RSS

Fragiel.

13 Jun

Onze blikken kruisten elkaar, onvermijdelijk ging haar hand naar haar hoofd om te voelen of haar sjaaltje nog goed zat.

Ze was omringd door een zestal luidruchtige vriendinnen. Ik keek naar haar, ik weet niet hoe mijn blik overkwam, maar ik ken het gevoel.

In het geval ik met afschuw keek, was het omdat ik mij herinnerde hoe het was, de chemo en het verlies van mijn haren.

Ze was nog piepjong, misschien zestien lentes, ze leek zo fragiel en breekbaar.  Maar haar vriendinnetjes hadden haar gezichtje opgemaakt, heel mooi! Daarbij droeg ze grote opvallende oorringen, die haar wat zelfzekerheid gaven.

Ik had haar graag aangesproken om haar te vertellen dat ik wist hoe het voelt, de chemo. En dat ze mooi was en ik het heel moedig vond dat ze met haar vriendinnen in de winkelstraat liep. Ik had haar een knuffel willen geven en vertellen dat haar haren terug kwamen…

Maar ik heb niet gedurfd… ook al omdat ik niet wist hoe het ging overkomen… kon ze het wel aan wanneer er over het K-monster werd gepraat?

Een ding heb ik wel geleerd: hoe de mensen naar je kijken, als je geen haar hebt, is niet steeds zoals je het zelf  interpreteert, jammer dat ik dat niet vroeger wist…

Advertenties
 
44 reacties

Geplaatst door op juni 13, 2010 in bijwerkingen, chemo, dagboek, het leven, kanker, sjaaltje

 

Tags:

44 Reacties op “Fragiel.

  1. Rob Alberts

    juni 13, 2010 at 14:27

    Strijden met een sluipmoordenaar blijft moeilijk.
    Maar de wil om te leven uitstralen is altijd mooi om te zien!
    Gezonde groet uit Amsterdam-ZuidOost

     
  2. zeezicht

    juni 14, 2010 at 08:51

    De emotie blijft…

     
  3. tricky

    juni 14, 2010 at 10:46

    ook al verloor ik mijn haar niet (van de chemo die ik tot hiertoe kreeg, dunde het alleen maar heel erg uit), ik denk dat ik weet wat je bedoelt…
    en ja, die emoties hé…
    die blijven, en hopelijk nog heel lang eigenlijk… (want dat betekent dat je lekker hééél oud wordt ;-))

     
    • zeezicht

      juni 14, 2010 at 14:49

      het ging niet alleen over mijn haar, maar vooral de chemo heeft mentaal iets bij mij achtergelaten…

       
      • tricky

        juni 14, 2010 at 15:04

        ja, dat dacht ik al, vandaar dat ik wel denk
        te begrijpen wat je bedoelt…
        maar door dat kale koppie merk je natuurlijk
        wel dat iemand ziek is hé, dat vind ik zelf toch
        een voordeel, dat ik daar niet zo te kijk
        mee hoef te lopen…
        (allé, tot hiertoe hé)

         
  4. Wil/Zizy

    juni 14, 2010 at 10:53

    Wat mooi beschreven en zo realistisch.. Ik vind het heerlijk om te lezen dat ze met vriendinnen was! onbegrip of het er niet over hebben is voor vele een normaal iets. Steek de kop maar in het zand dan zie je het niet dan is het er niet. Ik zelf heb het, god zij dank (nog) niet aan de lijve ondervonden… maar wel veel van zeer dichtbij meegemaakt.

    Ik begrijp dat je het niet durfde… maar jij weet nog beter waarom niet Alle respect!

     
    • zeezicht

      juni 14, 2010 at 14:53

      Ik kon toch moeilijk op een wildvreemd meisje toestappen en over haar chemo beginnen!
      alhoewel ik zelf nu regelmatig aangesproken wordt door mensen die mij willen laten weten dat ze ‘het’ ook gehad hebben.
      Ze hebben gewacht tot ik er een beetje beter uitzag, mèt haar.
      Voor mij is het oké, ik ben er zelfs blij mee.

       
      • zeezicht

        juni 14, 2010 at 14:55

        @ wil/zizy
        er is iets fout met je url-adres, kan niet op je blog geraken!

         
  5. dulcera

    juni 14, 2010 at 20:00

    Mooi beschreven Zeezicht, het stopt nooit, denk ik.
    Heel veel sterkte gewenst!

     
    • zeezicht

      juni 14, 2010 at 20:52

      Ik denk ook dat het nooit stopt.
      maar ik kan erover praten en schrijven, dat helpt een stuk.
      bedankt Dulcera (mooie naam)

       
  6. Wil/Zizy

    juni 15, 2010 at 15:27

    Ik was een punt vergeten.. zag ik…Moet nu goed zijn..

     
    • zeezicht

      juni 15, 2010 at 20:38

      ja nu wel, maar ik zie nergens een mogelijkheid om te reageren?

       
  7. watervrouwtje

    juni 16, 2010 at 09:12

    Ja Zeezichtje,ik kan mij ook nog zo goed indenken hoe het was en ook ik heb altijd het gevoel van ,kijk ik niet TE naar dat meisje,die vrouw?k voel dan ook zo’n meelij en zou hetzelfde willen doen bij hen gaan en hen moed toespreken maar durf ook niet.
    hartelijke groetjes
    P.S ik heb het lopende manneke meegenomen van Margo ,op mijn menubalk

     
  8. zeezicht

    juni 16, 2010 at 11:10

    Is het manneke van Margo?
    ik weet niet meer van waar ik het meegenomen heb.

     
  9. De Repel

    juni 16, 2010 at 18:29

    Het kippenvel staat van enkels tot bovenarmen op mijn huis nah het lezen van deze log.

    Ik weet niet wa het is om chemo te krijgen, wel om het te zien bij je moeder. Ik weet niet wat het is om de sluipmoordenaar te hebben, wel wat het is om er jaren bang voor te zijn en er 3 keer nog net mee weg te komen.

    Waarom snap ik nou zo goed wat je bedoelde toen je zei dat je niet durfde?

     
  10. De Repel

    juni 16, 2010 at 18:30

    huis=huid uiteraard

     
    • zeezicht

      juni 16, 2010 at 19:51

      Misschien toch best dat mijn verstand het overnam van mijn emotie…

       
  11. Wil/Zizy

    juni 16, 2010 at 22:37

    Je hebt het reactie vak gevonden.. zo heb ik gezien :-)) bedankt voor je reactie. Leuk.

     
    • zeezicht

      juni 17, 2010 at 07:56

      Het was me eerst niet zo duidelijk, maar de aanhouder wint hé! 🙂

       
  12. Annick

    juni 19, 2010 at 14:08

    Het blijft een nare herinnering.. toen ik zonder haar in de spiegel keek, zag ik mezelf niet.. er keek gewoon een vreemde met intrieste ogen naar mij..

     
    • zeezicht

      juni 20, 2010 at 09:54

      het meemaken laat diepe sporen na in onze gevoelswereld, wat je zomaar niet met woorden kunt uitleggen.

       
      • Annick

        juni 21, 2010 at 19:22

        zo is het, enkel diegenen die het zelf meemaken weten hoe zoiets je leven en je gedachten kan beïnvloeden

         
  13. senjora

    juni 24, 2010 at 19:15

    Subtiel geschreven, Zeezicht. Ik zag onlangs een reportage over dames die met het K-monster moesten afrekenen. Ze kwamen samen om zichzelf mooi te maken. Chapeau voor die moed!

     
    • zeezicht

      juni 24, 2010 at 20:29

      je mag jezelf niet laten gaan, want dan verlies je zeker!
      ik heb nu een krulkapsel, net een permanent en lichte mèches.
      mijn gelaat ben ik lichtjes blijven opmaken.
      iedereen denkt dat ik genezen ben, maar dat weet ik pas na vijf jaar… en dan nog…
      in behandeling ben ik ook nog, maar blijf optimist. 😉

       
  14. ragazzadelmondo

    juni 27, 2010 at 14:01

    Gevoelig stukje. Misschien wou dat meisje zich graag even ‘gewoon’ zestien jaar voelen, en is het goed dat je haar er niet over aansprak. Ik wens je veel sterkte.

     
  15. Tess

    juni 27, 2010 at 20:35

    Wat een mooie post. Ik ben er helemaal stil van…

     
  16. daisy's blog

    juli 3, 2010 at 09:42

    Geen zin meer Zeezicht???
    groetjes daaaaaag
    keep smiling

     
    • zeezicht

      juli 3, 2010 at 11:00

      ja een beetje geen inspiratie, te warm, lui, kies maar uit. 🙂
      maar ik kom wel terug hoor!

       
  17. Rob Alberts

    juli 3, 2010 at 11:07

    Tot nu toe heb ik zelf dagelijks een blog geplaatst.

    Maar eens in de zoveel tijd lees ik bij anderen toch wel graag een nieuwe bijdrage.

    Fijne zomer en geniet van de mooie dingen.

    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost.

     
  18. chelone

    juli 3, 2010 at 21:55

    Dat degenen die ‘het’ niet meegemaakt hebben, de draagwijdte van de lichamelijke en geestelijke consequenties van deze ziekte niet kunnen inschatten, is een feit. Maar we zouden graag een deel van die ellende willen overnemen en willen bijdragen tot enige verlichting ervan.
    Het kan ons immers allen overkomen en dan zouden ook wij graag een positieve reactie krijgen.
    Ook ik zou dat meisje graag aangesproken hebben maar zou het ook niet gedurfd hebben.

     
    • zeezicht

      juli 4, 2010 at 07:58

      ach lieve schat, jij hoeft echt geen deel van iemand anders ellende over te nemen hoor!
      jij hebt immers je eigen leven en niemand ziet steeds maar rozen op zijn/haar weg.
      elk heeft zijn eigen deel…
      je gedachte is wel heel lief!

       
  19. Wil/Zizy

    juli 4, 2010 at 09:07

    Hoi Zeezicht…kwam even buurten om te zien of er nieuws was… 😉 Maar ik zie hetzelfde ( mooie) logje nog staan… dus laat ik alleen maar even de groetjes achter en wens je een fijne dag .
    groets Wil/Zizy

     
    • zeezicht

      juli 4, 2010 at 21:48

      bedankt voor de groetjes!
      heel binnenkort zal ik wel iets schrijven.

       
  20. Wil/Zizy

    juli 5, 2010 at 11:04

    Daar was het niet voor gezegd hoor! .. Doe jij lekker waar je zin in hebt! AUB. Loggen doe je voor je zelf . Ik krijg namelijk van jou geen mails .. dus wip ik af entoe even binnen… meer niet 😉
    Lieve groet.

     
    • zeezicht

      juli 5, 2010 at 18:56

      oh, ik begreep het wel hoor, maar ik wilde je gewoon een antwoord geven. 🙂

       
  21. Tanneke

    juli 5, 2010 at 12:01

    Treffend! Mijn zoontje van 8 heeft het meegemaakt, maar zonder zware bestralingen. Hij verloor zijn haar niet, maar ik wel, puur van de stress. Leg dat maar eens uit… Alles is gelukkig goed nu!

     
    • zeezicht

      juli 5, 2010 at 18:58

      ik heb het nog gehoord dat je van stress je haar kan verliezen.
      op die manier hebben jullie het samen doorgemaakt…

       
  22. sneeuwkoningin

    juli 18, 2010 at 21:18

    Het is iets vreemds,die K… en de mensen die er onder te lijden hebben,niet zo heel veel mensen hebben de moed die jij aan boord legt om er over te praten.Het is mede dankzij jouw schrijfsels dat ik er enig inzicht in gekregen heb,from the inside dan.

     
    • zeezicht

      juli 19, 2010 at 07:17

      Het is waar, we horen dat iemand kanker heeft en weten dat het erg is, maar eigenlijk weten we niet wat het echt inhoudt.
      Ik hoop dat door erover te schrijven veel mensen beter gaan begrijpen wat voor een impact kanker heeft, geestelijk en lichamelijk.

       
  23. Josien

    november 17, 2010 at 23:39

    Wat een mooi stukje tekst! Met veel beleving erin, waarbij ik meeleef. Met jou en met het meisje, tussen haar vriendinnen.
    Groetjes, Josien

     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: