Mensdom… geen cliché!

De krant lees ik online.

Enkele dagen geleden stond er een artikel in over enkele jongeren die een filmpje op internet gezet hadden.

Een zelfgemaakt filmpje, en wat voor een. Omdat het samen met het artikel verschijnt, klikte ik het open om te kijken wat ze nu weer verzonnen hadden.

Het was om ziek van te worden, het aanschouwen van zoveel psychopathische gruwel!

Vanop een hoge brug werd onder  hoongelach een hondje zomaar in de diepte gezwaaid. Omdat een hond kan zwemmen verwachtte ik een rivier te zien, waar het in terecht kwam.

Maar tot mijn grootste afschuw zag ik het beestje belanden op een straat, recht op zijn buik…

Even was er gejank te horen, dan werd het beeld afgebroken. Maar het was duidelijk te zien dat het niet rechtstond.

En het beeld dat mij de hele tijd terug voor de geest komt is wel dat het hondje in al zijn pijn nog kwispelstaartte, als om te zeggen: baasje help mij!

Gisteren las ik in dezelfde krant dat het diertje enkele dagen later overleden is aan inwendige kwetsuren en bloedingen.

Het filmpje heb ik hier niet geplaatst, ik wil het echt niet meer zien en het jullie ook besparen.

Natuurlijk gaan er nu stemmen op: er worden ook mensen zo mishandeld! Dat weet ik, maar in mijn hart is er altijd een gevoelig plaatsje voor kinderen en dieren, omdat die zich niet kunnen verdedigen…

Als het aan mij lag, zou er op internet een nultolerantie mogen komen voor zulke beelden, weg ermee!

Advertenties

Boer zocht vrouw.

Omdat ik zoveel moet rusten, kijk ik wel veel tv.

Maar eigenlijk heeft VTM ons met het programma ‘boer zoekt vrouw’ een beetje in de luren gelegd. Tenminste dat is mijn mening.

Stephanie en Jeroen.

Die waren gewoon veel te jong. Soms vond ik toch dat Jeroen moeite deed, maar mensenlief, wat kon dat meisje kattig zijn! Hoe kun je met zo iemand samen zijn, laat staan een relatie beginnen. Nee, dat was olie en vuur die twee.

Fons en Nadine.

Ik heb zo’n vermoeden dat Nadine teveel verwachtte van Fons, de natuurmens met de Franse leefwijze. Dacht ze nu echt dat hij speciaal voor haar een villa ging bouwen? En alhoewel het niet opviel, was hij zeker niet erg op zijn gemak toen hij bij Nadine op bezoek was in die luxueuze omgeving. Misschien is hij toen zelfs wat geschrokken?

Had hij echt een boerin gewild, was die andere kandidate beter geweest, die verwachtte helemaal geen luxe en wilde best zo wonen. Dat hij nu plots met die kinderwens afkwam, daar is in het hele programma geen enkele keer over gesproken geworden.

Staf en Sabine.

Als ik heel eerlijk mag zijn, vond ik Sabine een beetje vals. Ze liet aan haar medekandidate weten dat Staf al voor haar gekozen had. En eigenlijk heeft ze zich gewoon aan hem opgedrongen. Eventjes had ik medelijden met die andere (namen onthouden is niet mijn sterkste kant), zij had zeker op de boerderij willen wonen. Want als je het mij vraagt, had Sabine daar geen zin in.

Zij gaf als reden op dat Staf te familiair was met andere vrouwen. Maar had ze nu echt gedacht dat hij al zijn vrienden en vriendinnen ging laten vallen voor haar? Als die man altijd zo doet kan hij toch moeilijk plots helemaal veranderen? En op die leeftijd?

Conny en Ingrid.

Ze blijven soulmates voor altijd. Conny zei dat ze meer voor een vrouwelijk type valt, maar dan begrijp ik niet waarom ze voor Ingrid koos, die echt het tegendeel is…

Maar die andere kandidate, die wel veel vrouwelijker overkwam, verstikte haar, begrijpe wie kan!

Nee volgens mij heeft VTM ons laten geloven dat ze allemaal verliefd waren, buiten Stephanie en Jeroen dan, terwijl er niets van aan was.

En dan komen plots, out of the blue, die andere mannen die niet in aanmerking kwamen om mee te doen. Allemaal met de vrouw van hun leven aan hun zijde… dat vond ik echt niet meer geloofwaardig.

Sorry VTM, jullie zullen iets anders moeten bedenken hoor!

Ergernissen…

Wat doe je als je wel wilt bloggen, maar niet echt inspiratie vindt? Je ergeren? Boos worden? Blijven nadenken?

Wanneer er zo weinig nieuws te melden is, dan laat je gewoon weten dat je inspiratie zoek is.

Eigenlijk mag ik zeggen dat het ‘monster’ de controle in mijn leven overgenomen heeft. Ik leef in functie ‘van’.

Dit haat ik. Ben ik een controlfreak? ‘k Zou het niet weten. Of bestaat er zoiets als een klein beetje van dat laatste zijn?

Maar de waarheid is enkel dat ik mijn ‘gewone’  leven terug zou willen hervatten. De draad weer opnemen waar ik gestopt ben. Maar ik ben nu niet de baas over mijn eigen lichaam, het is andersom!

Het jaar is bijna voorbij en ik heb er niets aan gehad. (alhoewel ik naar de eindejaarsfeesten ook niet  uitkijk), maar ik ben niet de enige die zo denk.

Het enige wat er nu in mijn hoofd zit is: nog zes maal bestralen. Het weekend komt van pas om de brandwonden, die er vreselijk uitzien, een beetje te laten bekomen. Maar ik moet er niet aan denken hoeveel last ik daarvan zal hebben tegen dat de  laatste bestraling achter de rug is.

Of en wat er daarna nog op het programma staat, daar heb ik voorlopig het raden naar.

Het is wachten, wachten…

HPIM1029

Niets nieuws…

HPIM1383

Buiten de vaccinatie tegen de MEX-griep vandaag.

Hopelijk zijn er niet te veel bijwerkingen, want dat kan ik momenteel wel missen.

Eerst stond ik er een beetje weigerachtig tegenover, maar een brief van mijn huisarts heeft mij kunnen overtuigen.

UPDATE.

Voor de geïnteresseerden: ik heb weinig of geen last van de vaccinatie. De plaats van inspuiting brandt een beetje en wanneer ik beweeg voel ik een beetje stijfte.

Maar ik heb veel meer last van de bijwerkingen die er daarvoor al waren; zoals: mijn oksel waar alle klieren uitgehaald zijn, de plaats waar de PAC gezeten heeft, het grote litteken dat nog steeds zo stijf als een plank is, de rode huid van de bestraling. Dan is er nog de vermoeidheid en de slikproblemen.

Als kind heb ik de Aziatische griep gehad en toen waren er nog geen vaccinaties. Ik herinner mij nog goed hoe ziek we toen allemaal waren.

En na wat ik het afgelopen jaar heb meegemaakt wil ik ook niet doodgaan aan zo’n onnozel virus!

Het vervolg.

Over bestralingen vertellen is minder spectaculair. Het wordt gewoon een routine, omdat je er dagelijks naartoe moet.

Maar dat maakt ook dat de vijfentwintig beurten sneller voorbij zijn; de laatste keer is op vierentwintig november.

De bestraling zelf duurt maar heel even, enkele minuten. Soms gaat er meer tijd in om je lichaam op de juiste plaats te krijgen. Ze doen je wel eens griezelen met hun apparaten. Als dat ding onverwacht snel naar beneden zakt en je het gevoel hebt dat je verpletterd wordt. Dan zie je wel eens een grijns; volgens hen kan het helemaal geen kwaad, het machien stopt onmiddellijk wanneer er iets geraakt wordt. Mijn commentaar is dan: ja oké, maar het is een machine hé?

Of wanneer ze de loden plaat net boven je borstkas laten vallen in de vorm. (dat ding weegt misschien wel tegen de tien kilo) Ik zou dat spul niet op mijn karkas willen krijgen!

Je moet zorgen dat je kleding aan hebt die snel aan- en uit is, het lijkt wel een lopende band.

De gevreesde brandwonden zijn uitgebleven (gelukkig!). Er is wel wat roodheid op de huid, maar met wat zalf is het te verdragen.

De grootste bijwerking is de vermoeidheid, die ook plots kan toeslaan. Maar ik doseer mijn bezigheden en slaap veel.

Dan is er wel ook de slokdarm die opspeelt. Soms bij het eten, zelfs bij het drinken, stoort het slikken. Ik moet dan raar genoeg  aan cement denken. Ook ben ik wel eens aan ’t kuchen, zodat ik niet goed weet of ik keelpijn heb of dat het aan de bestraling ligt. Maar het zal dat laatste wel zijn.

Mijn voeten zijn zich aan ’t herstellen, de vellen zijn bijna volledig afgevallen, maar met schoenen moet ik toch nog oppassen, voor de weke plaatsen. Mijn losse teennagels, daar blijf ik af, we zien wel…

Gisterenavond heb ik voor ’t eerst sinds lang weer een ‘uitje’ gehad. Els De Schepper met haar laatste show; ‘Els De Schepper roddelt’

De kaarten waren al besteld vóór mijn ziekte. Alhoewel ik haar niet zo graag hoor zingen, vond ik de sketches wel goed en origineel, heel nieuw ook. De finale vond ik minder geslaagd, een beetje langdradig, maar misschien lag het aan mij omdat ik moe was?

Er is een liedje bij dat (in mijn oren) verschrikkelijk vals klinkt. Nochtans heb ik het op tv ook al zo gehoord. Naja, smaken verschillen hé!

images els