RSS

Coma en erfenissen.

09 Feb

imagesroosIn het dienstencentrum wordt er een nieuwe activiteit gedaan. Het motto is; ‘verhalen met een boodschap’ .

Het verhaal van vandaag ging over een soldaat die het bericht krijgt dat zijn vader op sterven ligt. Hij haast zich er naartoe en staat de oude man bij tot in zijn laatste momenten. De verpleegster vindt dat hij echt zijn best heeft gedaan om de man een beetje troost te geven. Dan vertelt de soldaat dat het zijn vader niet was, hij kende hem niet eens, er was iemand met dezelfde naam als hij, waar hij mee verwisseld was. Maar omdat hij besefte dat de echte zoon nooit op tijd ging zijn, had hij hem vervangen in dit moeilijk moment. De oude man had niets gemerkt.

Wel, de boodschap is hier klaar en duidelijk.

Maar ik heb gepast, dit thema ligt mij niet om over te discussiëren.

Ik heb al enkele keren naast iemand gezeten die op sterven lag, ben ook niet bang voor de dood. Maar waar ik niet mee om kan is het feit dat de verpleegsters dan zeggen, hij/zij is in coma en hoort niets meer.

Ik heb al ondervonden dat het niet zo is. Waarom kreeg ik dan nog contact met die mensen?

De eerste keer was bij mijn schoonvader; hersenbloeding, verlamming die verder ging, hij reageerde zogezegd niet meer.

Maar hij kon mij wel duidelijk maken dat hij de pan nodig had. Het antwoord van de verpleegster vond ik afschuwelijk: we doen er niets meer aan, we zullen hem seffens wel wassen. Maar toen ze naar buiten ging hoorde ik haar mompelen: ongelooflijk.

Dat mocht ik die man dan vertellen: doe maar in je bed, ze komen je straks wassen. Wat een vernedering, mensonwaardig. Hij vroeg ook naar zijn vrouw en heeft op haar gewacht om te sterven.

Mijn moeder hoorde na haar aanval ook volgens hen niets meer, maar ik bleef tegen haar praten en af en toe zag ik haar glimlachen als ik iets grappigs zei.

Mijn jongste broer (die we twintig jaar niet meer gezien hadden) was volledig wèg. Hij lag op intensive aan allerlei apparaten. Ik streelde zijn hand en vertelde dat mijn zus en ik bij hem waren, dat hij niet alleen was. Heel even ging er een schokje door hem heen en de naalden van de machines maakten grote sprongen. Mij maakt niemand wijs dat hij niets gehoord heeft.

Daarom… in de nabijheid van stervende mensen… denk er aan dat ze waarschijnlijk nog horen, ook al reageren ze niet.

Er zijn families die de erfenis al aan ’t verdelen zijn naast het sterfbed.

Advertenties
 
13 reacties

Geplaatst door op februari 9, 2009 in coma, dagboek, dagelijks, erfenis

 

13 Reacties op “Coma en erfenissen.

  1. vandepotgerukte

    februari 10, 2009 at 07:33

    Het gehoor is mij verteld, toen ik naast mijn verwekker zijn sterfbed zat, is een van de laatste functies die uitvalt bij stervende mensen. Dus kan het inderdaad goed zijn dat impulsen op geluiden of gesprekken tot het allerlaatste doorgaan.

    Was getekend

     
  2. Dorien

    februari 10, 2009 at 11:16

    Erfenis verdelen aan iemands sterfbed… Zelfs in hun laatste ogenblikken verdienen mensen toch een beetje respect en waardigheid!

    Ik ben nog nooit bij een stervende mens geweest, maar heb wel het merendeel van mijn stervende caafjes in de armen gehad, en ik ben blij dat ik in die laatste ogenblikken dicht bij hen was…

     
  3. micheleeuw

    februari 10, 2009 at 17:01

    We waren te laat bij ons vader en ik kon niet staan wachten bij mijn schoonvader tot zijn ademhaling stil viel. Maar mijn poezen had ik in mijn armen wanneer hun tijd gekomen was, uitgezonderd 2 waar ik nog steeds zeer ongelukkig om ben.
    Er worden soms al eerder erfenissen verdeeld … 😦

     
  4. tania

    februari 10, 2009 at 17:41

    Ik ben ooit vrijwilliger geweest in een rusthuis en aan iemands sterfbed gestaan. De collega die er werkte, zei me buiten de kamer dat ik op mijn woorden mocht letten omdat stervenden wel degelijk horen.
    Zij had een aromaverstuiver aanstaan en klassieke muziek om de vrouw in kwestie rustig te houden. Nu was deze vrouw inderdaad ver weg en haar ademhaling ruig. Ik heb haar hand gestreeld om te laten weten dat ze niet alleen was. Het was vreemd die onbekende magere hand vast te houden, aan de andere kant is dat het minste dat ik kon doen. Ze is, geloof ik, de dag erop heen gegaan.

    Dit staat zo in contrast met wat ik hier lees!
    Een bedpan gebruiken is op zich al zoiets ambetant, ik kan ervan meespreken toen ik vorig jaar geopereerd was. Laat staan dat je dan in je bed moet pissen. Brrrr!

    De erfenis verdelen… tja vreselijk!

     
  5. Margo

    februari 10, 2009 at 18:36

    Hm, ik denk dat je gelijk hebt, dat stervenden nog horen. Mijn ma was hersendood (zeiden de mannen van de MUG) na een hersenbloeding, van de ene dag op de andere. Toen de dokter vroeg of ze haar voeten eens wou bewegen, deed ze dat. Dus hoorde ze nog alles en kon ze zelfs nog reageren. Is dat hersendood? De gedachte dat ze pas dood is gegaan na het intuberen laat me niet los. In het ziekenhuis bleven ze haar “in leven houden” aan machines, terwijl ze ons met zekerheid zeiden dat ze dood was. Waarom ze dan nog aan machines leggen als dat zo is? Om er een dikke factuur van te kunnen maken, da’s mijn mening. Ik zie geen andere reden waarom ze een overledene nog aan machines hangen. Onbegrijpelijk.

    Ja, ik geloof wel dat mensen die niet meer reageren wel nog alles horen. Daar zou meer rekening mee gehouden moeten worden.

     
  6. keyfo

    februari 10, 2009 at 20:58

    Ik weet ook wel zeker dat stervende mensen en dieren tot het laatste moment nog horen.
    Heb het ervaren bij mijn vader, de laatste uren werd er weinig meer gesproken en ik zat ernaast mijn hand in zijn hand, mijn moeder sliep even.
    HIj wist dat ik het was, want dat hoorde hij aan mijn kuchje.
    Mijn moeder vroeg het en hij knikte.

    Ook ons hondje die we moesten laten inslapen had al een spuit gehad en was al heel ver heen, voor ze de uiteindelijk spuit kreeg.
    Ik hoestte en ze keek me nog heel even aan, heel ontroerend was dat.
    De herkenning even.
    Was haar laatste blik.

     
  7. zeezicht

    februari 10, 2009 at 21:32

    @ vandepotgerukte
    En misschien is het gehoor heel sterk, omdat het het laatste zintuig is wat blijft werken.

    @ Dorien en micheleeuw
    Denk maar dat het veel gebeurt, ruzie over de erfenis. Wanneer het om geld gaat…

    @ tania
    Zo sereen zou het eigenlijk moeten gaan. Mens mogen blijven tot de laatste seconde.

    @ Margo
    Waarom aan machines? Misschien om de organen? (sorry)

    @ keyfo
    Bij dieren is het toch een beetje anders. De eerste spuit dient om te verdoven, zodat je niet merkt welke uitwerking de tweede heeft.

     
  8. Linn

    februari 11, 2009 at 01:30

    Ik zou er sowieso van uitgaan dat de persoon in kwestie nog kan horen. En de erfenis al verdelen terwijl de persoon in kwestie nog niet eens dood is? Zo grof! Nu ja, het verbaast mij anderzijds ook niet na de gruwelverhalen die ik al hoorde over sommige erfenissen. Onvoorstelbaar hoe sommige mensen ineens zo egoïstisch worden als er iets te erven valt. Bah!

     
  9. zeezicht

    februari 11, 2009 at 21:45

    @ Linn
    Ja mensen kunnen heel hebberig zijn wanneer het om erfenissen gaat.
    Terwijl ze misschien niets te kort hebben. Heel triest!

     
  10. boomkruiper

    februari 12, 2009 at 19:35

    Je had het niet mooier kunnen zeggen! Waar blijft het RESPECT!

     
  11. breeg

    februari 12, 2009 at 19:50

    Het is op die momenten dat je de verpleegkundigen eruit haalt die hun werk met hart en ziel doen, want die zullen nooit zeggen “doe maar in je pamper”.
    Zelf heb ik trouwens ook al ervaren dat mensen in coma of die stervende zijn nog altijd geluiden oppikken en erop reageren. Vooral bij mensen die stervende zijn, vind ik het erg belangrijk dat je ertegen praat en hun hand vasthoudt. Wat kan er op dat moment erger zijn dan te sterven met het gevoel “alleen” te zijn?
    Dat de erfenis rond het sterfbed al verdeeld wordt… tja, jammer genoeg gebeurt het maar al te vaak…

     
  12. veerle

    februari 12, 2009 at 20:48

    Ik ben er net als jij van overtuigd dat mensen in coma kunnen horen. Toch vind ik dat verhaal van de soldaat wel mooi. Want op deze manier is die oude man toch niet alleen moeten sterven. D

     
  13. zeezicht

    februari 12, 2009 at 21:20

    @ boomkruiper
    Het is jammer genoeg niet altijd zoals het zou moeten zijn.

    @ breeg
    Er zijn mensen die helemaal alleen sterven, dat moet verschrikkelijk zijn.

    @ veerle
    het verhaal van de soldaat vond ik ook wel mooi, maar ik had geen zin om dat thema te bespreken.

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: