RSS

Een bijna-kapsel.

25 Jan

Mijn haar is nu zo’n drie centimeter, (op sommige plaatsen iets meer of minder).

Vrouwen willen volume op hun hoofd, dat is heel normaal. Maar hoe los je dat op met zo’n kort pelouzeke? … gel.

Enkel met gel kan je dat recht omhoog laten staan.

Mijn zoon vond het prachtig, ik eerder grappig!

Maar ik heb haar en dat is wat telt.

Gisterenavond gingen we op restaurant, we dat zijn: H., L. en ik.

Net toen ik binnenkwam, draaide een hele tafel, tenminste de mensen die daar zaten, zich met afkeurende blikken mijn richting uit. Waarschijnlijk heeft er iemand gezegd: kijk daar eens…

Kom je binnen met een hoedje of een sjaaltje, hebben ze ook commentaar. Ik keek terug, tot de blikken afgewend werden. In stilte hoopte ik dat er iemand zou vragen of het voor een weddenschap was. Dan had ik tenminste kunnen antwoorden: ja, ik heb gewed dat van chemo je haar uitvalt en ik heb gewonnen!

Maar neen, dat doen ‘beschaafde’ mensen niet, liever gapen ze je aan in de hoop dat je omlaag kijkt. Zouden ze zich afvragen of kanker besmettelijk is?

We hadden een fijne tafel voor drie en kregen van de ober gedaan om uit de volledige menu enkel het hoofdgerecht en de koffie met Javanais te mogen hebben. Het smaakte voortreffelijk. Zo was ook onze conversatie.

Toen we na een gezellige avond naar huis gingen, dacht ik plots: misschien moest ik eens naar de kapper gaan, want mijn nekhaar is precies wat lang!

Advertenties
 
30 reacties

Geplaatst door op januari 25, 2010 in chemo, dagboek, eten, het leven, kanker, mensen, restaurant

 

Tags:

30 Reacties op “Een bijna-kapsel.

  1. madameblogt

    januari 25, 2010 at 22:17

    Je kwam waarschijnlijk te modern uit de hoek versus de conservatieve restaurantbezoekers. Tof dat je je door hen niet uit je lood liet slaan. Je hebt alle reden om fier te zijn.

     
  2. zeezicht

    januari 25, 2010 at 22:20

    Ofwel dachten ze: daar, een lesbienne!

     
  3. annava

    januari 26, 2010 at 07:45

    Je hebt groot gelijk dat je je niet laat doen!
    Ook leuk dat je er van genoten hebt en dat moet wel speciaal zijn, dat je misschien naar de kapper kan!

     
    • zeezicht

      januari 26, 2010 at 14:39

      Wel… die kapper dat is nog niet zo dringend. 😉

       
  4. tijdtussendoor

    januari 26, 2010 at 10:16

    Dat je genoten hebt, dat is het allerbelangrijkste 😉

     
  5. Kim

    januari 26, 2010 at 19:38

    Goed van je dat je zo assertief reageert!!! De mensen zouden eens in jouw schoenen moeten staan, dan zouden hun vooroordelen wel wat minder worden…

     
  6. Nes

    januari 26, 2010 at 20:44

    Fijn voor je. Een van mijn beste vriendinnen gaat momenteel door hetzelfde en zij heeft haar pruik, banden en sjaals afgelaten van zodra ze een beetje haar had, commentaar en blikken ten spijt!

     
    • zeezicht

      januari 26, 2010 at 23:01

      Van het ogenblik dat je haar weer groeit, wil je zo rondlopen.

       
  7. Menck

    januari 26, 2010 at 22:36

    Tiens, heeft een lesbienne dan per se kort haar? Een paar van mijn ‘females only’-vriendinnen zijn nochtans voorzien van een weelderige haardos.
    Anyway: blij dat de groei er terug in zit bij jou. ’t Lijkt wel lente.

     
    • zeezicht

      januari 26, 2010 at 23:03

      Je hebt natuurlijk gelijk, maar ik ben het zelf die soms het gevoel heb dat ze mij voor een lesbienne nemen.
      Maar alles geht foruber!

       
  8. tricky

    januari 27, 2010 at 11:45

    je hebt dat heel goed gedaan! maar ik besef ook heel goed hoe lastig het soms is…
    gelukkig liet je je eten en de gezelligheid er niet door bederven!

     
    • zeezicht

      januari 28, 2010 at 09:02

      Och, ik weet dat mensen niet nadenken, maar ik sla me er doorheen!

