RSS

Hoe gaat het nu met je?

01 Nov

Dat is de vraag die mij dagelijks gesteld wordt. En wat zeg je dan; natuurlijk: goed.

Een heel normaal antwoord, na een jaar ben je natuurlijk beter.

Weten zij veel… niemand denkt eraan dat kanker nooit echt weg is. Ook de zware stempel die je door de ziekte meekrijgt… daar praat je niet over, je wilt niet voortdurend zagen.Ik weet wel dat ik met veel beperkingen moet leren leven.

Soms ben ik zo boos dat ik een ongeluk zou kunnen doen. Andere dagen ben ik gewoon verdrietig. Ik gedraag mij nochtans altijd opgewekt. Ja ik weet het lijkt ingewikkeld, alsof ik mijzelf tegenspreek.

Mijn arm doet pijn… de huisdokter stuurde mij naar de kinesiste. Heel even ging het goed, want de spieren die potvast zaten werden losser.

Na een tijdje begon de pijn erger te worden, van aan mijn schouder tot aan mijn hand.

Ik moest stoppen met de massage en vorige week ging ik op controle bij de oncoloog. Die vond kiné helemaal niet nodig, want mijn arm is niet dik. De vragen welke hij mij stelde waren heel moeilijk om te beantwoorden, zoals: beschrijf de pijn: waar, hoe, hoe vaak, op welke plaats… enz.

Over elke pil die ik moet slikken wilde hij uitgebreid het hoe en waarom. (gelukkig hou ik een lijstje bij)

Dan bekeek hij mijn litteken en stelde vast dat daar wel wat dingen veranderd waren. Net onder mijn oksel zit er een soort plooi die wel eens een streng spieren zou kunnen bevatten. Het okseltoilet is ook nog steeds voelbaar of eigenlijk gevoelloos. Binnen kort moet ik naar de gynaecoloog, en tegen dan zullen ze mijn geval al besproken hebben. Hopelijk wordt er niet beslist om te opereren, daar ben ik echt bang voor.

De oncoloog dacht aan zenuwpijn en gaf mij een doosje mee om te testen… maar dat hielp niet en ik heb er maar eentje van genomen omdat ik wel high leek, zo’n zweverig gevoel in mijn hoofd.

Het is wel eigenaardig dat ik vooral  ’s nachts pijn heb en wat neem ik ’s avonds? Juist: de chemopil.

Op eigen houtje heb ik er eentje overgeslagen… en het was die nacht precies veel beter. Maar ik moet die kleine monstertjes VIJF jaar nemen…

Ontstekingsremmers helpen amper of niet. Dus… dagelijks pijnstillers. Maar kan je ongestraft vijf jaar pijnstillers nemen? Ik weet het niet meer hoor.

Goh, ik doe ook wel leuke dingen hoor, maar altijd die pijn erbij. Verwondert het jullie dat ik er soms tegenop zie om te bloggen?

Ik ben ook vergeten te bellen om te vragen hoe het zit met mijn tumormarkers, maar dat hoor ik binnenkort wel.

Advertenties
 

Tags:

27 Reacties op “Hoe gaat het nu met je?

  1. tijdtussendoor

    november 1, 2010 at 20:08

    Ik denk dat ik het wel begrijp. Toch altijd fijn iets van je te horen, sterkte!

     
  2. watervrouwtje

    november 1, 2010 at 21:33

    Ik begrijp je ,oh zo goed Zeezicht,en ik kan ook begrijpen dat je niet zo kien meer bent op bloggen en nee je verveelt ons niet hoor,hou toch maar goeie moed meid
    liefs

     
    • zeezicht

      november 2, 2010 at 13:00

      Ik wil wel bloggen, maar als ik geen luchtige teksten kan bedenken, dan wacht ik liever.

       
  3. Dulcera

    november 1, 2010 at 21:42

    Kanker blijft.
    Zo simpel is het. Alsof je een tweede persoonlijkheid levenslang mee moet nemen. Nee, het kan niet goed zijn om jarenlang elke dag pijnstillers te nemen. Maar het alternatief zou niet beter zijn. Denk ik, dan zo stillekes, bij mijn eigen.
    Ik weet niet of ik kan begrijpen hoe het voelt, hoop ook dat ik het nooit echt ga kunnen begrijpen.
    Het enige wat ik kan zeggen is dat je van mij gerust mag zagen, en eerlijk zijn, en zeggen dat het pijn doet en niet goed gaat.
    Natuurlijk mag dat.
    Ik hoop dat je heel veel leuke dingen doet, en hoop dat je weet dat ik aan je denk, af en toe, en hoop dat het met je gaat.

    Heel veel liefs
    xxx

     
    • zeezicht

      november 2, 2010 at 13:17

      Ja hier kan ik mijn geklaag een beetje kwijt. het is ook meestal zo dat ik een logje schrijf wanneer ik een beetje dépri ben.
      Natuurlijk doe ik ook leuke dingen, maar het is niet meer zoals vroeger en dat zal het waarschijnlijk ook niet meer worden.
      deze reacties helpen mij wel en daar ben ik dankbaar voor.
      Voor jou ook liefs!

       
  4. elke

    november 1, 2010 at 22:05

    het probleem met ‘goed’ antwoorden, is dat de mensen dat ook willen geloven, dat het goed gaat. En zelf zeg je het vermoedelijk ook wel om ervan af te zijn en om niet heel het verhaal weer te moeten vertellen. Maar kom het gerust hier vertellen, dat lucht op en dat kan alleen maar goed zijn.

    Ik hoop dat je aan het opereren ontsnapt, lieve Zeezicht. En dat de chemopillen ondanks de miserie die erbij hoort zeker hun werk doen. Veel courage!

     
    • zeezicht

      november 2, 2010 at 13:20

      Je slaat de nagel op de kop Elke.
      Als je ook maar even laat doorschemeren dat het iets minder gaat, krijg je te horen: maar je ziet er toch goed uit!
      leuk dat ik blogvrienden heb!

       
  5. smiley

    november 2, 2010 at 07:58

    Hey,
    Die pil vijf jaar nemen is toch iets dat ik herken van mijn mama… Zij is door die moeilijke periode geraakt. Elke dag die pil nemen is een noodzakelijk kwaad. Bij haar heeft het geholpen. Hopelijk bij jou ook!

     
    • zeezicht

      november 2, 2010 at 13:22

      Het is ook niet zeker dat de pijn van die pil komt. Er kan ook iets gekneld zitten; een zenuw of spier…
      Ik vertrouw er ook op dat die pillen helpen!

       
  6. Affodil

    november 3, 2010 at 11:04

    Dat je niet altijd zin hebt om te bloggen begrijp ik heel goed. Hoe het voelt om in jouw schoenen rond te lopen, nee, daar kan ik mij geen beeld van vormen. Ik mag mezelf nog altijd tot de gelukkige onwetenden rekenen. Maar dat neemt niet weg dat ik weer blij ben hier nieuws van je te lezen en daar dan op te kunnen reageren. Volhouden! Er zijn steeds meer volhouders die ook winnen.

     
  7. Zusje van Willem

    november 3, 2010 at 12:59

    Ik kwam via de wordpress startpagina op je blog.
    Heftig! Succes en sterkte!

     
    • zeezicht

      november 3, 2010 at 18:31

      Welkom op mijn blog! Bedankt…

       
      • Zusje van Willem

        november 4, 2010 at 12:54

        Ik ga vaker bij je kijken! Zag dat je ook op die van mij was geweest? 🙂 leuk!

         
  8. Adelheid

    november 4, 2010 at 18:24

    Ik begrijp het…

    Die pijn moet moeilijk zijn.

    Stomme vraag waarschijnlijk, mag die pil ook op een ander vast moment genomen worden?

     
    • zeezicht

      november 4, 2010 at 20:14

      ik mocht zelf kiezen wanneer ik die pil wilde nemen…
      ik neem zoveel mogelijk ’s avonds, dan ga ik toch slapen.
      Moest ik ze ’s morgens nemen, heb ik de hele dag een griepgevoel…

       
  9. Duvel

    november 4, 2010 at 19:19

    Beste Zeezicht

    Hoe je het ook draait of keert, met je ziekte blijf je steeds alleen, ongeacht hoeveel liefde en zorg anderen ook aan je besteden. Niemand kan je geven wat je echt wil nl. de zekerheid van genezing. Voor dat soort hulp ben je volledig aangewezen op de dokters en je weet maar half waar die allemaal mee bezig zijn. Vaak lijkt het er op dat ook zij niet beseffen wat hun patiënten doormaken en ze hebben het zo druk.
    Niemand voelt de onzekerheid, de angst de boosheid, het verdriet, de vermoeidheid en de pijn die jij voelt. Niemand ziet op welke ingrijpende wijze jou leven plots door elkaar werd geschud.
    Je ontvangt bezoek maar van zodra die weg zijn blijf je weer alleen achter met je ziekte en zorgen.
    Je bezoekers gaan gezond en wel verder met hun leven en problemen van zodra ze hun rug gekeerd hebben. En dat is ook maar normaal.
    Jij weet dat natuurlijk ook wel.
    Toch put ik veel troost en rust uit die bezoeken, uit de spontaan aangeboden hulp.
    De wetenschap dat anderen echt met je begaan zijn en je helpen stelde mij gerust.
    Anderzijds lijkt de vraag “en hoe gaat het nu met jou ?” misschien banaal maar wat anders kunnen ze je vragen ?
    Waarom ga jij er vanuit dat je antwoord “goed “ moet zijn. Slecht , niet zo goed, het valt me zwaar, ik ben bang, zijn even goede antwoorden . Voor mij is dat toch zo.Verwacht je dat je dan een heel verhaal zal moeten doen ? Vergeet het maar. Bij de meeste niet, bij sommigen wel en ook dat verhaal maak je zolang of kort als jezelf wil. Ik wil niet aan iedereen kwijt wat ik voel en meemaak. Je hebt niet altijd zin om te praten. Het niet stellen van die vraag vond ik veel vreemder dan wanneer ze wel gesteld werd

    Maar ach ieder beleeft zijn ziek zijn op zijn manier, ik neem niemand iets kwalijk, ook niet diegene waarvan je, tegen al je verwachtingen in, helemaal niets hoort. Ook niet de onwetendheid of het soms ,toch wel erg gebrekkige inlevingsvermogen van sommigen.
    Ik hoop dat de dokters je kunnen verlossen van de pijn. . Dat maakt al een groot verschil , het geeft meer rust.
    De angst en onzekerheid blijft maar neemt af met de jaren zeggen mensen die het kunnen weten me. Verder hoop ik dat het beter en beter met je zal gaan zodat je echt terug kan genieten van de dingen waar je zo van houdt en spontaan denk ik dan aan een vrouw die op een terrasje aan een ice tea zit te nippen.
    Ik vind je alvast een lieve, innemende en moedige vrouw…. en je blogt zo mooi.
    Ik meen het uit de grond van mijn hart en het is ook van daaruit dat ik je veel en snel beterschap wens.

     
  10. Josien

    november 15, 2010 at 11:07

    Een vriendin van me is haar kanker na een paar jaar (ja, de vijf die ervoor staan) kwijtgeraakt. Ik wens je het allerbeste toe!

     
  11. Josien

    november 17, 2010 at 23:48

    Jij ook bedankt, leuk dat je langs kwam op mijn blog. Ik geniet van je Geraniums. En ik wou dat ik je zomaar honderd pijnloze dagen kon toe wuiven.. en dat iedereen dat hier kon. Het zouden er met elkaar duizenden zijn! Liefs, Josien

     
    • zeezicht

      november 19, 2010 at 21:42

      mijn geraniums staan er echt nog zo mooi bij, ik heb ze uit de regen kunnen houden. Maar als het een beetje vriest…

       
  12. Annemie

    november 25, 2010 at 16:31

    Ik begrijp het maar al te goed dat je niet altijd zin hebt om te bloggen. Ik wist niks van je situatie af omdat ik ook lange tijd niet geblogd heb. De reden daarvoor kan je lezen op mijn blog – het is evenmin een vrolijk verhaal!
    Ik wens je echter van ganser harte heel veel sterkte tijdens de moeilijke momenten/dagen en hopelijk veel beterschap en minder pijn!

     
    • zeezicht

      november 26, 2010 at 10:16

      ieder krijgt duidelijk zijn deel, jammer genoeg.
      Alles heeft tijd nodig om in de plooi te vallen, daar zullen we maar gelaten op wachten…

       
  13. watervrouwtje

    november 27, 2010 at 10:53

    lieve Zeezicht,graag wil ik je een beetje moed inspreken op je blogje,ik weet niet of dit helpt,maar denk dat ‘k weet wat je doormaakt,ik heb die pillen niet moeten nemen,maar had wel chemo en dat was voor mij heel zwaar,zo zwaar dat ik moest stoppen met de behandeling.Nu gaat alles goed en dat komt voor jou ook goed,hou nog maar vol.
    Liefs
    Daisy

     
    • zeezicht

      november 28, 2010 at 09:12

      Lieve Daisy, bedankt voor je reactie. Natuurlijk geeft het mij moed wanneer ik respons krijg op mijn klagen.
      Maar ondertussen heb ik ontdekt dat al mijn pijn en klachten voortkomen door de bijwerkingen van mijn medicatie.
      Als ik zoveel pijn heb dat ik niet kan liggen, sla ik één chemopil over en als mijn benen krachteloos zijn en pijn doen, neem ik een paar dagen geen kalktabletten en het hélpt!
      Ik moet mijn plan wel trekken, maar bij mijn volgende controle zal ik eens vragen of er geen andere medicatie is.
      Natuurlijk hou ik vol en er komt wel eens een dag dat ik weer meer ga bloggen, dit is mijn uitlaatklep.

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: