RSS

Waar rozen bloeien en boompjes groeien.

27 Jun

Ooit woonde ik in een gemeente zo’n tien kilometer hier vandaan. Vijfentwintig jaar lang.

Er ligt daar een bloemen- en plantenkwekerij. Maar niet zomaar een, de grootste van de omgeving.

Hun uitgestrekte tuinen lopen evenwijdig met de aanpalende straten. Net achter de bomentuin ligt de Fazantenstraat en een straat verder, daar woonde ik.

Hoe zou het komen dat er in die tijd bijna in elk huis een geval van kanker voorkwam? Het woord met de grote K, waar je eerst moet op oefenen om het te kunnen uitspreken.

Hoeveel van die mensen welke ik daar heb gekend zijn intussen overleden? Ik heb mensen meegemaakt die ontzettend geleden hebben. En wanneer ze dan op het doodsprentje schrijven: hij/zij verloor het gevecht tegen de zware ziekte… dan vind ik dat cliché,  je moet enkel maar een bepaalde dosis geluk hebben. (of niet) Sommigen hebben het ook overleefd, sommigen…

Ik weet het niet, ik kan het ook niet weten, als leek.

Maar ik heb steeds het vermoeden gehad dat het sproeien van de jonge boompjes hier iets mee te maken had. De westenwind bracht het spul recht naar de huizen.

Het is nu bijna veertien jaar geleden dat ik daar vertrok. Een van mijn kennissen daar had het er nog over: jij was weg vooraleer de kanker jou te pakken had. Wie weet?

Mis poes… het heeft mij achterhaald ofwel heb ik het zolang in mij bewaard, of… het is toeval. Ik ben er ook bij…

Een deel van mij is voorgoed weggesneden en volgende week begint de nabehandeling.

In één klap behoor ik bij de invaliden.

Klinkt dit pessimistisch? Nee, dat zou ik niet zeggen, eerder realistisch.

Natuurlijk is er de kans dat ik volledig genees, maar het andere kan ook, het is afwachten en hopen. En iedereen weet… eens je zoiets op je harde schijf hebt staan, het plots weer tevoorschijn kan komen, net zoals bij de pc, waar alles blijft zitten, hoezeer je ook je best doet om het te verwijderen.

Soms denk ik dat ik een dochter van Murpfy ben.

Advertenties
 
50 reacties

Geplaatst door op juni 27, 2009 in dagboek, dagelijks, dokter, drama, het leven, kanker, verdriet

 

Tags:

50 Reacties op “Waar rozen bloeien en boompjes groeien.

  1. Menck

    juni 27, 2009 at 20:59

    De link tussen hormoonafhankelijke kanker zoals borst- en prostaatkanker kan komen via chemicaliën zoals 2,4D en Atrazine, beiden verdelgingsmiddelen uit de plantensector die nu verboden zijn of worden. Wat je stelt is dus best mogelijk, al kan het oorzakelijk verband in jouw geval maar moeilijk bewezen worden zovele jaren na datum.
    Je stelt je erg moedig – jij noemt het realistisch – op. Bewonderenswaardig. Ik wens je van ganser harte een definitieve genezing toe.

     
    • zeezicht

      juni 27, 2009 at 21:08

      Bedankt Menck.
      Het is niet mijn bedoeling om iets te bewijzen, maar je vraagt het je toch af. Zoveel van dezelfde gevallen op een plaats…

       
  2. Adelheid

    juni 28, 2009 at 05:55

    Verdomme. Verdomme. Veel sterkte bij de behandelingen Zeezicht.

    Dat je maar zo vlug mogelijk weer OK wordt!!

     
    • zeezicht

      juni 28, 2009 at 07:44

      Nu leef ik van dag tot dag en dat hoeft niet altijd triest te zijn.

       
  3. Margo

    juni 28, 2009 at 09:05

    Lieve zeezicht,
    Ik vernam het gisteren van Chelone dat ze jou verdomme ook te pakken hebben.
    Dit bewijst nog maar eens hoe oneerlijk het leven is. Er zijn zoveel slechte mensen op de wereld en toch overkomt het alweer een door en door goed mens, een zachte vrouw die al zoveel pijn en verdriet heeft moeten doorstaan.
    Moedig als je bent ben ik ervan overtuigd dat je ook deze beproeving overwint!

     
    • zeezicht

      juni 28, 2009 at 12:01

      Het overkomt je zonder dat je de keuze hebt.
      Mensen die het horen hebben het er moeilijk mee, ze weten gewoon niet wat te zeggen. Maar ik laat onmiddellijk horen dat er gewoon over gepraat mag worden en ze mogen ook vragen stellen als ze iets willen weten.
      Voor de rest doen we gewoon gelijk vroeger. Dan zie ik dat ze opgelucht zijn.
      Het is fijn dat ze mij steun betuigen, maar ik hou niet van betutteling. Ook niet wanneer er iemand begint te wenen, want dan weet ik niet meer wat zeggen.

       
  4. micheleeuw

    juni 28, 2009 at 11:57

    Wat een akelig nieuws ! Ik wens je een volledig herstel toe zonder al te veel ongemakken. Ook ik vind het niet eerlijk dat jij dat moet overkomen terwijl er zoveel anderen rondlopen …
    Geniet van elke dag en dat het er nog zeer veel mogen zijn !

     
    • zeezicht

      juni 28, 2009 at 12:02

      De ongemakken zijn niet te vermijden, chemo, bestraling en hormonenkuur…
      Maar ik zal genieten van elke goede dag.

       
  5. Ingelise

    juni 28, 2009 at 14:01

    Pfoe, wat een heftig en raar verhaal! Vreemd dat je er zo ineens ‘bij hoort’. Lijkt me zwaar. Maar zoals je zegt: ‘ik zal genieten van elke goede dag.’ Mooi gezegd.
    Ik kwam eigenlijk om je te bedanken voor je reactie op mijn blog. Dit is wat minder leuk blogs lezen, maar het is wel mooi geschreven. Veel sterkte!

    Liefs,

     
    • zeezicht

      juni 28, 2009 at 15:24

      Bedankt Ingelise!
      Zo ineens, ja, eerst geloof je het zelf niet, maarja…

       
  6. Madame

    juni 28, 2009 at 19:47

    Iemand die ik persoonlijk ken, is uit een Limburgse streek (waar met vliegtuigjes gesproeid werd)vertrokken, omdat telkens, kort na de sproei, zijn honden ziek werden. Je vermoeden is dus niet zeker niet denkbeeldig.
    Ik wens je sterkte, lieve Zeezicht, en vooral de moed om positief te blijven denken.

     
    • zeezicht

      juni 28, 2009 at 20:53

      Ik weet niet of het op mij nog van toepassing is, maar in die tijd was ik er zeker van dat het sproeien de reden was. Maar wie gaat iets ondernemen tegen de rijkste familie van het dorp?
      Ik hou jullie op de hoogte. Bedankt voor de sympathieke reacties.

       
  7. tijdtussendoor

    juni 28, 2009 at 20:42

    Ik wens je sterkte van hieruit
    en veel kracht bij alles wat je door moet maken.

     
  8. Bloem

    juni 28, 2009 at 20:48

    Wat een slecht nieuws … ik schrok er van.
    Veel moed en veel kracht gewenst.

