Eerste chemo.

Het was gewoon een ramp! Alles wat fout kon gaan deed het ook.

Op maandag was bij mij een porte-cat geplaatst. Normaal vinden ze het punt onmiddellijk met hun vinger zodat de naald er netjes in gaat met één prikje.

Bij mij was de wonde nog te vers en gezwollen, dus dat ging niet.

Dan maar in de armplooi. Dat ging (even) en toen stopte het druppelen.

Opnieuw gestoken, even boven mijn pols, maar plots verschenen er blauwe en rode plekken van het medicament dat er net aan ’t inlopen was. Weer gestopt.

Ik werd naar de echografie gebracht om aldus beter zicht te hebben zodat ze de naald alsnog in de porte-cat konden steken.

Maar het lukte niet. Misschien twintig maal werd er geprikt en gedraaid, het deed verschrikkelijk pijn. Mijn tranen en gekreun kon ik niet meer tegen houden ook al deed ik moeite. Ik beefde van de stress en de pijn. De dokter besloot te stoppen en even waren ze ten einde raad.

Dan ging de reis verder naar de rontgen-afdeling. Daar hebben ze dan met een prik de naald erin gekregen. Wat een opluchting!

Ik dacht dat een baxter uit één grote zak medicatie zou bestaan, maar nee, ik kreeg er wel tien verschillende. En tussendoor nog anti-braakmiddelen.

Ik hoop dat het de volgende keer vlotter zal verlopen, want ik weet dat ik op een moment gepreveld heb: ik kom niet meer terug.

Er werd mij gezegd dat ik na de derde dag misselijkheid kon verwachten. Ik neem al de pillen die ze mij hebben meegegeven en nu is het de vijfde dag en (ik durf het niet hardop zeggen) zonder misselijkheid.

Misschien omdat het de eerste keer is.

De pillen doen mij wel veel slapen maar dat is het minste van mijn zorgen. Als ik mij neerleg slaap ik gemakkelijk twee uren heel diep. Dat ik enkel op mijn rug kan liggen word ik ook precies gewend.

Maar nu ben ik moe…

Advertenties

17 thoughts on “Eerste chemo.

  1. Oh my,what a way to start the chemo!Ik kriep al bij de eerste prik,dus wat moet dat geweest zijn voor jou bij al die pogingen?
    wel een goede zaak dat je er niet misselijk van bent voorlopig.Hopelijk blijft het zo.Ik vind het alvast hoopgevend.jouw moed om dat hier allemaal te komen neertokkelen is echt wel onvoorstelbaar.Bedankt,lieve dat je toch die moeite neemt ondanks de vermoeidheid.

  2. Als het eens tegenslaat, dan wel grondig bij jou, he meis. Ik sluit me aan bij wat sneeuwkoningin zegt: hopelijk heb je tenminste geluk met de misselijkheid. Sterkte en speodig herstel!

  3. Jammer dat het zo moeilijk ging. Ik zou er ook gek van worden, al dat geprik. Als je pijn of verdriet hebt, moet je je zeker niet inhouden. Ik wens je nog eens alle sterkte toe, hopelijk blijven de neveneffecten van de chemo je toch wat bespaard.

  4. @ allemaal
    ik kan jullie enkel bedanken voor de lieve reacties.
    voor de rest moet ik ook afwachten. vanaf gisteren doet mijn haar pijn en we weten wat dat betekent…

  5. Hou moed, er komt een dag dat je dit alles weglacht. Je pijngrens, positief denken en doorzettingsvermogen zullen op de proef gesteld worden de komende tijd maar je bent een sterke madam, ook dit kom je weer helemaal teboven.
    Vooral blijven bloggen, het met ons delen, zodat je weet dat je er niet alleen voorstaat.

  6. Ach meisje
    bergen vol moed wens ik je na elk dal
    duwtjes in de rug
    geven we je elke keer je het nodig hebt.
    Prachtig dat je de zee opnieuw bezocht hebt!
    xxx
    (mag wel eens)

  7. Jammer dat het zo moest gebeuren. Het is je volste recht op te kreunen of tranen te laten. Denk niet zoals mijn vriendin/collega : ik wil me niet verstoppen achter mijn ziekte. Neen, het is je volste recht ! Uit je gevoelens, ook hier. We zijn er voor je !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s