RSS

Maandelijks archief: november 2011

Meer dan eten alleen…

een deel van de haven

rondvaartboot

Natuurlijk hebben we ook verschillende uitstappen gedaan, zoals met bovenstaande boot een hele dag op zee.

Aan boord werd er zelfs voor ons gekookt. En dat met eenenzestig personen!

We gingen enkele malen aan land om in de haven de typische Turkse winkels te bezoeken en wat sfeer op te snuiven. De schipper vaarde handig rond de vele rotsachtige en groene eilandjes, liet ons grotten en inhammen bewonderen. Daar konden de zwemmers even afkoelen in het blauwe, kristalheldere water.

De zonnekloppers zaten boven op het dek en de anderen, zoals ik, beneden in de schaduw.

Een dag in de bergen, heel interessant! Tot mijn verbazing, weinig of geen landbouw. Wel enkele appelsienenplantages, die ondertussen al geplukt waren, net als de vijgen. De mandarijnen nog bijna helemaal groen.

Nooit eerder gezien: imkerplantages. Ontelbare bijenkorven stonden zij aan zij tussen de dennenbomen.  Dat was voor de pijnboompittenhoning. Voor een ander soort honing werden de korven per vrachtwagen vervoerd tot driehonderd kilometer verder en daar geplaatst.

Het leek wel een industrie op zich! Na een rondleiding met heel onverwachte uitleg, werden de producten aangeboden die gemaakt waren uit honing, citroen, kaneel, olijven… teveel om op te noemen. Ik koos voor een citroengeurtje met 80° alcohol.

Heel fier legde de gids uit hoe de schooltjes (allemaal in dezelfde kleuren) gefinancierd worden door de staat.

Er waren een aantal armoedige huisjes, maar ze stonden gewoon tussen dure villa’s. De mensen in de stad hebben een huis in de bergen, om in de hete zomer de warmte te kunnen ontvluchten.

Na een tapijtenfabriek bezochten we ook een lederfactorij, zoals zij het noemen.

Dan de kers op de taart: het goudcenter. Een immens gebouw, waar bewakers met wapens je in ’t oog hielden en je een badge kreeg opgespeld bij het naar binnengaan.

Het eerste verdiep: allemaal goud! Maar het is nu niet het goede moment om goud te kopen, wegens de prijs te hoog!

Het tweede: Sterling zilver, waar ik een heel interessante discussie had met de verkoper over het roderen van zilver.

Dan waren er nog dagelijks gewone markten, waar ik mij echt verbaasde over het aantal Turken dat Nederlands praat. Een grapjas prees zijn waar zelfs aan in die taal en riep luid: allemaal rotzooi!!! Leuk toch: zelfkennis!

Eén uitstap is niet kunnen doorgaan: we zouden naar de Blue Lagoon gaan, waar de film werd opgenomen, maar…

Tien dagen was het tussen de 30 en de 35°, tot we een tropische storm meemaakten. Hier kan het serieus regenen, maar zoveel water dat met bakken uit de hemel viel, had ik nog niet gezien! Het bleef wel 25°. De volgende drie dagen viel er regelmatig een stevige bui, maar tussendoor gingen we gewoon naar buiten. Alleen die uitstap viel letterlijk in het water. Dat was waarschijnlijk het begin van het regenseizoen.

Moskee tegenover het hotel

Daar heb ik mij soms wel aan geërgerd: dat geroep in de morgen, héél vroeg!

Het zou een Suske en Wiske album kunnen zijn: de jengelende minaret.

Maar het hoort er nu eenmaal bij hé?

Tijdens een wandeling kwamen we langs het politiebureau, er stonden twee agenten lachend een kalasjnikov te keuren, net kinderen. Dat ondertussen het verkeer in de knoop liep, viel hen niet eens op. Hier durfde ik toch geen foto van nemen, want je hoort van die verhalen…

Het spitsuur kan daar heel druk zijn, maar ik zag geen enkele file! Als voetganger heb je ook geen voorrang, wat effe wennen is wanneer je de straat oversteekt.

Animatie ’s avonds was daar bijna onbestaande, maar onze reisleider had thuismuziek bij op zijn laptop en zodus hadden we onze eigen gezellige avonden en meekweelliedjes.

HPIM2468

een ingezoomd grapje

Van beneden zag je niet dadelijk het draadje, maar ik vond de grap wel geslaagd!

Ik vergat nog te vermelden dat ik in het hotel mensen tegenkwam van ST Truiden, een vriendin van mijn zus. En dat op 3500 km van thuis! De helft van de gasten bestond tenslotte uit Belgen en de rest voornamelijk Engelsen.

 
 

Marmaris 2

bloemen van groenten

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van Turks eten, maar… lekker zeg!

Veel vlees gebruiken ze niet, kip en kalkoen zie je het meeste. En natuurlijk ook vis, ander vlees, zoals runds is daar peperduur!  Maar wat ze met groenten kunnen is bijna niet te beschrijven. Volgens mij ook heel gezond.

Ik at groenten die ik niet kende, maar vond alles lekker. Voor dessert nam ik steeds fruit, want alhoewel een lust voor het oog, die mierzoete gebakjes, niets voor mij. Rondom in de immense eetzaal stond keukenpersoneel om de schotels bij te vullen en te herschikken, wanneer iemand er te hard in geroerd had. Ook waar er een beetje gesmodderd was, werd onmiddellijk netjes opgeveegd.

een deel van het dessert

Een stommiteit die ik nooit meer zal doen: een kamer delen met een vreemde. Ik had haar wel al eens ontmoet, vond haar een beetje simpel en dacht: och ja, ik ben niet zo’n moeilijk mens, dus dat zal wel lukken. (er waren geen singlekamers meer) Djeez… heeft dat mens mij stress bezorgd!

Lotte is gewoon iemand die beter met ziekenzorg op vakantie zou gaan! Ze was langzaam, vergat alles, vond nooit haar portemonnee of pas (op de luchthaven) struikelde over elke steen of border, wilde geen airco en… ze kleefde aan mij. Met heel veel dingen moest ik haar helpen, zelfs haar foto’s maakte ik, anders stond er enkel een paal op. Maar omdat ik toch geen andere kamer kon krijgen, trok ik dan maar een beetje met haar op.

Gênante situaties waren er ook: ik ging naar de kapper; zij ook. Liet ze zich daar vallen in een zetel en zakte er prompt door. Die twee pipo’s van kappers, deden alsof ze niets merkten. Dus heb ik haar er uit moeten trekken. Daarna lieten ze pas merken dat ze redelijk goed Nederlands spraken. Dat is ook zoiets raars, de meeste van die mannen praten beter Nederlands dan de Belgische Turken.

Op een avond begon de airco te lekken. Naar de receptie gebeld: binnen het kwartier zou er iemand komen.

Toen ik op het toilet zat, werd er geklopt en Lotte liet de man binnen. Doet mij die kerel toch niet de deur van de badkamer open zeker, waar ik in volle glorie zat met mijn broek op mijn voeten. Ik weet niet wie van ons beiden het hardste schrok!

Natuurlijk kon ik daar niet blijven zitten en terwijl de man (heel jong nog) aan de airco bezig was, wist hij niet waar hij moest kijken en kon niet snel genoeg weg, zonder een woord te zeggen. Naja, het zal ook niet zo’n mooi stilleven geweest zijn, toen ik daar zat!

Dan trok ik de kamerdeur eens dicht zonder de kaart uit de gleuf te halen… ja lap… konden we niet meer naar binnen!

Aan de receptie waren ze heel begripvol en iemand van het personeel kwam mee naar boven met een loper. Och ja, dat zal wel meer gebeuren denk ik. 🙂

de boulevard tussen de twee steden, negen km lang

Een mooie wandelroute, elk hotel heeft zijn eigen beplanting. Aan de grote weg kan je een Dolmus nemen, dit is een klein busje dat het openbaar vervoer  verzorgt. Om de paar minuten komt er een langs, in beide richtingen en je kan uitstappen waar je wilt en keert dan te voet terug langs de boulevard, die evenwijdig met het strand loopt.

Een rit met de Dolmus kost ongeveer een halve euro, om het even hoe ver je mee rijdt.

vakantiewoningen langs diezelfde wandelroute.

(wordt vervolgd)

 

Tussen Marmaris en Içmeler.

Middellandse zee

Mijn eerste vliegvakantie! Turkije, Marmaris.

Eerlijk gezegd begrijp ik niet dat mensen zo bang kunnen zijn om zich te verplaatsen met een vliegtuig!

Voor mij was het megatof! Op de heenreis zat ik aan de middenkant, de plaatsen waren genummerd. De persoon die aan het raampje zat, had het luikje naar beneden getrokken, misschien was hij ook bang.

Maar daardoor, leek het voor mij gewoon alsof ik in de bus zat. Een beetje een teleurstelling, niet wat ik ervan verwacht had.

Maar om terug te keren… zat ik aan het raampje. Nog een beetje pech, net boven de vleugel. En ik ezel had mijn digitaaltje in mijn handbagage gestoken, die onbereikbaar opgeborgen was… dus geen luchtfoto’s!

Maar een zicht… oh wat genoot ik daarvan. Om het in ’t kort te beschrijven: zo voelt geluk aan.

Op het kleine tv-schermpje kon je ook de informatie volgen: hoogte: 12000m, snelheid: 750/uur, buitentemperatuur: -55°.

Voor ervaren vliegers doodgewoon, maar voor mij ja…

Hotel Grand Ideal

De tweede dag: uitgebreide rondrit van een halve dag, met gids, die ons heel veel vertelt over de gewoontes en de levensomstandigheden van de inwoners van de streek. (wat mij al dadelijk opviel: de Turken daar zijn heel anders dan die welke wij hier kennen.)

De combinatie: zee en bergen is heel aangenaam. Ondanks dat er in de zomer een temperatuur heerste van rond de 50°, is de omgeving heel groen. (ik was daar in de eerste helft van oktober)

Volgens de gids is het gesteente waar de bergen uit bestaan, poreus, en houdt dus alle vocht vast. Het drinkwater komt ook rechtstreeks uit bronnen, voor ons dus niet geschikt om risicoloos te drinken.

Er zou heel weinig criminaliteit bestaan, omdat er voldoende werk is. De meesten werken in de hotels, waar ze zes maanden verblijven. Dan begint het regenseizoen en vertrekken ze terug naar hun streek. Ze verdienen maar drie- tot vierhonderd euro per maand, terwijl ze heel lange dagen maken en hard werken. Wanneer ze na die zes maanden vertrekken krijgen ze buiten hun drinkgeld, nog 4000 euro mee. Tenminste ik citeer hier alleen maar wat de gids ons vertelt.

Sommigen zijn misschien veertien jaar en die doen het zwaarste werk. Bij het afruimen van de tafels, moeten ze plateaus torsen die zo vol zijn, je ziet hoe ze op hun tanden moeten bijten om het aan te kunnen. Het raakt je, eigenlijk zijn het nog kinderen.

Ik heb ook nog nooit zoveel eten gezien in een keer, je zou je gaan schamen, zo’n decadentie.

Je kan er 24 op 24h eten en drinken krijgen, als het ene restaurant sluit is er al een ander open. Aan het zwembad is fastfood te krijgen, vooral de Engelsen maken daar gebruik van. Om 4h is er gebak in ’t Café de Paris, tot 22h en dan zijn er sandwiches tot tegen de ochtend. Om 19h avondeten en dan begint weer alles opnieuw: vroeg ontbijt, laat ontbijt, middagmaal…

zwembad met bar

versieringen gemaakt van fruit en groenten

(wordt vervolgd)

 
22 reacties

Geplaatst door op november 16, 2011 in dagboek, eten, foto's, mensen, natuur, restaurant, toeristen, Turkije, vakantie, vliegreis, zee, zon

 

ja, dan…


Is het je ook al overkomen dat er aan de bushalte iemand opstaat om jou te laten zitten? Of aan de uitgang van het grootwarenhuis, heel onverwacht een jongen van zo’n jaar of tien, heel galant de deur voor je openhoudt. Jij bedankt hem en hij antwoordt: ‘heb ik op school geleerd, beleefd zijn voor oude (slik) mensen!’

Heb je ook knieën die niet meer helemaal  reageren zoals jij het graag zou willen? Vind je dat er overal precies meer trappen zijn in vergelijking met vroeger? Dus een reden om liever gemakkelijke lage hakken te dragen.  Kom je vroegere klasgenoten tegen en schrik je van hun rimpels?

Dan besef je ook plots hoeveel mensen die jij gekend hebt er al overleden zijn. En als je dan jezelf eens goed bekijkt in de spiegel, kom je tot de conclusie dat je in de hoogte wat hebt moeten inleveren ten voordele van je breedte. Het is ook duidelijk dat bepaalde plaatsen enkele centimeters lager zijn geraakt. Om geen mummelmondje te hebben heb je ook op tijd en stond neptanden laten bijzetten.

Dan ga je er eens even bij zitten en je afvragen of je nu oud bent…

‘Ouder’ misschien, maar zeker niet ‘out!’ Oké, je moet bepaalde dingen gaan beperken. En dan? Zelfs topsporters moeten vroeg of laat minderen of zelfs helemaal afhaken! Je kan voor alles wel een oplossing verzinnen.

Ben je een beetje vergeetachtig? Gebruik dan lijstjes of maak wat nota’s. Aan je uiterlijk kan je ook veel doen, niets of niemand kan je beletten om er stralend uit te zien. Hoe? Ga voor de spiegel staan en probeer welke kleurtjes de jouwe zijn. Een leuk sjaaltje kan soms wonderen doen in de juiste combinatie (vraag een vriendin om haar mening) Een paar grappige oorbellen of een originele ketting kunnen ook bijdragen, zelfs die goedkope welke je in een opwelling op de markt kocht! Je kapsel moet je zeker onderhouden, het bepaalt voor een groot deel hoe je overkomt. Misschien een lichte kleuropheldering of een glansspoeling?

Je huid zal je ook dankbaar zijn bij een goede verzorging en wat dacht je van een nieuw kleurtje lipstick? Voor je knieën is er ‘s morgens op de Nederlandse tv een bewegingsprogramma wat echt niet te zwaar is. Dan nog wat gezond eten en klaar is Kees!

Maar het belangrijkste zou ik nog vergeten: een tevreden blik op je gelaat, zoiets wat van binnenuit komt, dat geeft uitstraling en trekt mensen aan op een wonderbaarlijke wijze. We worden zeker ouder, daar kan je niets tegen doen, maar je kan wel oud worden op een waardige manier. Denk wat minder aan de mensen die er niet meer zijn en geniet van diegenen die je rond je hebt. En in de eerste plaats: sluit je niet piekerend op. Ga naar buiten, neem die gratis bus en ga iemand bezoeken die je al lang niet meer hebt gezien. Desnoods rij  je gewoon een rondje mee en stap je op dezelfde plaats weer af.

Besef dat er altijd mensen zijn die nog meer beperkingen hebben dan jij en wees gelukkig met de dingen die je wel nog kan doen!

 
17 reacties

Geplaatst door op november 12, 2011 in dagboek, ergernissen, het leven, nostalgie