     
  9. chelone

    juni 28, 2009 at 21:45

    Die behandelingen zullen erg vervelend zijn. Je zal ze moeten ondergaan en uitkijken naar het einde ervan. Probeer de moeilijkste dagen te doorworstelen door onze steun te vragen en deze ook te aanvaarden. Soms hoef je niet sterk te zijn, laat het dan aan anderen over om een zonnetje voor jou te zijn.
    Lief kusje

     
    • zeezicht

      juni 29, 2009 at 02:11

      Ik weet wat mij te wachten staat. Maar het schijnt dat de misselijkheid niet voor iedereen even hevig is. En ben ik vermoeid dan ga ik wel rusten.
      Natuurlijk heb ik jullie steun nodig en al die lieve reacties geven mij een goed gevoel.
      Mijn omgeving steunt mij ook, meer dan ik verwachtte. Maar ik zal zeker niet altijd sterk zijn, de tranen zullen wel regelmatig vloeien, maar dat kan ook opluchtend werken.
      Dikke hug,

       
  10. Dorien

    juni 29, 2009 at 07:13

    Oh wat een vreselijk nieuws 😦 Ik wens je veel sterkte toe!!!
    *knuffel*

     
  11. affodil

    juni 29, 2009 at 10:22

    Ik dacht dat je “gewoon even” uit de blogrunning was en wachtte geduldig af tot er weer wat nieuws verscheen. Het had wel ander nieuws mogen zijn!

    Maar ook van hieruit veel wensen voor sterkte! Ik blijf komen kijken naar goed nieuws!

     
    • zeezicht

      juni 29, 2009 at 20:24

      Oh, ik heb net een fijne avond gehad, met zus en schoonbroer. Kan heel makkelijk grappen maken over mijzelf en mijn zus die zich dan schaamt om te lachen, maar zich toch niet kan houden.

       
  12. blanche

    juni 29, 2009 at 12:44

    Dat kankerspook slaat maar om zich heen, we weten dat we allemaal potentiële slachtoffers zijn en toch is het altijd weer schrikken als het iemand beet heeft.
    Heel veel moed voor de chemo Zeezicht, versla het beest. En je mag soms echt wel eens klagen, maar dat moet jij precies nog leren.

     
    • zeezicht

      juni 29, 2009 at 20:25

      Het schijnt dat we allemaal slapende kankercellen in ons lichaam hebben, die misschien ontwaken of misschien nooit.

       
  13. Sara

    juni 29, 2009 at 16:32

    Niet alleen kankerpatiënten kennen misselijkheid.
    Oververmoeid zijn en gepest worden… kan ook misselijkheid veroorzaken, ‘k kan ’t weten 😥

     
    • zeezicht

      juni 29, 2009 at 20:27

      Jij bent een heel verdrietig meisje Sara, ik ga je eens een mail sturen.

       
  14. Aquarius

    juni 29, 2009 at 17:42

    beste zeezicht,ook ik had ik de ziekte waarvan niemand graag dat woord uitsprak tien jaar geleden had ook ik kanker ,na voor t’eerst geschreven dat vreselijke woord,het mag dan al tien jaar geleden zijn toch krijg ik soms nog de bibber hoor,ik vind dat jij erg moedig bent
    beste genezing
    groetjes daaag

     
  15. tante annie

    juni 29, 2009 at 18:22

    ojee ojee. as! bon courage.

     
  16. zapnimf

    juni 29, 2009 at 20:33

    Straf hoe je ermee omgaat.
    Veel positieve windjes waarmee je al een heel eind mee kan geraken.

     
    • zeezicht

      juni 29, 2009 at 21:28

      Vergeet niet dat het nog maar het begin is, de dips zullen nog komen.

       
  17. sneeuwkoningin

    juni 30, 2009 at 00:11

    En kom die dips ook maar spuien,net zoals je doet met veel van je hersenspinsels.Mijn hart heb je alleszins ook onder je riem.Sterkte meid!

     
  18. tosca

    juni 30, 2009 at 09:12

    Ik wens je heel veel moed toe. Ook heel veel vriendschap en steun en knuffels en lieve woordjes.

     
  19. fotomart

    juni 30, 2009 at 14:55

    Ik ben er even tussenuit geweest en probeer nu wat blogachterstand in te halen. Maar dit komt wel als een donderslag bij klare hemel. Ik wist helemaal niet dat je ziek was. Je positieve houding zal zeker bijdrage tot een succesvolle behandeling. Volhouden! En blijven lachen!

     
    • zeezicht

      juni 30, 2009 at 15:07

      Eigenlijk denk ik niet in termen van ‘ziek’ , ik noem het eerder ‘pech’.

       
  20. prutsen

    juli 2, 2009 at 12:18

    Ik ben een achterstand in het blogs lezen aan het wegwerken. Wat schrik ik om dit te moeten lezen. Veel sterkte! En zoals jezelf zegt, probeer moed en plezier te halen uit de goede dagen.
    Ik woon in de buurt en bibber bij de gedachte dat, hoe ecologisch je zelf ook leeft, je altijd blootgesteld wordt aan je omgeving en de keuzes die anderen hieromtrent maken.

     
    • zeezicht

      juli 2, 2009 at 16:37

      Ik rook niet, drink niet, eet gezond, beweeg genoeg…
      Je hebt niet echt een keuze.

       
  21. clara

    juli 4, 2009 at 10:18

    Veel moed (en weinig ongemakken) bij al wat je nog te wachten staat.
    Het ga je goed!

     
  22. elke

    juli 12, 2009 at 19:01

    Mijn god, ik heb amper tijd gehad om te lezen en nu ik eindelijk kom bijlezen, val ik over een reeks stukjes die mij compleet in shock brengen. Maar lieve Zeezicht toch! Ik wens je veel moed om hier door te komen! Knuffel!

     
    • zeezicht

      augustus 29, 2009 at 17:08

      Lieve Elke, plots zie ik dat hier nog geen antwoord stond! bedankt voor je lieve woorden en een knuff terug!

       
  23. madam arabelle

    augustus 3, 2009 at 12:07

    heel erg veel moed! en vergeet niet levensvreugde is het allerbeste medicijn.

     
  24. Dumanski

    augustus 29, 2009 at 07:02

    Ah nu lees ik het inderdaad, ik had deze blog niet verder gelezen eerst, omdat ik dacht dat het heel ergens anders over ging. Heftig allemaal. De moeder van een vriendin van mij heeft iets soortgelijks meegemaakt. Ook borstamputatie en bij haar zijn er 20 klieren uit haar oksel verwijdert waarvan bleek dat er in 5 al kanker zat.

    Ik hoop en duim nog steeds voor je, je bent op de helft! En ja dat van tai-chi wist ik, mijn moeder deed het heel lang en doet nu qi-cong ofzo geen ideeee hoe je het schrijft. Het lijkt erg op tai-chi qua bewegingen in ieder geval. Ik heb zelf Tang Soo Do gedaan, waarin je inderdaad veel basisbewegingen van de tai-chi in terug kan vinden, alleen dan versneld.

    Ik hoop dat je, je een beetje goed voelt voor zover dat kan! Ik denk in ieder geval aan je!

    xxx

     
    • zeezicht

      augustus 29, 2009 at 09:28

      Ja chi-quong ken ik ook. Het is toch een beetje anders dan tai-chi vind ik. Je doet bepaalde bewegingen en herhaalt die een aantal malen.
      Ik zelf vind dit meer belastend voor de rug.
      Tai-chi dient vooral om soepel te blijven, je moet ook altijd je knieën gebogen houden, het mag nergens pijn doen of trekken.
      Tang soo do ken ik niet, maar op youtube zal dat wel te vinden zijn denk ik.
      Ik verwacht volgende week mijn ‘betere’ dagen.
      Ik denk ook aan je! hou moed!

      Veel liefs!

       
  25. hildeken

    augustus 30, 2009 at 12:20

    Morgen hangt een beetje af van wat de eerste schooldag voor mij in petto heeft.. Maar een uurtje terrassen moet zeker kunnen!

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: