RSS

Maandelijks archief: september 2009

Echte mandarijntjes.

Het heeft lang geduurd, maar nu heb ik aan mijn citrusboompje vijf stuk(jes) fruit hangen. Ik raad maar dat het mandarijntjes zijn, daar lijkt het het meeste op.

Sinds ik het plantje, want het is nog lang geen boom hoor, aan het venster zette, is het er op vooruitgegaan.

Dat warme venster, waar andere planten verbranden door de hete zon. Maar een citrus kan daar blijkbaar tegen. Eigenlijk zegt de bleekgroene kleur van de blaadjes ook wel dat het een plant is die zon verdraagt.

Alhoewel de bloempjes vrij klein waren zijn er vijf vruchtjes blijven hangen. Ze zijn al een beetje geel aan ’t worden.

Ik kan alleen maar hopen dat het steeltje het gewicht kan dragen en dat ze zo lang mogelijk blijven hangen.

Het is gewoon mooi om naar te kijken.

En eigenlijk heb ik niets speciaals gedaan, enkel de juiste plaats gevonden waar de plant wilde staan…

HPIM1783HPIM1791

 
12 reacties

Geplaatst door op september 27, 2009 in appelsientjes., dagboek, natuur

 

Ik ben geen held… ook niet sterk…

ook geen heilige, geen moeder Theresa…

Nee, ik ben boos, bozer, boost. Ik vloek, vervloek, verwens… en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Tegen wie? Niemand in het bijzonder, gewoon effe stoom aflaten. Je zal mij ook niet horen zeggen: waarom ik? Waarom niet? Omdat het voor iemand anders even erg is.

Zo, het staat er! Deze morgen zat er nog meer van dat fraais in mijn hoofd, maar ondertussen is het al wat afgezwakt. Bewijs temeer dat je onmiddellijk je inspiratie moet neerpennentypen.

Ik vraag mij gewoon af hoe die rotzooi mij kan genezen. Epo? Spuiten voor de witte bloedcellen? Wat doet dat af?

Heb al een week griep(symptomen), stel je zware griep voor, maar dan tien keer erger; koorts, pijn overal. Wegens bloedarmoede ook te weinig zuurstof; na enkele bewegingen naar adem happen als een vis op het droge.

En vandaag; raad eens; vandaag wat minder gehap naar adem, dus beter? Het begint ja, als mijn hielen en een deel van mijn voetzolen niet besloten hadden om te ontsteken. Mijn hielen liggen compleet open en je kan het aan niemand uitleggen; ze denken aan eelt, neen het is de chemo! En vroeger had je toch ook al last van je maag? Ja, maar dit is anders, het komt door de chemo!

Ah ja, heb ik al vermeld dat ik deze sessie niet misselijk ben? Maar als je geen honger hebt… ik leef gewoon op wat geschnabbel. Je proeft toch nooit wat je ziet!

Sorry beste lezers, mijn blog begint eruit te zien als een donderwolk, ik mag überhaupt nog blij zijn als jullie nog willen komen lezen. De voorbije week heb ik grotendeels in bed en al huilend doorgebracht. Ik moest het even kwijt.

Ik heb ook heel veel zin om de twee laatste chemo’s gewoon te laten vallen. Nog twee maal deze ellende meemaken; kan ik het nog wel aan?

Dit is mijn stijl van schrijven niet, maar om grappig te zijn moet ik eerst weer grappige dingen zien en voelen.

Hier ga ik het bij laten…

 
38 reacties

Geplaatst door op september 18, 2009 in bijwerkingen, boosheid, chemo, dagboek, dokter, eten, het leven, kanker, verdriet

 

Tags:

Mijn vierde chemo.

Toen ik de chemo-afdeling binnen kwam, moest ik al kokhalzen toen ik die baxters en zakjes bloed aan die staanders zag hangen. Dat had ik nog op mij van de vorige keer.

Mijn behandeling was nu wel een hele andere. Vanuit de hele lange naam heb ik enkel het woord ‘taxus’ onthouden. De dokter beloofde mij dat ik deze keer minder mottig zou zijn, maar wel meer lichamelijke ongemakken ging hebben.

Ja… als je weet dat je kan eten lijkt de rest al minder belangrijk.

Eerst over de kuur: één baxter maar, met enkele antibraakmiddelen erbij. Een spuit epo(!), maar ik denk niet dat ik daar de koers mee had kunnen winnen hoor! Een paar ijshandschoenen moest ik aandoen, om de nagels te beschermen, die anders kunnen uitvallen of afbrokkelen.

De dame tegenover mij hield het niet uit met haar vingers in het ijs, van de pijn. Maar… mijn handen voelden warm aan??? Net zoals  nadat je in de sneeuw gespeeld hebt, warme handen krijgt. Voor- of nadeel?

Mijn port-a-cath deed pijn, op radiologie hadden ze een rechte naald gebruikt, inplaats een gebogen en nog eventjes gekoterd om ze op de juiste plaats te krijgen. Het heeft zich nu bewezen dat dat ding van plaats verandert.

Ik kreeg nog vijf spuitjes Granocyte mee naar huis. (er staat een prijsje op van 438,35 euro), gelukkig zijn we verzekerd!

Die prikken , elke dag eentje, gaan mij die ongemakken bezorgen: hetzelfde als griep. Koorts, pijn overal, vermoeidheid.

Toen ik thuis kwam was ik compleet òp, ik kon enkel maar eens goed huilen en ben dan wat op bed gaan liggen. Daarna ging het een beetje.

Wat ook nieuw is zijn de cortisonepillen, gelukkig maar enkele dagen, ze hebben wel het nadeel dat ik niet kan slapen. Vandaag de laatste genomen. Cortisone geeft je ook van die rode wangen, zodat iedereen vindt dat je er toch zo goed uitziet. Najaa…

Nu ben ik moe… genoeg voor vandaag. Mijn schouder doet pijn, nu best niet aan de bijsluiter denken die ik gelezen heb.

Nog twee te gaan en dan hopelijk nooit meer…

 
37 reacties

Geplaatst door op september 11, 2009 in bijwerkingen, chemo, dagboek, dokter, eten, het leven, kanker

 

Tags:

SMS’en achter het stuur.

Schokkende beelden over wat er kan gebeuren bij het sms’en samen met autorijden.

Een berichtje intikken gaat blindelings, maar dan moet het nummer gezocht worden.

Niet voor gevoelige zielen, of toch…

Het filmpje is in scène gezet, maar het gebeurt!

 
23 reacties

Geplaatst door op september 7, 2009 in dagelijks, drama, het leven, Speciaal, verdriet

 

Zoals vroeger!

De titel van het vorige stukje zou hier ook gepast hebben, blijkbaar hou ik van simpele dingen.

De mensen van het gebouw hiernaast, ‘Vijverhof’ , houden ervan om op een warme zomeravond gezellig bij elkaar te zitten. Gewoon buiten aan de ingang. Iedereen brengt zijn eigen stoeltje mee en zo zitten ze fijn te kletsen.

Is het heel warm, zoals de laatste tijd wel vaker gebeurd is, wordt het getrokken tot een stuk in de nacht. Allemaal gepensioneerden, dus ze hoeven niet vroeg op. De verstandhouding is daar blijkbaar heel goed!

Maar je hebt altijd van die mensen die het water niet in de zon kunnen zien schijnen. Inplaats van er gezellig bij te gaan zitten hebben ze zelfs de politie al gebeld, omdat er volgens hen teveel lawaai was, de azijnpissers!

De mannen van de wet waren er duidelijk een beetje mee verveeld en hebben enkel maar gevraagd of het een beetje stiller kon?

Vorige maandag was het weer zo’n zwoele, zweterige avond. En wat hebben ze er op gevonden?

Nog lang voor het donker, waren ze de straat overgestoken, en hadden zich daar aan de oevers van de vijver, in de schaduw van de bomen, geïnstalleerd.

Ik kwam er langs na mijn terrasje met H. en ging hen even groeten. Het was aandoenlijk om dit nostalgisch tafereel te zien.

In het midden stond een tafeltje, met kaarsje, vol glazen en verschillende dranken. Er zat wel twintig man bijeen. Het leek een beeld uit vroegere tijden, toen de mensen ’s avonds ook zo buiten zaten.

Ik werd onmiddellijk uitgenodigd om er bij te gaan zitten, maar vanwege mijn vermoeidheid heb ik het heel kort gemaakt.

Het lijkt er op dat de mensen ook terug naar de dingen uit hun jonge tijd verlangen. Het is niet nodig om elkaars deur plat te lopen, maar dit verbale contact, dit is belangrijk.

De leuke dingen zijn niet altijd duur.

Laat ons het glas heffen tegen de verzuring!

 
20 reacties

Geplaatst door op september 3, 2009 in buren, dagboek, het leven, nostalgie, vriendschap