       
  9. veerle

    januari 27, 2010 at 22:33

    Knap van je dat je dat je je niet uit het lood liet slaan door deze onbeschofte mensen. Je lijkt me een sterke vrouw.
    En het is hoe dan ook goed nieuws dat je haar weer begint te groeien.

     
    • zeezicht

      januari 28, 2010 at 09:03

      Ik heb dan toch een opgemerkte ‘entree’ gemaakt.

       
  10. chelone

    januari 28, 2010 at 01:22

    Niet jij maar zij hebben een probleem! Die blik van jou had ik graag gezien.

     
    • zeezicht

      januari 28, 2010 at 09:04

      Mijn blik? Wanneer je je ogen niet neerslaat voel je macht…

       
  11. watervrouwtje

    januari 29, 2010 at 15:47

    Blij te zien dat je al zo goed bent dat je kan uitgaan,super,Zeezicht

     
    • zeezicht

      januari 29, 2010 at 18:19

      Ja, heel rustigjes iets gaan eten,dat moet kunnen hé?

       
  12. Heidi

    januari 30, 2010 at 10:36

    Hippe zwanen… witte zwanen, zwarte zwanen… 😉
    Hoe gaat het trouwens met jou?

     
    • zeezicht

      januari 30, 2010 at 10:43

      Voor het ogenblik lukt het wel en de rest is afwachten en hopen.

       
  13. Heidi

    januari 30, 2010 at 19:02

    Lieve Zeezicht, ik heb het voorlaatste commentaartje blijkbaar bij de verkeerde post gezet… zie ik nu pas. Nu pas lees ik over chemo… sorry ik wist het niet.
    Ik wens je in elk geval heel veel sterkte, goede moed en nieuwe kracht toe!!! Maar zoals ik lees, ben je héél moedig!
    xxx

     
    • zeezicht

      januari 30, 2010 at 19:17

      Maakt niet uit hoor!
      Bedankt voor de bezorgdheid en de xxx 😉

       
  14. zapnimf

    februari 1, 2010 at 14:29

    Misschien keken die wel helemaal anders naar je? Zo van : wow, punk is weer in!

    Die opmerking over het wedden, moet je sowieso in de groep gooien, hij is te goed om af te wachten tot ze er zelf iets over zeggen.

     
    • zeezicht

      februari 1, 2010 at 16:23

      Ik ben gewoon een beetje voorbereid voor als er iemand een opmerking over maakt.

       
  15. affodil

    februari 4, 2010 at 08:44

    Zo’n dikke 30 jaar geleden kreeg mijn vriendin kanker. Met de plechtige communie van haar jongste in het vooruitzicht wilde ze eigenlijk kleren gaan kopen voor zichzelf, maar ze durfde de deur niet uit “met zonder haar”. Ze vroeg of ik voor haar wou gaan shoppen, maar ik weigerde. Tenslotte kon ik die kleren toch niet passen voor haar. Ik ben de zaterdag daarop bij haar gaan aanbellen -haren met de tondeuze op 12mm gekortwiekt en gezicht opgemaakt- en heb haar ook geschminkt. We zijn samen ’t stad in getrokken, hebben kleren gekocht en ferm veel lol getapt. Mijn moeder was in alle staten, bestond het om me een kankerkop te noemen en ik ben er maanden niet meer over de vloer geweest. Maar mijn korte kopje, dat heb ik nu nog altijd. (ben al wel aan mijn 4de tondeuze toe intussen…)

    Laat je niet doen door die trutten die denken dat je vrouwelijkheid toeneemt naarmate je haar over je gat valt! Als je je dan harteloos gedraagt ben je nog een beest!!!

     
    • zeezicht

      februari 4, 2010 at 09:09

      Wat een leuk verhaal! dat was pas inleven.
      Maar die trutten, die raken mij niet hoor!
      Dat zijn van die mensen die over iedereen iets te zeggen hebben. Toevallig liep ik in het vizier.

       
  16. MA ELLY

    februari 4, 2010 at 21:18

    Ga buiten zoveel je wil,of kunt!
    Je kent toch het spreekwoord
    Ze zeggen….wat zeggen ze…… laat ze zeggen!

    Het ga je verder goed,verzorg ook goed je verkoudheid .
    Dag

     
    • zeezicht

      februari 4, 2010 at 21:27

      Ik laat mij niet ontmoedigen door anderen.
      En mij verzorgen doe ik wel, maar ergens blijft toch steeds die angst…

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: