RSS

Een jaar later.

18 Jul

Het dringt echt tot mij door dat ik veel te weinig blog. Niet dat ik niet wil, maar er is altijd wel een reden om het uit te stellen tot ’s avonds.

Maar dan lukt het niet meer, mijn chemobrein is nooit op zijn best. Vooral wanneer ik moe ben, dwarrelt het in mijn hoofd door elkaar.Ook een boek lezen is heel moeilijk.

De oorzaak hiervan zou nog steeds liggen aan de narcose en de chemo. Ook de pillen die ik moet nemen, geven mij een ‘griepgevoel’, wat ook al niet bevorderlijk is voor mijn inspiratie.

Vorige dinsdag moest ik dus naar het ziekenhuis voor mijn na-een-jaar-keuring.

Ik wilde alleen gaan, geen gezelschap, geen chauffeur. Dit eerste jaar wilde ik gewoon afsluiten.

Voor mijn deur is er een bushalte, maar het was mooi weer en daarom wandelde ik naar het station.

Dit was de eerste keer dat ik de bus nam. In een wip was ik ter plaatse.

Ik was dik tevreden dat ik de groene K-gang niet moest volgen. (de oncoloog is voor de volgende keer) Dan kom je ook op de chemo-afdeling. Als ik daar binnenkom word ik al misselijk van de geur en de sfeer.

Bij de gynaecoloog was ik snel aan de beurt, maar ik vergat te vertellen dat ik last heb van mijn geheugen en soms heel verward ben. Je kan hier een link maken: geheugen=vergeten. 🙂

Op naar de radiologie voor mammo en foto’s. Dan wachten of er een echo nodig was.

Toen ik binnengeroepen werd, zonk de moed mij even in mijn schoenen. Maar het was om mij mede te delen dat mijn rechterkant goedgekeurd was. IK MOCHT GAAN!

Zonder gejuich-hoera-joepie-gevoel, ik besef heel goed dat dit minstens vijf jaar duurt. Maar één jaar afsluiten is al een overwinning!

Ondertussen heb ik leren doseren: mijn vermoeidheid is verbeterd en ik probeer elke dag naar buiten te gaan. Ik geniet van elke ‘goede’ dag!

Als ik de balans opmaak: ik ben ook wijzer geworden. Het klinkt heel cliché, maar in nood leer je de mensen kennen. Degenen die mij geholpen en gesteund hebben, ben ik voor eeuwig dankbaar!

Maar anderen, waar ik het niet van verwachtte, hebben weinig of niets van zich laten horen.

Ah ja… de uitslagen van het bloedonderzoek, die had ik niet zo snel. Als ik gebeld werd vóór vrijdag, was het slecht.

Omdat ik niets hoorde, wilde ik vrijdag mijn huisdokter opbellen om te vragen naar de stand van de tumormarkers, maar… ik vergat het.

Volgende week ga ik naar de kapper… leuk! (als ik het niet vergeet)

Update: mijn tumormarkers zijn gedaald van 23 naar 19… heel goed!

Advertenties
 

Tags:

34 Reacties op “Een jaar later.

  1. Rob Alberts

    juli 18, 2010 at 18:24

    Deels goed nieuws.
    Gefeliciteerd.
    Sterkte met het aan sterken.
    En ach dat geheugen, probeer de leuke dingen te onthouden en de vervelende te vergeten.
    Vriendelijke groet.

     
    • zeezicht

      juli 18, 2010 at 18:28

      Bedankt! Ik doe mijn best.
      En de uitslag van de tumor-dingetjes zal ik wel updaten.

       
  2. daisy's blog

    juli 18, 2010 at 18:33

    Hallo Zeezicht,,is dat al 1 jaar later,proficiat meid, goed gedaan hoor,met dat geheugen komt het wel in orde hoor,niet alles in een keer hé.Alles komt goed en ach, bang blijf je altijd want je hebt altijd wel het en ander gehoord dat je een beetje verontrust,dat hoort er nu eenmaal bij zeker.Ik ben nog altijd(na 12 jaar)een beetje onrust als ik op controle moet.Het is zo dat men altijd geneigd is het” negative” vooropsteld,ik denk dat dat een natuurlijke reactie is van iedereen.
    lieve groetjes
    watervrouwtje

     
    • zeezicht

      juli 19, 2010 at 07:19

      Bang ben ik eigenlijk niet echt. Wat moet komen, komt.
      Maar de mentale stempel… die blijft.

       
  3. Tamara

    juli 18, 2010 at 19:06

    Ook al moet je voorzichtig blijven, het is toch wel fantastisch nieuws! Wat een opluchting moet het toch zijn…

    En stapje per stapje zal die vermoeidheid en vergeetachtigheid ook wel verbeteren, zeker?

     
    • zeezicht

      juli 19, 2010 at 07:21

      Eerlijk gezegd: vorig jaar rond deze tijd, dacht ik niet dat ik nu nog zou rondlopen…
      Het zal natuurlijk wel beteren!

       
  4. veerle

    juli 19, 2010 at 20:53

    Ook al kan het vijf jaar duren, de eerste stap is positief en dat maakt me blij voor jou.
    En die kapper… wees gerust, die vergeet je vast niet.

     
    • zeezicht

      juli 20, 2010 at 08:34

      Als ik in de spiegel kijk, zal ik wel aan de kapper denken. 🙂

       
  5. Wil/Zizy

    juli 20, 2010 at 10:20

    Wat fijn om dit te lezen… Zeezicht…
    weet je de mensen waarvan je gehoopt had steun te krijgen zijn meestal de mensen die dicht bij je staan…. toen mijn man ziek was…. zagen wij die mensen ook bijna niet ja af en toe via de telefoon… ik begreep het niet en mijn man al helemaal niet .. veel later na zijn overlijden… hoorde ik de reden… ze durfden niet het deed teveel pijn om hem zo te zien en te horen. terwijl hij toch altijd heel vrolijk was maar ja dat wisten zij niet ;-)…. Ach ergens kon ik het ook nog wel begrijpen.
    Zeezicht ik heb respect voor je… weet niet of ik zo zou kunnen denken..
    Enuuuuuuuuuh vergeet de kapper niet .:-)

    Lieve groet.

     
    • zeezicht

      juli 20, 2010 at 14:43

      Jij hebt duidelijk ook je deel verdriet gehad!

      (en misschien is het lelijk van mij) maar er zijn ook mensen die gewoon nooit komen uit schrik dat je hen iets vraagt.

      Normaal gezien kan ik de kapper niet vergeten, want na zes weken is mijn haar uit model, dus de spiegel zal mij wel verwittigen! 🙂

       
  6. tante annie

    juli 20, 2010 at 20:27

    en avant, woman!

     
  7. chelone

    juli 21, 2010 at 20:58

    Is het alweer een jaar geleden, daar schrik ik van?
    Misschien toch nog even de arts opbellen over je geheugenvraag zodat hij je gerust kan stellen. Misschien merk je zelf de voortuitgang niet zo goed omdat je graag zou willen dat het nog sneller gaat.
    Niets overhaasten, mijn schat, en focus je op de ‘goede’ dagen die steeds talrijker zullen worden.

     
    • zeezicht

      juli 22, 2010 at 09:04

      Een jaar vliegt!
      Maar over dat geheugen: het zou nog steeds te maken hebben met de narcose en de chemo. En het gaat stilaan beter dat merk ik heus wel.
      Als ik bepaalde dingen vermijd of beperk lukt het wel.
      dikke knuff!

       
  8. Menck

    juli 25, 2010 at 12:10

    Wat een heuglijke tijding, en al zeker de update die je plaatste. You go, girl!

     
    • zeezicht

      juli 25, 2010 at 18:18

      Het schijnt dat je tumormarkers normaal zijn tussen 0 en 28,
      dus dalen is zeker goed. 🙂

       
  9. affodil

    juli 27, 2010 at 06:56

    Een jaar al! 20% van de weg is al afgelegd. En je rapport was heel goed, vergeet dat niet (deuhhh, melig)

    En wat de mensen om je heen betreft: ik heb het ook al gemerkt dat net diegenen van wie je steun zou moeten verwachten, zich niet laten zien. “Geen tijd”, “kan niet tegen ziekenhuislucht”, “wou nét komen”, … De confrontatie met de eigen vergankelijkheid is voor de meesten onoverkomelijk, zelfs als ze daardoor iemand lelijk in de steek laten en pijn doen.

    Ga op je elan voort, zeezicht. En zoals Rob ook al opmerkte: dat geheugen kan je selectief laten werken! 😉

     
    • zeezicht

      juli 27, 2010 at 11:05

      Wat mijn geheugen betreft: het gaat vooral over het korte-termijn-geheugen.
      Regelmatig een black-out.
      Maar er zijn kleine hulpmiddeltjes zoals: alles opschrijven van afspraken en data… linken zoeken…
      maar dat zal wel beteren met de tijd!

       
  10. Margogogo

    juli 27, 2010 at 11:38

    Is dat al een gans jaar geleden? Verdekke, de tijd vliegt!
    ’t Is allemaal toch wreed goed nieuws voor jou nu, volledig zoals we allemaal hadden gehoopt is het tij gekeerd en ben je goed op weg naar totale genezing.
    Zeezichtje versus Het Monster: 1-0
    Yeeha!!

     
  11. Wil/Zizy

    juli 28, 2010 at 14:58

    Ja zeezicht .. ik heb genoeg meegemaakt en nog.. maar dat is nu niet van belang …. hoor veel liever dat het jou goed gaat…

    Lieve groet Wil/Zizy

    Ps zit je haar goed ;-)))

     
    • zeezicht

      juli 28, 2010 at 17:19

      met mij gaat het goed, maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan anderen denk.
      Iedereen krijgt zijn deel van de miserie,
      bedankt voor je lieve reactie!
      mijn haar zit goed! heel goed zelfs!

       
  12. Nes

    juli 29, 2010 at 20:04

    Proficiat.

     
  13. baasbraal

    augustus 1, 2010 at 21:57

    Nou, ik vind een jaar toch ook echt een markeringsteken hoor! Dat jaar heb je alvast binnen! Het zal geen makkelijk jaar geweest zijn, maar we rekenen er op dat het volgende jaar véél beter zal zijn!

     
  14. ragazzadelmondo

    augustus 2, 2010 at 13:42

    Het is cliché maar bijzonder waar: in nood kent men zijn vrienden. Je moed en realiteitszin sieren jou. En ik mag hopen dat je bloglezers evenveel geduld hebben als jij:-).

     
    • zeezicht

      augustus 2, 2010 at 17:02

      Ik blijf wel bloggen, maar minder dan vroeger.
      Heb wat tijd nodig…

       
  15. Annick

    augustus 10, 2010 at 11:57

    Dat is goed nieuws.. chapeau dat jij alleen op controle durft te gaan.. dat kan ik, zelfs nu na 7 jaar nog niet aan..

     
    • zeezicht

      augustus 10, 2010 at 15:23

      Ik ben alleen en soms vind ik het goed zo…

       
      • Annick

        augustus 11, 2010 at 12:16

        ik kan alleen maar bewondering hebben voor jou.. je bent een hele sterke vrouw..

         
      • zeezicht

        augustus 11, 2010 at 19:43

        och sterk… gewoon niet te veel nadenken kan helpen.

         
  16. Repel

    augustus 15, 2010 at 12:07

    Wat moet dat elke keer weer spnnend zijn, een controle. DEze was bijzonder: 1 jaar….gedaalde markers klinkt uitermate goed.

    En ik zou het slechte geheugen uitbuiten als ik jou was…

    Fijne zondag,
    Repel

     
    • zeezicht

      augustus 16, 2010 at 11:58

      Och, die spanning hou ik wat tegen. Een andere spanning is de vraag: hoeveel jaar heb ik nog?
      Maar dat is voor iedereen zo, ook voor gezonde mensen.

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: