Een jaar later.

Het dringt echt tot mij door dat ik veel te weinig blog. Niet dat ik niet wil, maar er is altijd wel een reden om het uit te stellen tot ’s avonds.

Maar dan lukt het niet meer, mijn chemobrein is nooit op zijn best. Vooral wanneer ik moe ben, dwarrelt het in mijn hoofd door elkaar.Ook een boek lezen is heel moeilijk.

De oorzaak hiervan zou nog steeds liggen aan de narcose en de chemo. Ook de pillen die ik moet nemen, geven mij een ‘griepgevoel’, wat ook al niet bevorderlijk is voor mijn inspiratie.

Vorige dinsdag moest ik dus naar het ziekenhuis voor mijn na-een-jaar-keuring.

Ik wilde alleen gaan, geen gezelschap, geen chauffeur. Dit eerste jaar wilde ik gewoon afsluiten.

Voor mijn deur is er een bushalte, maar het was mooi weer en daarom wandelde ik naar het station.

Dit was de eerste keer dat ik de bus nam. In een wip was ik ter plaatse.

Ik was dik tevreden dat ik de groene K-gang niet moest volgen. (de oncoloog is voor de volgende keer) Dan kom je ook op de chemo-afdeling. Als ik daar binnenkom word ik al misselijk van de geur en de sfeer.

Bij de gynaecoloog was ik snel aan de beurt, maar ik vergat te vertellen dat ik last heb van mijn geheugen en soms heel verward ben. Je kan hier een link maken: geheugen=vergeten. 🙂

Op naar de radiologie voor mammo en foto’s. Dan wachten of er een echo nodig was.

Toen ik binnengeroepen werd, zonk de moed mij even in mijn schoenen. Maar het was om mij mede te delen dat mijn rechterkant goedgekeurd was. IK MOCHT GAAN!

Zonder gejuich-hoera-joepie-gevoel, ik besef heel goed dat dit minstens vijf jaar duurt. Maar één jaar afsluiten is al een overwinning!

Ondertussen heb ik leren doseren: mijn vermoeidheid is verbeterd en ik probeer elke dag naar buiten te gaan. Ik geniet van elke ‘goede’ dag!

Als ik de balans opmaak: ik ben ook wijzer geworden. Het klinkt heel cliché, maar in nood leer je de mensen kennen. Degenen die mij geholpen en gesteund hebben, ben ik voor eeuwig dankbaar!

Maar anderen, waar ik het niet van verwachtte, hebben weinig of niets van zich laten horen.

Ah ja… de uitslagen van het bloedonderzoek, die had ik niet zo snel. Als ik gebeld werd vóór vrijdag, was het slecht.

Omdat ik niets hoorde, wilde ik vrijdag mijn huisdokter opbellen om te vragen naar de stand van de tumormarkers, maar… ik vergat het.

Volgende week ga ik naar de kapper… leuk! (als ik het niet vergeet)

Update: mijn tumormarkers zijn gedaald van 23 naar 19… heel goed!

Advertenties

34 thoughts on “Een jaar later.

  1. Hallo Zeezicht,,is dat al 1 jaar later,proficiat meid, goed gedaan hoor,met dat geheugen komt het wel in orde hoor,niet alles in een keer hé.Alles komt goed en ach, bang blijf je altijd want je hebt altijd wel het en ander gehoord dat je een beetje verontrust,dat hoort er nu eenmaal bij zeker.Ik ben nog altijd(na 12 jaar)een beetje onrust als ik op controle moet.Het is zo dat men altijd geneigd is het” negative” vooropsteld,ik denk dat dat een natuurlijke reactie is van iedereen.
    lieve groetjes
    watervrouwtje

  2. Ook al moet je voorzichtig blijven, het is toch wel fantastisch nieuws! Wat een opluchting moet het toch zijn…

    En stapje per stapje zal die vermoeidheid en vergeetachtigheid ook wel verbeteren, zeker?

