Zomaar een zaterdag.

taichizeetaiOp 25 april was het wereld-tai-chi-dag. Overal komen beoefenaars bijeen om samen in groep te bewegen. Net zoals in China.

Daar is het een heel gewoon dagelijks gebeuren. De mensen doen hun tai chi gewoon in het park.

Hier is er een dag per jaar voor uitgeroepen.

Mijn lesgeefster is van Hasselt en dus moest ik daar naartoe. Volgens mijn boekje kon ik de bus nemen om half tien en dan zou ik om acht vóór tien aan de Kapermolen zijn, mooi op tijd.

Maar oh ramp, de één had ik moeten nemen. De 45 stond een half uur in de file en nog mooier ik miste mijn halte, wat maakte dat ik van het Dussartplein nog tevoet terug moest. Dan kwam er nog bij dat het te doen was op de weide heel achteraan en ik juist een half uur te laat was.

Dit is helemaal niets voor mij, meestal ben ik overal te vroeg.

Ik plaatste mij onopvallend in de grote kring en deed mee. Ze waren nog bezig met ontspanningsoefeningen. (en ik was niet de laatste)

Heerlijk was het, de zon scheen zalig warm. Iedereen was in ’t zwart, met t-shirt waar de yin-yang tekens op staan en enkele Chinese opschriften. Het is mooi, die bewegende massa. En dan te bedenken dat in vele steden hetzelfde bezig was, overal ter wereld.

Namiddag zou het gaan regenen, dus besloot ik om maar naar huis te gaan. Terwijl ik de borden aan de bushalte bestudeerde, reed mijn bus voorbij. Gelukkig hoefde ik maar een twintig minuutjes te wachten. Ondertussen kon ik de banaan opeten die ik bijhad en mijn flesje Agrum aanspreken.

’s Avonds kon ik nog mee naar een quiz, georganiseerd door het VAC. Ingeschreven was ik niet, maar omdat er groepen van vijf mochten gevormd worden, kon ik misschien meedoen waar er een persoon te weinig was.

En ja hoor, het lukte. Een jong koppel verwachtte nog een vriend, maar dan waren ze nog maar met drie. Ze vonden het leuk dat ik erbij kwam. (vier weten meer dan drie)

Maar owee, ze dachten dat het enkel over muziek ging, terwijl het een quiz algemene kennis was. De twee mannen waren heel sterk in muziek… maar daar hield het dan ook op. Dus hebben wij, de twee vrouwen bijna alles alleen moeten doen, wat maakte dat we ahum… tweede laatste eindigden.

Maar ik moet zeggen het was aartsmoeilijk. Toch leuk.

Zo werd ik een jaartje ouder, (een jaartje jonger zou belachelijk zijn) Om een bepaalde reden vier ik dat niet. Ik heb wel kaartjes gehad en sms’jes.

Zondagmiddag werd ik door mijn zoon getrakteerd op een etentje en het was echt gezellig.

Een bos meiklokjes siert mijn tafel en verspreidt het beste parfum dat er bestaat.

Jammer dat ze zo snel verwelken.

Advertenties

Cabaret Rouge.

moulinEen last-minute vraag van H., of ik zin heb om mee te gaan naar Tongeren Casino. Haar zus speelt viool in het lenteconcert 2009. Maar wat het juist voor een concert wordt weet ze ook niet.

Maakt niet uit, we zullen ons maar laten verrassen.

Blijkt het een cabaret te zijn in de Moulin Rouge-stijl.

Het Casino is hier wel het gepaste decor voor. Het gebouw zelf bestond al in de tijd van Napoleon. Er gebeurden wel vernieuwingen en aanpassingen, maar het lijkt  alsof het er altijd zo heeft uitgezien. Oud, berookte plafonds (echt of niet), rozetten, bogen.

Het decor is een salon, waar de mensen van het koor zitten, net een echt cabaret. Ook veel rood licht.

Achteraan een groot tv-scherm, waar afwisselend de muzikanten en beelden van Parijs op verschijnen.

Op een gegeven moment zelfs Yves Leterme, die de ‘Marseillaise’ zingt. Hilarisch en een beetje zielig tegelijk.

Er treden Can- Can danseressen op en zangers kwelen een variatie van liedjes bijeen, van klassiek naar populair. Het is puur genieten.

Ene Patrick valt ons op door zijn mooie stem en toonvastheid.

Wanneer hij dan aangekondigd wordt samen met Carina, valt mij plots in van waar ik het koppel ken; nl. x-factor.

Twee mannen zingen het duet uit  ‘de parelvissers’ , zo mooi, om stil van te worden.

Maar dan zakt (naar mijn gevoel) plots het niveau, wanneer het publiek moet meezingen met een schlager van Will Tura. Ik heb niks tegen deze muziek, maar niet na dat beklijvende duet.

Al bij al was het toch een fijne avond. En zonder te weten wat we gingen zien, een leuke verrassing.

Genieten van de zon en het uitzicht.

Záááálig! Om elf uur zit ik op mijn terrasje. In mijn gemakkelijke vlinderstoel met de Story om te lezen. Naja… lezen…

Ik heb mij laten verleiden door een misleidende titel op de voorpagina. Maar eigenlijk staat er zo goed als niets in. Ik kan mij de laatste keer zelfs niet meer herinneren dat ik een Story kocht.

Het weekblad ligt al snel op mijn schoot. Ik heb een mooi, weids uitzicht.

Er ligt daar beneden een bloemen-groenten-tuintje, heel mooi verzorgd.  Enkele mannen zijn bezig om een boom te verwijderen. Ze hebben er een zware Jeep bijgehaald om het klusje te klaren. Het brengt herinneringen aan vroeger omhoog. Toen ik ook nog een tuin had. Als er dan een speciaal werk  moest gedaan worden, waren er enkele werkers en veel kijkers, net zoals hier. Er wordt veel uitgelegd en nagemeten. Ondertussen hebben ze natuurlijk ook al dorst gekregen en worden de flesjes fris bier uitgedeeld.

Het duurt een hele tijd. Zo ’n boom, die daar jarenlang geworteld heeft, spartelt wel wat tegen. Maar de machine haalt het van de natuur, met hulp van enkele kappende en schuppende mannen.

Leuk als je alleen maar hoeft te kijken hoe anderen werken…hpim1577_466x350

De politie, je vriend… toch?

weed1Wanneer je in Maastricht op de bus staat te wachten, kan je ‘mensen-kijken’.

Ja, de bushalte ligt daar net voor die befaamde Coffee-shop boten. Je ziet daar allerlei volk buitenkomen, geladen of niet.

H. maakt de opmerking dat het hier nog steeds Kerstmis is. Er staat nog een grote den met verlichting op de boot. Hier is het steevast Kerstmis, ze zien allerlei verschijningen of weet ik veel wat. Zelfs Christus komt naar buiten (lees: iemand die er op lijkt). Och, ieder zijn meug.

Aan de andere kant van de weg is anders ook wel wat loos. Er staat een agent met mountain-bike, een beetje verdekt opgesteld.

Hij houdt de weg in de mot, welke van de brug omlaag komt. Ja… hij ziet een auto, springt op zijn  ros en doet hem stoppen. De kerel moet wel, want de bike wordt onmiddellijk vóór de wagen geplaatst. Dikke discussie, dik pv.

Daarna gaat hij weer posten op zijn vorige plaatsje. Tot de volgende eraan komt. De man heeft het druk met zijn gesprint.

Ik snap er de ballen van en vraag aan een van de omstaanders waarom ze daar een proces krijgen. ‘Ah, over de brug mogen enkel taxi’s en bussen’.

Dan valt er plots iets op: de eerste was een Duitser, de tweede een Belg…

Wanneer er enkele Ollanders passeren, doet hij alsof hij niets ziet.

Asjemenou!!!

De Windmolenfontein.

hpim1555_466x350

Dit is een van de fonteinen die je verwelkomen wanneer je Genk binnenrijdt.

Maar net op de dag dat ik besluit om een foto te gaan maken, heeft iemand het in zijn hoofd gehaald om de kranen dicht te draaien. Ook de (beloofde) zon is niet op het appèl. Moest ik een andere keer teruggaan voor een foto, dan zijn de Paasbloemen waarschijnlijk al uitgebloeid. Dus; geen opspuitend water en geen zon.

Aan de andere kant van het park, zou er gestart worden met  een toren-flatgebouw, van maar liefst honderd meter hoog en drie appartementen breed. Het heeft zelfs in de krant gestaan, maar ik hou het voor een aprilgrap. Ik heb het ook al gelezen in verschillende versies, maar geloof er dus niet in.

Mijn wandeling gaat verder langs de vijvers, waar ik mij een ijsje koop. Dat deel ik met een bedelende zwaan. Ik op het staketsel en zij net onder mij. Wanneer ze mij een stukje van de koek ziet afbreken, doet ze haar bek wagenwijd open. Door de wind lukt het niet zo goed om de stukjes er in te mikken. Heel even wil ze omhoog springen, maar ik denk op tijd aan mijn vingers. Wanneer ze het laatste stukje verslonden heeft, toon ik haar mijn lege handen en zeg; alles op. Meteen draait ze zich om, op zoek naar betere plaatsen.

Het volgende tafereel kwam ik ook nog tegen. Vraag me niet wat de bedoeling hiervan is, maar zo zie je maar dat je je foto-apparaat steeds moet bijhebben.

hpim1564_466x350

hpim1567_466x350

Huisdokters.

imagesWanneer je bij je huisdokter buiten komt met een ontevreden gevoel, dan zit er toch iets fout, denk ik.

Hij heeft zijn systeem veranderd, enkel visites op afspraak. Het is gemakkelijk dat je niet meer zo lang moet wachten. Op zijn website klik je een vakje aan, van  dag en uur die je zelf verkiest en krijgt een bevestigende e-mail.

Dat is het probleem niet. Wat nu tegenvalt is dat hij amper tien minuten per patiënt besteedt.

Ik heb een hoop voorschriften nodig en hij begint onmiddellijk te schrijven. Ik vraag van een medicament de grotere verpakking omdat die anders eerder op zijn. (op aanraden van de apotheker). Het scheelt ook een stuk in de prijs!

Hij doet wat ik vraag, zonder te luisteren naar mijn uitleg. Snel mijn bloeddruk gemeten. Hij vraagt voor de -tigste keer waar ik nu woon en of ik daar tevreden ben.

Mijn rechteroor doet pijn als ik slik. Vroeger werd dat uitgespoten, nu niet meer. Ik kan hem nog net weerhouden om nog een voorschrift te maken, want ik heb die dingen nog staan.

Er waren nog enkele dingen die ik wilde vertellen, maar hij heeft de klink van de deur al vast om mij naar buiten te laten.

Vroeger werkte het voor mij een beetje therapeutisch, het praatje tussendoor. Na welgeteld acht minuten sta ik weer buiten.

Ofwel ga ik een andere dokter nemen of misschien moest ik toch maar naar een therapeut gaan. Maar het duurt zo lang eer je een beetje een vertrouwensrelatie krijgt.

Wanneer ik in zijn web-afspraken kijk, zie ik dat de agenda minder gevuld is dan vroeger. Volgens mij is hij niet goed bezig…