RSS

‘dardennen’

11 Feb

Ja, pakken sneeuw hebben we nu genoeg gezien. Drie centimeter… en heel België ligt plat.

Vroeger was dat toch een heel normale zaak. Hoe dikwijls zijn we niet speciaal naar ‘dardennen’ gereden omdat er dikke pakken sneeuw lagen.

Ooit zagen we de watervallen van Coo, bijna dichtgevroren, sprookjesachtig! De zijkanten allemaal ijskegels met verschillende laagjes. Alle takken van de bomen leken wel versierd. Enkel in ’t midden liep het water spetterend naar beneden. Pure poëzie!

Daarna gingen we wandelen in de bossen van de Botrange, bij een temperatuur van min vijftien. Maar je ging er naartoe met een verkoudheid en die verdween door de koude.

Aan de Mont Rigi konden de kinderen en de mannen hun hart ophalen met de sneeuwscooters. Naja, mannen en kinderen zijn eigenlijk hetzelfde. Tegen elkaar opbluffen en vastrijden, daar ging dan hun imago.

De Baraque Michel was de place to be voor warme choco en een boerenboterham met gerookte hesp en groentjes. Met een drietal lustige  koppels, meer moest dat niet zijn.

En het werd dan door de gezelligheid wel eens laat en vooral donker.

Een van de vrouwen in het gezelschap, liet zich door haar echtgenoot nogal graag in de watten leggen. En terwijl we ons begonnen gereed te maken om huiswaarts te keren (daar kroop wel wat tijd in, giechelend naar het toilet gaan, treuzelen), begaf de brave man zich al naar de parking omdat er nog een flink pak sneeuw bijgevallen was. Hij zou zijn auto al sneeuwvrij maken, dan moest Rosy niet zolang wachten eer de wagen opgewarmd was.

Hij bleef toch lang weg en toen hij stijfbevroren terugkwam, vertelde hij dat er op alle auto’s wel een halve meter sneeuw lag.

De andere mannen begonnen naar hun wagen te zoeken, want het was ondertussen al flink donker geworden.

Rosy wilde natuurlijk al dadelijk instappen, maar er waren problemen met het slot. Hoe haar man ook probeerde… de sleutel  reageerde niet. Ook toen de anderen hem versterking wilden geven, lukte het nog niet, blijkbaar alles goed vastgevroren.

Wie het als eerste opmerkte weet ik niet meer, maar deze rode Toyota behoorde toe aan… iemand anders.

Na even zoeken vonden ze de juiste en kon het gekuis en gekrab opnieuw beginnen. Arme G., het gevloek en gesakker van zijn vrouw hield maar niet op.

De hele weg naar huis zal het zo wel verder gegaan zijn (haar kennende). Alhoewel de hele situatie toch grappig was (voor ons dan).

Maar de andere Toyota-eigenaar zal zich toch verwonderd afgevraagd hebben waarom zijn wagen gekuist was… een service van het restaurant?

Advertenties
 

11 Reacties op “‘dardennen’

  1. Elise

    februari 12, 2010 at 09:31

    Prachtig, ik zou meteen mee willen naar deze Dardennen!

     
    • zeezicht

      februari 12, 2010 at 09:53

      Helaas is het voor mij ook verleden tijd!
      Maar nu met al dat gedoe om die sneeuw, kwamen de herinneringen weer naar boven. Toen werd er gewoon gereden, glad of niet.
      Zelf zou ik het ook niet durven hoor.
      En het leuke was dat je de sneeuw gewoon daar liet, hier lag niets.
      Dardennen, dat was soms een wekelijkse uitstap. 😉

       
      • Elise

        februari 16, 2010 at 10:31

        Superleuk, en waarom niet eigenlijk? Een paar uurtjes rijden volstaat… Wel aangenaam om de sneeuw erna te kunnen achterlaten! Ik moet toegeven dat ikzelf toch wel wat sneeuwmoe geworden ben intussen…

         
  2. chelone

    februari 12, 2010 at 19:26

    Je verhaal doet me denken aan dit clipje:

     
    • zeezicht

      februari 12, 2010 at 22:12

      Als er toen al afstandsbedieningen bestaan hadden, had hij het misschien ook eerder opgemerkt.

       
  3. Margogogo

    februari 13, 2010 at 13:12

    Haha, ne mens kwam wat tegen vroeger, nu trouwens ook nog, maar zoals je zelf al opmerkte zijn er nu afstandsbediningen die de pinkers doen flikkeren als je je auto ontgrendelt, zo weet je meteen of je de juiste auto aan het ontsneeuwen bent.
    ’t Is trouwens wreed balachelijk hoe ons onnozel landje helemaal plat ligt als er wat sneeuw valt.

     
    • zeezicht

      februari 13, 2010 at 16:11

      Het valt mij op dat ik meer en meer aan de plezante dingen van vroeger denk. Het was toen zeker niet beter, maar de mensen waren toch anders.
      En dat sneeuwleed… waarschijnlijk hebben ze het nodige materiaal niet meer wegens zo lang geen koude winters?

       
  4. veerle

    februari 14, 2010 at 15:50

    Heb dat voor, de auto van een ander sneeuwvrij maken. Ha, ha!

     
    • zeezicht

      februari 14, 2010 at 16:40

      En de arme man kreeg nog naar zijn voeten ook!

       
  5. merel

    februari 14, 2010 at 17:32

    wat het sneeuwleed betreft, vroeger was er veel minder verkeer …. nu slippen de wegen onmiddellijk dicht bij een paar cm sneeuw

     
    • zeezicht

      februari 15, 2010 at 17:35

      vroeger konden de mensen toch ook veel meer verdragen.

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: