RSS

Beelden uit het verleden…

23 Okt

HPIM1688Het moet geleden zijn van begin jaren tachtig dat we hem voor de laatste keer zagen. Toen ze allemaal nog kinderen waren en samen speelden met zelfgecreëerde dingen. Eigenlijk was het een plezante tijd, toen alles nog heel gewoon was, in niets vergelijkbaar met de dag van vandaag.

Ik heb hem als baby nog  in mijn armen gehad, was zijn jonge meter.

Dan begon alles in de familie mis te lopen, hij praatte er niet over, dat werd  toen niet gedaan. Maar hij kon het duidelijk niet aan.  Hij wilde weg hier, in het leger een nieuw leven beginnen. Ver weg, ergens in Duitsland. Heel plots vertrok hij, zonder afscheid te nemen. Niemand die nog iets over hem hoorde…

Tot vandaag… deze morgen is hij uit het leven gestapt. Heel droevig. Hoe ongelukkig moet hij geweest zijn om die stap te zetten!

Wat er juist gebeurd is weet ik nog niet.

Was hij zo eenzaam of waren er andere problemen? Zijn oudere broer gaat het proberen uit te zoeken.

Waarom kwam hij niet terug, hij heeft nog broers en zussen. Wat heeft hem gedreven tot deze uitzichtloze daad?

Zullen we ooit de waarheid kennen? Het knaagt aan mij dat ik niets heb kunnen doen.

Rust in vrede R, in mijn herinnering blijf je voor altijd jong…

Advertenties
 
16 reacties

Geplaatst door op oktober 23, 2009 in dagboek, drama, het leven, verdriet, verleden

 

16 Reacties op “Beelden uit het verleden…

  1. veerle

    oktober 24, 2009 at 14:51

    Het is altijd slikken als ik zoiets lees. Hij heeft jou (en waarschijnlijk niemand) ook geen kans gegeven iets te doen.
    Veel sterkte, Zeezicht. Ik wens je dat de mooie herinneringen van vroeger je een troost mogen bieden.

     
    • zeezicht

      oktober 24, 2009 at 17:05

      Koppigheid of schaamte heeft hem tegengehouden.
      Zijn broer heeft nog geprobeerd, maar R. wilde geen contact meer.

       
  2. tijdtussendoor

    oktober 24, 2009 at 19:28

    De enige troost is misschien dat hij er zelf voor gekozen heeft…
    Koester je herinnering, sterkte ook bij het verdere verloop van je behandeling!

     
    • zeezicht

      oktober 24, 2009 at 21:39

      Misschien zullen we de juiste reden nooit weten, maar het is intriest…
      Sterkte kan ik gebruiken, mercikes!

       
  3. annava

    oktober 24, 2009 at 22:15

    Moet inderdaad toch verschieten zijn, ookal zag je hem al lang niet meer.
    Hou je goed, beste Zeezicht. Veel sterkte!

     
    • zeezicht

      oktober 25, 2009 at 08:51

      Ja het was idd verschieten. Zulke dingen verwacht je gewoon niet.

       
  4. micheleeuw

    oktober 25, 2009 at 09:22

    Ik heb ook zoiets ondervonden, enkele maanden geleden, en was er ook ondersteboven van.
    Je kan niet veel meer doen dan je (mooie) herinneringen koesteren.
    Veel sterkte.

     
  5. De Repel

    oktober 25, 2009 at 17:47

    Heb even bij je gelezen en ik snap nu hoe je op mijn log verzeild raakte. Wat een tijd maak jij mee…ik weet niet zo goed hoe te reageren. Sterkte met het verwerken van zo’n dramatisch verlies; hoe en waarom en…vreselijk.

    Hoe sta je in je gevecht? Hoe vaak moet je bestraald worden? Nou ja….ik kom af en toe even bij je kijken. Op een rare manier zijn we een beetje verwant.

    Ik en dol op je foto’s, trouwens. We fotograferen een beetje op dezelfdr manier, zo lijkt het.

     
    • zeezicht

      oktober 25, 2009 at 19:05

      Eigenlijk heb ik je gevonden bij top posts 100. En bij lotgenoten ga je natuurlijk vaker lezen.
      In juni werd ik geopereerd en kreeg vier chemo’s.
      Ik krijg nu 25 bestralingen en tegen eind november zou het moeten gedaan zijn.
      In mijn vorige logjes staat alles beschreven van in ’t begin.

      Momenteel ben ik niet zo bezig met foto’s maken, maar dat komt terug!

       
  6. madameblogt

    oktober 26, 2009 at 21:54

    Heel sereen geschreven, hoewel het bijzonder zwaar moet aangekomen zijn. Ook van mijnentwege, sterkte, Zeezicht!

     
    • zeezicht

      oktober 27, 2009 at 10:29

      Zoiets komt over als een donderslag bij heldere hemel…

       
  7. elke

    oktober 29, 2009 at 23:43

    Dit is altijd schrikken, heb het amper twee weken geleden ook meegemaakt en die mevrouw kende ik dan nog niet eens echt. Zo immens jammer toch, en dikwijls zo onnodig. Veel sterkte aan jou en de familie!

     
  8. chelone

    oktober 30, 2009 at 22:48

    Zo plots gaat het niet, denk ik, Zeezicht. Iemand die bewst uit het leven stapt moet heel veel pijn hebben en geen gehoor krijgen bij anderen.
    Die gedachte is toch verschrikkelijk!

     
    • zeezicht

      oktober 31, 2009 at 09:04

      Ik weet het, er gaat zeker een hoop ellende aan vooraf.
      Daarom is het ook zo erg dat hij met niemand contact wilde.
      Met zo plots bedoel ik wanneer je het slechte nieuws krijgt, dat overvalt je…

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: