Idool 2011.

Volgens de nieuwe trends, kijk ik dus naar ‘foute’ programma’s.

Wat heet fout? Ik ben geen film-freak, hou van muziek en amusementsprogramma’s, zelfs van de Muppets.

Dus is Idool mijn ding. Het begint al bij de pré-selecties, bij momenten héél plezant. Soms ook zielig, wanneer er zijn die denken écht te kunnen zingen en bijna hysterisch worden als ze niet toegelaten worden.

Dan heb je ook de flauwe plezanteriken, die zichzelf niet serieus nemen en enkel eens op tv wilden komen.

En deze keer was mijn gevoel juist: twee mensen vielen mij op en gaf ik een kans: Kevin en Kato. Nog nooit eerder zat ik er gewoon òp.

Nathalia had gelijk: de single van Kevin was niet echt zijn ding. Voor mij mogen ze Kevin reggae laten zingen. Hij heeft dat aangeboren ritme; ik kan mij hem inbeelden zoals Bob Marley met ‘stir it up’.

Kato moeten ze ook niet alles doen zingen, haar ‘gitarreke’ ukelele, zullen we niet zo snel vergeten.

Zij eindigde tweede, maar er zal wel voor haar gezorgd worden, we horen zeker en vast nog van haar. Ook van Reggie kreeg ze een staande ‘ovulatie’ (zoals hij zelf zei)

Maar dan was er ook nog de Kristof, die in het begin niet zo opviel, maar bewees dat hij vele genres aankan. Ik had hem graag eens een Gospel horen zingen. Ik heb zo’n vermoeden dat hij ook wel aanbiedingen zal krijgen, hij is gewoon goed.

En de jury, ja, die spelen zo’n beetje toneel hé. Maar je merkt toch dat ze hun oordeel serieus nemen.

Idool gaat stoppen, is volgens sommigen wat achterhaald, spijtig. Wat ze er ook van zeggen, het is toch een succes!

Advertenties

Kruid of kruit?

Voor bepaalde dingen ga ik naar het Kruidvat. Ik heb  steeds een lijstje liggen en wanneer een van mijn producten op of leeg is, wordt dat erbij geschreven. Omdat ik alle dagen buiten wil, is het ofwel wandelen of boodschappen doen.

Die dag werd het dus Kruidvatteren. Ah ja, ik had ook nog een cadeaubon, van mijn verjaardag een tijdje terug, kon ik die evengoed meenemen.In elke winkel zijn er wel situaties die mij storen, daar is het de onduidelijke reclame. Je zou moeten rondlopen met het krantje in je handen om koopjes te doen. Maar ik hoef nergens drie of meer stuks van en hou mij aan mijn lijstje.

Nadat ik allerhande dingen bijeen gezocht had, zet ik alles netjes op de band en geef als eerste mijn bon af. Er worden knopjes ingedrukt en opnieuw geprobeerd. Zegt het kassameisje: ‘mevrouw hoe oud is die bon?’

‘Ik kreeg hem geschonken op tweede paasdag’

‘de kassa neemt hem niet aan, hebt u het kasbonnetje nog?’

‘Juffrouw, wie krijgt er iets cadeau met het bonnetje erbij?’

Ze probeerde nog enkele malen; de kassa deed niets. (maar er was ook geen reactie op het kaartje, dat er niets op stond ofzo.

Ondertussen was de rij achter mij al flink aangegroeid (het was die dag nogal chaotisch in de winkel)

Ik wachtte en kreeg geen rood hoofd, want ik was zo onschuldig als een pasgeboren lammetje.

Nee, het werkte niet en ze vroeg of ik mijn waren gewoon kon betalen en misschien een andere keer eens terugkomen. Ik hoorde enkele klanten mompelen: zou ik niet doen, zou alles hier laten.

Maar enfin, dan had ik mijn haarlak en shampoo niet en betaalde dan toch maar, ik zou wel eens terugkomen als het wat rustiger was.

Buiten gekomen belde ik naar H. ; ‘hey, H. ik heb een heel vervelende vraag: heb jij het aankoopbewijs van die kaart nog?’

Ze wist het niet zeker, maar omdat ze net in de Carrefour was, ging ze eerst naar huis en zou ze eens kijken.

Oké, ik zou op haar wachten op het terras, met een koffietje, wat ik net kon gebruiken.

Een tijdje later, misschien zo’n vijftien minuten, zag ik haar aankomen: ze had de aankoopbon én de kassabon nog gevonden. Leuk! Dat verdiende een warme choco met slagroom.

Net voor sluitingstijd gingen we terug naar het Kruidvat, want ik wilde dit opgehelderd zien. Hetzelfde meisje was nog daar in een nu heel rustige winkel. Ze keek een beetje verwonderd omdat ik terug gekomen was (wat had ze dan verwacht, dat ik de kaart gestolen had?)

Ze probeerde aan de kassa te weten te komen hoeveel euro erop stond, maar dat ding hield zich nog steeds van de stomme. Hier klopte toch iets niet… je moet toch het tegoed kunnen zien.

Iemand anders werd er bij geroepen, maar die zei onmiddellijk: oh ja, dat werkt vandaag niet, er is iets met de computer, de herlaadkaarten gingen ook niet.

De verkoopster wist even niet waar kijken en zij kreeg dus wél een rood hoofd.

Ze heeft zeker tien keer ‘sorry’ gezegd. Ik zei enkel maar: ’t is goed, kon niet over mijn lippen krijgen: ’t is niet erg. Want al bij al vond ik het wel erg… de manier waarop ik daar te kijk had gestaan…

UPDATE: vandaag, dinsdag naar ’t Kruidvat geweest en de kassa werkte NORMAAL!