  3. Wat fijn om dit te lezen… Zeezicht…
    weet je de mensen waarvan je gehoopt had steun te krijgen zijn meestal de mensen die dicht bij je staan…. toen mijn man ziek was…. zagen wij die mensen ook bijna niet ja af en toe via de telefoon… ik begreep het niet en mijn man al helemaal niet .. veel later na zijn overlijden… hoorde ik de reden… ze durfden niet het deed teveel pijn om hem zo te zien en te horen. terwijl hij toch altijd heel vrolijk was maar ja dat wisten zij niet ;-)…. Ach ergens kon ik het ook nog wel begrijpen.
    Zeezicht ik heb respect voor je… weet niet of ik zo zou kunnen denken..
    Enuuuuuuuuuh vergeet de kapper niet .:-)

    Lieve groet.

    1. Jij hebt duidelijk ook je deel verdriet gehad!

      (en misschien is het lelijk van mij) maar er zijn ook mensen die gewoon nooit komen uit schrik dat je hen iets vraagt.

      Normaal gezien kan ik de kapper niet vergeten, want na zes weken is mijn haar uit model, dus de spiegel zal mij wel verwittigen! 🙂

  4. Is het alweer een jaar geleden, daar schrik ik van?
    Misschien toch nog even de arts opbellen over je geheugenvraag zodat hij je gerust kan stellen. Misschien merk je zelf de voortuitgang niet zo goed omdat je graag zou willen dat het nog sneller gaat.
    Niets overhaasten, mijn schat, en focus je op de ‘goede’ dagen die steeds talrijker zullen worden.

    1. Een jaar vliegt!
      Maar over dat geheugen: het zou nog steeds te maken hebben met de narcose en de chemo. En het gaat stilaan beter dat merk ik heus wel.
      Als ik bepaalde dingen vermijd of beperk lukt het wel.
      dikke knuff!

  5. Een jaar al! 20% van de weg is al afgelegd. En je rapport was heel goed, vergeet dat niet (deuhhh, melig)

    En wat de mensen om je heen betreft: ik heb het ook al gemerkt dat net diegenen van wie je steun zou moeten verwachten, zich niet laten zien. “Geen tijd”, “kan niet tegen ziekenhuislucht”, “wou nét komen”, … De confrontatie met de eigen vergankelijkheid is voor de meesten onoverkomelijk, zelfs als ze daardoor iemand lelijk in de steek laten en pijn doen.

    Ga op je elan voort, zeezicht. En zoals Rob ook al opmerkte: dat geheugen kan je selectief laten werken! 😉

    1. Wat mijn geheugen betreft: het gaat vooral over het korte-termijn-geheugen.
      Regelmatig een black-out.
      Maar er zijn kleine hulpmiddeltjes zoals: alles opschrijven van afspraken en data… linken zoeken…
      maar dat zal wel beteren met de tijd!

  6. Is dat al een gans jaar geleden? Verdekke, de tijd vliegt!
    ’t Is allemaal toch wreed goed nieuws voor jou nu, volledig zoals we allemaal hadden gehoopt is het tij gekeerd en ben je goed op weg naar totale genezing.
    Zeezichtje versus Het Monster: 1-0
    Yeeha!!

  7. Ja zeezicht .. ik heb genoeg meegemaakt en nog.. maar dat is nu niet van belang …. hoor veel liever dat het jou goed gaat…

    Lieve groet Wil/Zizy

    Ps zit je haar goed ;-)))

    1. met mij gaat het goed, maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan anderen denk.
      Iedereen krijgt zijn deel van de miserie,
      bedankt voor je lieve reactie!
      mijn haar zit goed! heel goed zelfs!

  8. Nou, ik vind een jaar toch ook echt een markeringsteken hoor! Dat jaar heb je alvast binnen! Het zal geen makkelijk jaar geweest zijn, maar we rekenen er op dat het volgende jaar véél beter zal zijn!

  9. Het is cliché maar bijzonder waar: in nood kent men zijn vrienden. Je moed en realiteitszin sieren jou. En ik mag hopen dat je bloglezers evenveel geduld hebben als jij:-).

  10. Wat moet dat elke keer weer spnnend zijn, een controle. DEze was bijzonder: 1 jaar….gedaalde markers klinkt uitermate goed.

    En ik zou het slechte geheugen uitbuiten als ik jou was…

    Fijne zondag,
    Repel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s