunnen dus best een truitje gebruiken.

Jo Eglen (29) vangt in Norwich 5.750 kippen uit legbatterijen op. De vrouw had medelijden met de gepluimde kippen en vroeg vrouwen om hulp. De lerares en moeder van twee kinderen begon met de opvang van kippen na een bezoekje aan een plaatselijke boerderij. “In sommige boederijen zitten er tot tienduizend leghennen op elkaar gepropt. Als ze uitgelegd zijn, worden ze naar het slachthuis gebracht. Onnodig want als je de kippen op adem laat komen, dan gaan ze opnieuw leggen. Het is gewoon door de stress dat ze hun pluimen verliezen en geen eieren meer produceren”, legt ze uit. “Gelukkig heb ik al veel hulp gekregen. In twee maanden tijd hebben we al 1.500 truien verzameld”, besluit ze.

 
25 reacties

Geplaatst door op februari 18, 2009 in dagelijks, krant

 

Om de dag een beetje op te vrolijken.

dyn003_original_206_267_gif_2635241_f0f33e61f4a47946b381f7722770381b1hpim1269_466x350

 
15 reacties

Geplaatst door op februari 15, 2009 in dagelijks, foto's

 

Hoe stom kan je zijn? #4&*@

images2Toen ik de omslag opende, zag ik teveel cijfers. Het schemerde een beetje vóór mijn ogen. Dus moest ik even knipperen om alles duidelijk te zien.

Watte? Mijn elektriciteitsafrekening… 750€ bijbetalen. Slik…

Hoe kon dit? Gelukkig hou ik al mijn facturen een drietal jaar bij.

In 2007 had ik  -+ 1500 KW gebruikt. In 2008… zomaar eventjes het driedubbele, namelijk 4500 KW. Kon dit?

Even liep ik naar mijn buurman, ik moest het aan iemand kwijt. Die schrok ook. Er werden wat veronderstellingen geuit en dan zei hij: weet je wat… zet bij jou de stroom eens af en ga in de kelder kijken of je meter blijft draaien. Zo gezegd zo gedaan.

Tot mijn grote afschuw was het zo, de stroom stond af en de schijf draaide lustig verder. Het leek wel of iemand stroom aftapte van mijn leiding. Djeez… hoe ging ik dit alweer oplossen.

Na veel handenwringen en nadenken, nam ik een trapje en een pillamp mee en terug naar de kelder. Ik zou toch best eens de nummers van de meters nakijken. Stel je voor een kelder met tachtig elektriciteitsmeters. Toch niet zo overzichtelijk.

Wat was het eerste dat ik ontdekte? Volgens het nummer had ik de verkeerde meterstand genoteerd (en doorgegeven via internet).

Aaaaaaaaaaaaaaarrrgggh!!!

Hoe kon dit gebeuren. Ik vond de fout: in de meterkasten heeft iemand nummers geschreven met een rode stift (waarom weet ik niet, maar ik ga het wel uitzoeken) en vermits ik nummer 51 zag, schreef ik die meterstand op.

Toen werd mij duidelijk dat ik naar c 51 bovenaan moest kijken. Daar klopte het plaatje. Na mijn berekening kwam ik op een heel andere som uit: 1900 KW.

’s Avonds laat heb ik nog een e-mail verstuurd naar de maatschappij en kreeg onmiddellijk antwoord dat de bewuste dienst alles verder ging afhandelen. Voor alle zekerheid heb ik  ‘s  morgens nog telefonisch contact opgenomen.

Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn, die alle begrip had voor mijn vergissing. En er was helemaal geen probleem om een nieuwe berekening te maken.

Vandaag kreeg ik weer een e-mail dat ze wachten op bevestiging van de verdeler over het juiste verbruik en dan pas zal ik bericht krijgen, plus een nieuwe factuur.

Dat ging allemaal heel vlot, maar… ik verwacht niet dat die man gratis naar hier gaat komen. Dat gaat mij toch  wat kosten.

Op de volgende vergadering ga ik wel op tafel gooien dat die nummers in die kasten heel misleidend zijn en wil ik ook weten waarom ze dienen.

Je ziet wat er kan gebeuren… en bij de stomste eerst natuurlijk.

 
11 reacties

Geplaatst door op februari 12, 2009 in dagboek, dagelijks, drama, factuur, stom

 

Coma en erfenissen.

imagesroosIn het dienstencentrum wordt er een nieuwe activiteit gedaan. Het motto is; ‘verhalen met een boodschap’ .

Het verhaal van vandaag ging over een soldaat die het bericht krijgt dat zijn vader op sterven ligt. Hij haast zich er naartoe en staat de oude man bij tot in zijn laatste momenten. De verpleegster vindt dat hij echt zijn best heeft gedaan om de man een beetje troost te geven. Dan vertelt de soldaat dat het zijn vader niet was, hij kende hem niet eens, er was iemand met dezelfde naam als hij, waar hij mee verwisseld was. Maar omdat hij besefte dat de echte zoon nooit op tijd ging zijn, had hij hem vervangen in dit moeilijk moment. De oude man had niets gemerkt.

Wel, de boodschap is hier klaar en duidelijk.

Maar ik heb gepast, dit thema ligt mij niet om over te discussiëren.

Ik heb al enkele keren naast iemand gezeten die op sterven lag, ben ook niet bang voor de dood. Maar waar ik niet mee om kan is het feit dat de verpleegsters dan zeggen, hij/zij is in coma en hoort niets meer.

Ik heb al ondervonden dat het niet zo is. Waarom kreeg ik dan nog contact met die mensen?

De eerste keer was bij mijn schoonvader; hersenbloeding, verlamming die verder ging, hij reageerde zogezegd niet meer.

Maar hij kon mij wel duidelijk maken dat hij de pan nodig had. Het antwoord van de verpleegster vond ik afschuwelijk: we doen er niets meer aan, we zullen hem seffens wel wassen. Maar toen ze naar buiten ging hoorde ik haar mompelen: ongelooflijk.

Dat mocht ik die man dan vertellen: doe maar in je bed, ze komen je straks wassen. Wat een vernedering, mensonwaardig. Hij vroeg ook naar zijn vrouw en heeft op haar gewacht om te sterven.

Mijn moeder hoorde na haar aanval ook volgens hen niets meer, maar ik bleef tegen haar praten en af en toe zag ik haar glimlachen als ik iets grappigs zei.

Mijn jongste broer (die we twintig jaar niet meer gezien hadden) was volledig wèg. Hij lag op intensive aan allerlei apparaten. Ik streelde zijn hand en vertelde dat mijn zus en ik bij hem waren, dat hij niet alleen was. Heel even ging er een schokje door hem heen en de naalden van de machines maakten grote sprongen. Mij maakt niemand wijs dat hij niets gehoord heeft.

Daarom… in de nabijheid van stervende mensen… denk er aan dat ze waarschijnlijk nog horen, ook al reageren ze niet.

Er zijn families die de erfenis al aan ’t verdelen zijn naast het sterfbed.

 
13 reacties

Geplaatst door op februari 9, 2009 in coma, dagboek, dagelijks, erfenis