Hoe slecht weer ook mooi kan zijn.

Weinig kans om dikwijls zo een prachtige regenboog te zien. Het is jammer dat niet alles op een foto ging.

De kleuren raakten de grond, ongelooflijk mooi! Mijn dag is goed, hier kan ik van genieten.

Advertenties

Genk, op sterven na, dood?

Niet ik, maar de stad Genk.

Eigenlijk is het al enkele jaren bezig. Waarom moest er zoveel vernieuwd worden in het centrum?

Wat heeft het opgebracht. Vroeger was de markt gezellig en groot. Ook de oude GB, die nog steeds Priba genoemd wordt, er was plaats om te parkeren. Maar nee, alles moest ‘vernieuwd’ worden.

Alle vertrouwde dingen weg, saaie gebouwen, duur parkeren.

Door de nieuwbouw is er altijd wind. Er zijn teveel openingen waar de wind vrij spel heeft. Het aantal marktkramers is gehalveerd. Ze krijgen geen plaats of moeten voortdurend veranderen. Wanneer ze dan iets beters vinden komen ze niet meer.

Maar ook de rest is een dooie, kleurloze boel. Eens zeven uur ’s avonds zie je hier geen kat meer.

Wil je op zondagavond na een voorstelling of optreden nog met vrienden ergens iets gaan drinken, dan kan je amper iets vinden dat nog open is.

De meeste winkels zijn ermee gestopt, alleen shopping een is nog redelijk. Maar neem de Carrefour daar weg en de kleine winkels gaan het ook voelen.

Was het dan nodig om nog zoveel winkelpanden bij te bouwen? Alles staat leeg.

En nu gebeurt het onvoorstelbare: Carrefour en GB worden allebei gesloten!

Heel erg voor die mensen die zonder werk vallen. Het is hier het gesprek van de dag natuurlijk. Iedereen kent wel iemand of koppels die daar werken.

Maar het is een feit dat er buiten deze twee geen enkele andere voedingswinkel is in het centrum.

Veel oudere mensen hebben auto en huis verkocht om hier in het centrum te komen wonen. Alles dichtbij, op loopafstand.

En nu? Als er niets in de plaats komt… het gaat heel moeilijk worden voor velen.

‘dardennen’

Ja, pakken sneeuw hebben we nu genoeg gezien. Drie centimeter… en heel Belgi√ę ligt plat.

Vroeger was dat toch een heel normale zaak. Hoe dikwijls zijn we niet speciaal naar ‘dardennen’ gereden omdat er dikke pakken sneeuw lagen.

Ooit zagen we de watervallen van Coo, bijna dichtgevroren, sprookjesachtig! De zijkanten allemaal ijskegels met verschillende laagjes. Alle takken van de bomen leken wel versierd. Enkel in ’t midden liep het water spetterend naar beneden. Pure po√ęzie!

Daarna gingen we wandelen in de bossen van de Botrange, bij een temperatuur van min vijftien. Maar je ging er naartoe met een verkoudheid en die verdween door de koude.

Aan de Mont Rigi konden de kinderen en de mannen hun hart ophalen met de sneeuwscooters. Naja, mannen en kinderen zijn eigenlijk hetzelfde. Tegen elkaar opbluffen en vastrijden, daar ging dan hun imago.

De Baraque Michel was de place to be voor warme choco en een boerenboterham met gerookte hesp en groentjes. Met een drietal lustige  koppels, meer moest dat niet zijn.

En het werd dan door de gezelligheid wel eens laat en vooral donker.

Een van de vrouwen in het gezelschap, liet zich door haar echtgenoot nogal graag in de watten leggen. En terwijl we ons begonnen gereed te maken om huiswaarts te keren (daar kroop wel wat tijd in, giechelend naar het toilet gaan, treuzelen), begaf de brave man zich al naar de parking omdat er nog een flink pak sneeuw bijgevallen was. Hij zou zijn auto al sneeuwvrij maken, dan moest Rosy niet zolang wachten eer de wagen opgewarmd was.

Hij bleef toch lang weg en toen hij stijfbevroren terugkwam, vertelde hij dat er op alle auto’s wel een halve meter sneeuw lag.

De andere mannen begonnen naar hun wagen te zoeken, want het was ondertussen al flink donker geworden.

Rosy wilde natuurlijk al dadelijk instappen, maar er waren problemen met het slot. Hoe haar man ook probeerde… de sleutel¬† reageerde niet. Ook toen de anderen hem versterking wilden geven, lukte het nog niet, blijkbaar alles goed vastgevroren.

Wie het als eerste opmerkte weet ik niet meer, maar deze rode Toyota behoorde toe aan… iemand anders.

Na even zoeken vonden ze de juiste en kon het gekuis en gekrab opnieuw beginnen. Arme G., het gevloek en gesakker van zijn vrouw hield maar niet op.

De hele weg naar huis zal het zo wel verder gegaan zijn (haar kennende). Alhoewel de hele situatie toch grappig was (voor ons dan).

Maar de andere Toyota-eigenaar zal zich toch verwonderd afgevraagd hebben waarom zijn wagen gekuist was… een service van het restaurant?

Gesniffel en gesnotter.

Oh jé! Wat ben ik verkouden!

Niezen dat ik doe! Ik telde zestien niezels achter mekaar.

Niet normaal!

Het ambetante is dat ik niet weet of ik ziek ben, het kan zijn dat ik griep heb, maar ik heb dezelfde symptomen van mijn pillen.

Dus moet ik in ’t oog houden of¬† ik koorts heb, dan bel ik de dokter pas.

Drie Paracetamols per dag en een neusspray. Meer kan ik voorlopig niet doen… en hatsjoem…

UPDATE/ Wel, volgens mijn huisarts heb ik een virus met allergie. Het niezen komt daarvan. Ik moet druppeltjes in mijn  oren doen en anti-allergie-pilletjes nemen. Heel vreemd, maar het helpt!

De neusdruppels ook, voor mijn loopneus en de Paracetamol voor het geheel.

Binnenkort kan ik zelf een apotheek openen.