RSS

Maandelijks archief: juni 2009

Agenda overkop.

Mijn vermoeden is dat ik voor de rest van het jaar niet veel meer zal beleven.

Dus… over wat ga ik schrijven? De dingen waar ik mee bezig ben en die mijn agenda volledig ondersteboven gegooid hebben.

Activiteiten, reisjes, theater enz. zijn voorlopig geschrapt en hebben plaats gemaakt voor afspraken bij dokters en ziekenhuizen, papierwinkel, attesten, betalingen…

Ik heb nog niets verteld over het begin. Toen ik iets lager dan mijn oksel een knobbel ontdekte. Niets om te panikeren, morgen was die waarschijnlijk weg.

Maar nee elke keer als ik eens voelde, was hij nog duidelijk aanwezig.

Wat gaat er dan allemaal door je hoofd? Mijn eerste gedachte was: ik doe niets, laat de natuur zijn gang maar gaan.

Ik beken ook dat ik minstens drie maanden gewacht heb. (iedereen steigert)

Tot ik pijn in mijn schouder en mijn arm begon te krijgen, ook mijn nek was soms stijf.

Toen nam ik de juiste beslissing: naar de dokter. Die bekeek mijn schouders en zei dat ik een heel verkeerde houding heb, dus kon ik maar best naar de kine.

Op dat moment werd ik opstandig en zei dat ik er nog niet aan dàcht om naar de kinesist te gaan. Maar hij moest eens onder mijn arm kijken naar die zwelling. Ik had het gevoel dat hij toen wakker schoot, hij begon onmiddellijk allerlei dingen op te schrijven voor onderzoeken in het ziekenhuis. Blijkbaar wist hij ook niet goed meer wat zeggen, maar hij heeft later zijn excuses aangeboden. Alles ging toen in een versnelling, hij slaagde erin om dezelfde dag nog een afspraak voor mij te klaar te krijgen. Op korte tijd was alles geregeld, ook de onderzoeken. Scanners, echo’s, foto’s, nucleaire inspuitingen… mijn armen zaten in een tijd van niks  vol gaten.

Toen ik mijn kamer kreeg, zag ik een bekend gezicht. Ben jij niet de zus van L? (L en echtgenoot S. uit de Fazantenstraat, beiden alweer enkele jaren geleden overleden) Bleek dat we in de jaren tachtig nog allemaal samen op vakantie geweest zijn.

Enkele dagen na de onderzoeken  werd ik al geopereerd.

Ja de ellende van de eerste dag hoef ik niet te beschrijven zeker.

Maar ik was blij dat ik geen kamer apart genomen had. We lagen daar met drie vrouwen, in een grote ruime kamer, elk met telefoon, frigo, tv. Een gordijn rond het bed moest voor de nodige privacy zorgen. Enkel de badkamer moesten we delen.

Het is moeilijk te beschrijven die sfeer, maar we waren aan elkaar gewaagd. Er werd echt waar veel gelachen. Dat kon heel gewoon omdat we alle drie in hetzelfde schuitje zaten. Dat ging zo van : oh nee, doe me niet lachen, hihihi, ai…Het ontbijt had meer weg van een gezellige koffieklets, we zaten gewoon aan tafel. De verpleegsters kwamen regelmatig bij ons zitten om mee te klappen. Zelfs de dokter werd op stang gejaagd, (hij moest maar zo knap niet zijn, hij mocht zeker binnen ook zonder Martini!) Stel je voor: drie dames op leeftijd!

Een van de twee snurkte een heel bos af. De andere knarste met haar tanden, maar zo hard, dat ik het geluid eerst niet kon thuisbrengen. Het leek of ze harde snoep in stukken beet. Ik sliep weinig omdat ik alleen op mijn rug kon liggen.

Zij werden een dag vóór mij ontslagen en toen heb ik uitstekend geslapen. Maar de hele dag dat ik alleen was, miste ik hen, (ondanks het vele bezoek dat ik toch kreeg).

Ik zou nooit een kamer apart nemen.

Over de bazigheid van de ene mevrouw zal ik een andere keer schrijven.

 
16 reacties

Geplaatst door op juni 30, 2009 in dagboek, dagelijks, dokter, het leven, kanker

 

Tags:

Waar rozen bloeien en boompjes groeien.

Ooit woonde ik in een gemeente zo’n tien kilometer hier vandaan. Vijfentwintig jaar lang.

Er ligt daar een bloemen- en plantenkwekerij. Maar niet zomaar een, de grootste van de omgeving.

Hun uitgestrekte tuinen lopen evenwijdig met de aanpalende straten. Net achter de bomentuin ligt de Fazantenstraat en een straat verder, daar woonde ik.

Hoe zou het komen dat er in die tijd bijna in elk huis een geval van kanker voorkwam? Het woord met de grote K, waar je eerst moet op oefenen om het te kunnen uitspreken.

Hoeveel van die mensen welke ik daar heb gekend zijn intussen overleden? Ik heb mensen meegemaakt die ontzettend geleden hebben. En wanneer ze dan op het doodsprentje schrijven: hij/zij verloor het gevecht tegen de zware ziekte… dan vind ik dat cliché,  je moet enkel maar een bepaalde dosis geluk hebben. (of niet) Sommigen hebben het ook overleefd, sommigen…

Ik weet het niet, ik kan het ook niet weten, als leek.

Maar ik heb steeds het vermoeden gehad dat het sproeien van de jonge boompjes hier iets mee te maken had. De westenwind bracht het spul recht naar de huizen.

Het is nu bijna veertien jaar geleden dat ik daar vertrok. Een van mijn kennissen daar had het er nog over: jij was weg vooraleer de kanker jou te pakken had. Wie weet?

Mis poes… het heeft mij achterhaald ofwel heb ik het zolang in mij bewaard, of… het is toeval. Ik ben er ook bij…

Een deel van mij is voorgoed weggesneden en volgende week begint de nabehandeling.

In één klap behoor ik bij de invaliden.

Klinkt dit pessimistisch? Nee, dat zou ik niet zeggen, eerder realistisch.

Natuurlijk is er de kans dat ik volledig genees, maar het andere kan ook, het is afwachten en hopen. En iedereen weet… eens je zoiets op je harde schijf hebt staan, het plots weer tevoorschijn kan komen, net zoals bij de pc, waar alles blijft zitten, hoezeer je ook je best doet om het te verwijderen.

Soms denk ik dat ik een dochter van Murpfy ben.

 
50 reacties

Geplaatst door op juni 27, 2009 in dagboek, dagelijks, dokter, drama, het leven, kanker, verdriet

 

Tags:

Weer meer.

Nog een beetje geduld en ik ben weer in de running…

 
6 reacties

Geplaatst door op juni 20, 2009 in bloggen, dagboek, dokter, het leven

 

Weekend.

 
4 reacties

Geplaatst door op juni 6, 2009 in muziek