RSS

Agenda overkop.

30 Jun

Mijn vermoeden is dat ik voor de rest van het jaar niet veel meer zal beleven.

Dus… over wat ga ik schrijven? De dingen waar ik mee bezig ben en die mijn agenda volledig ondersteboven gegooid hebben.

Activiteiten, reisjes, theater enz. zijn voorlopig geschrapt en hebben plaats gemaakt voor afspraken bij dokters en ziekenhuizen, papierwinkel, attesten, betalingen…

Ik heb nog niets verteld over het begin. Toen ik iets lager dan mijn oksel een knobbel ontdekte. Niets om te panikeren, morgen was die waarschijnlijk weg.

Maar nee elke keer als ik eens voelde, was hij nog duidelijk aanwezig.

Wat gaat er dan allemaal door je hoofd? Mijn eerste gedachte was: ik doe niets, laat de natuur zijn gang maar gaan.

Ik beken ook dat ik minstens drie maanden gewacht heb. (iedereen steigert)

Tot ik pijn in mijn schouder en mijn arm begon te krijgen, ook mijn nek was soms stijf.

Toen nam ik de juiste beslissing: naar de dokter. Die bekeek mijn schouders en zei dat ik een heel verkeerde houding heb, dus kon ik maar best naar de kine.

Op dat moment werd ik opstandig en zei dat ik er nog niet aan dàcht om naar de kinesist te gaan. Maar hij moest eens onder mijn arm kijken naar die zwelling. Ik had het gevoel dat hij toen wakker schoot, hij begon onmiddellijk allerlei dingen op te schrijven voor onderzoeken in het ziekenhuis. Blijkbaar wist hij ook niet goed meer wat zeggen, maar hij heeft later zijn excuses aangeboden. Alles ging toen in een versnelling, hij slaagde erin om dezelfde dag nog een afspraak voor mij te klaar te krijgen. Op korte tijd was alles geregeld, ook de onderzoeken. Scanners, echo’s, foto’s, nucleaire inspuitingen… mijn armen zaten in een tijd van niks  vol gaten.

Toen ik mijn kamer kreeg, zag ik een bekend gezicht. Ben jij niet de zus van L? (L en echtgenoot S. uit de Fazantenstraat, beiden alweer enkele jaren geleden overleden) Bleek dat we in de jaren tachtig nog allemaal samen op vakantie geweest zijn.

Enkele dagen na de onderzoeken  werd ik al geopereerd.

Ja de ellende van de eerste dag hoef ik niet te beschrijven zeker.

Maar ik was blij dat ik geen kamer apart genomen had. We lagen daar met drie vrouwen, in een grote ruime kamer, elk met telefoon, frigo, tv. Een gordijn rond het bed moest voor de nodige privacy zorgen. Enkel de badkamer moesten we delen.

Het is moeilijk te beschrijven die sfeer, maar we waren aan elkaar gewaagd. Er werd echt waar veel gelachen. Dat kon heel gewoon omdat we alle drie in hetzelfde schuitje zaten. Dat ging zo van : oh nee, doe me niet lachen, hihihi, ai…Het ontbijt had meer weg van een gezellige koffieklets, we zaten gewoon aan tafel. De verpleegsters kwamen regelmatig bij ons zitten om mee te klappen. Zelfs de dokter werd op stang gejaagd, (hij moest maar zo knap niet zijn, hij mocht zeker binnen ook zonder Martini!) Stel je voor: drie dames op leeftijd!

Een van de twee snurkte een heel bos af. De andere knarste met haar tanden, maar zo hard, dat ik het geluid eerst niet kon thuisbrengen. Het leek of ze harde snoep in stukken beet. Ik sliep weinig omdat ik alleen op mijn rug kon liggen.

Zij werden een dag vóór mij ontslagen en toen heb ik uitstekend geslapen. Maar de hele dag dat ik alleen was, miste ik hen, (ondanks het vele bezoek dat ik toch kreeg).

Ik zou nooit een kamer apart nemen.

Over de bazigheid van de ene mevrouw zal ik een andere keer schrijven.

Advertenties
 
16 reacties

Geplaatst door op juni 30, 2009 in dagboek, dagelijks, dokter, het leven, kanker

 

Tags:

16 Reacties op “Agenda overkop.

  1. fotomart

    juni 30, 2009 at 21:53

    Die dokter moet nogal afgezien hebben met jullie!

     
    • zeezicht

      juli 1, 2009 at 07:25

      Hij kon een grapje wel waarderen, anders hadden we het niet gewáágd. 😉

       
  2. zapnimf

    juni 30, 2009 at 23:03

    Je hebt hun (email)adres toch gevraagd hè?

     
  3. sneeuwkoningin

    juni 30, 2009 at 23:43

    Jep,volledig mee eens!Ik neem de volgende keer ook geen kamer apart meer.Mijn eerste keer op een gedeelde kamer had zo zijn minpuntjes maar zorgde op zijn minst wel voor afleiding en gezellige momenten 🙂
    Trouwens die papierberg en doktersbezoekjes kunnen best nog wel af en toe plaats laten voor wel wat ontspannende dingen.Het hoeven daarom geen reisjes te zijn…;-)

     
    • zeezicht

      juli 1, 2009 at 07:47

      Ik kan niet echt iets plannen, maar probeer zo normaal mogelijk te leven.

       
  4. hildeken

    juli 1, 2009 at 00:32

    en toch gaan we naar els de schepper in oktober.. het moet dan maar gaan !

     
  5. lentesneeuw

    juli 1, 2009 at 07:00

    Je schrijft nog positief erover. Wil dat dan zeggen dat het allemaal in orde is gekomen (of nog komt)? Alleszins veel moed!

     
    • zeezicht

      juli 1, 2009 at 07:49

      Dit was nog maar het begin…
      De nabehandeling start volgende week, over een jaartje kan ik hier misschien op antwoorden.

       
  6. Jenny

    juli 1, 2009 at 21:02

    Je zegt : je voelde dat knobbeltje onder je oksel al een paar weken
    En weet weer waarom je de dokter hebt ontweken
    Ja je vermoedde het al heel lang
    En dat vermoeden maakte je bang
    Maar je gaat, en je hoort hem jou verzoeken
    Mevrouw, laat u zich maar verder onderzoeken
    Dan ga je door die hele molen heen
    Maar jij, je wist het al meteen
    En na een week dan valt het vonnis
    Waarvan jij allang de uitslag wist, maar…
    Je zal die eindstreep met een goed gevoel behalen
    voor je het weet schrijf je hier weer prachtige verhalen.
    Je hebt, zo je weet, nog een lange weg te gaan
    Maar je slaat je er doorheen, dat vind ik zo knap
    En neemt steeds weer met goede moed de volgende stap
    Met zelfspot weet je de touwtjes in handen te houden
    En met de liefde van familie en vrienden weer nieuwe hoop op te bouwen
    Iedere keer als ik hier weer iets van jou lees sta ik weer paf
    Lieve meid, mijn petje af

    Sterkte

     
    • zeezicht

      juli 2, 2009 at 07:12

      Wat een mooie tekst en dat speciaal voor mij.
      Ik word er stil van…
      Heel hartelijk bedankt Jenny!

       
  7. Menck

    juli 2, 2009 at 12:33

    Blij dat je je gulle lach niet hebt verloren. Humor is de zwemgordel op de stroom des levens!

     
  8. Tamara

    juli 2, 2009 at 13:17

    Een post met een lach en een traan, mooi!
    En ongelofelijk veel beterschap gewenst…

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: