RSS

Bijna drie jaar geleden spatte mijn wereld uiteen.

18 Mrt

Inderdaad, bijna drie jaar geleden dacht ik dat mijn einde dichtbij was. Toen ik vernam dat ik kanker had, kwam er zoiets van gelatenheid over mij…

Geen paniek, gewoon: dat was het dan…

De ellendige behandeling, die misschien zwaarder valt dan de ziekte zelf, daar ben ik dus doorgesparteld. Ik ben er nog! Alhoewel ik ongerust was over het ‘derde’ jaar. Waarom weet ik niet, maar daar ging zo’n dreiging van uit. Je hoort vaak dat mensen ‘hervallen’ na drie jaar. Moest het mij gebeuren, heb ik mijzelf beloofd: geen chemo meer! Dit wil ik geen twee keer meemaken! Met alle respect voor de mensen die blijven volhouden! Maar ik niet meer…

Ik kan pas na tien jaar genezen verklaard worden, maar ondertussen kan ik evengoed doodgaan aan iets anders! Mogelijkheden zijn er genoeg: een tijdje geleden werd ik bijna omvergereden door een auto die achteruit reed op een éénrichtingsweg. Ik wilde net oversteken, op het zebrapad en keek rechts waar een lichtschijn was van een naderende wagen. Maar die stopte ver weg nog en op het ogenblik dat ik mijn voet op straat wilde zetten, kwam er in volle snelheid een auto van links, achteruit dus.

De chauffeur zag mij niet, want hij keek naar achter over zijn rechterschouder.

Het scheelde maar enkele centimeters. Ik verstijfde ter plaatse. Met mijn hand tegen mijn keel van ’t verschieten, stond ik even onbeweeglijk stil. Een late wandelaar, die alles had zien gebeuren,  kwam naar me toe om te vragen of het ging. Ik kon enkel maar vragen: ‘mijnheer, hebt u dat gezien?’

Waarop hij: ‘ja, en die reed nogal snel!’

Met knikkende knieën stak ik de straat over, wie verwacht  nu dat er iemand achteruit gaat rijden?

De automobilist zag mij met de man praten en maakte zich bliksemsnel uit de voeten. Ja, als ik de politie had gebeld… er was zelfs een getuige! Maar het ging allemaal zo snel…

Op zo’n ogenblik was ik er dan van overtuigd dat mijn uur nog niet gekomen was. Ooit zal dat wel zo zijn, maar niemand weet wanneer…

Oké dus, ik ben er nog…

Maar het zal nooit meer worden als vroeger. Al mijn bezigheden moet ik doseren, wegens vermoeidheid of pijnlijke ontstekingen. Geen zumba, linedance, fietsen, ver wandelen, laat feesten, enz.

Gelukkig kan ik mijn tai-chi bewegingen nog doen, wat trouwens heel goed is voor het lichaam, omdat het zachte bewegingen zijn.

Ik ben wel nog tien dagen naar zee geweest, met een pijnlijke knie en opgeblazen door verkeerde medicatie.

Op vakantie gaan, waar alles voor mij geregeld is, dat gaat. Daar geniet ik dan ook van.

Iedereen probeert mij ervan te overtuigen dat ik er goed uitzie… dat mag… ik heb het liever zo dan wanneer ze mijn binnenkant moesten zien, zoals ik mij écht voel!

Een storm aan zee kan ook mooi zijn!

En zo blauw was het één dag later!

Advertenties
 

Tags:

12 Reacties op “Bijna drie jaar geleden spatte mijn wereld uiteen.

  1. micheleeuw

    maart 19, 2012 at 17:43

    Ik ben zeer blij dat je er nog bent !
    Dat van die 2de keer chemo daar kan ik inkomen maar toch liever dat je het niet nodig hebt.
    Ja, wanneer je buiten komt moet je ogen op je gat hebben (zoals we hier zeggen) !
    Eens goed gaan uitwaaien aan de zee kan wonderen doen, zeker als de volgende dag zo’n mooie is.

     
    • zeezicht

      maart 19, 2012 at 20:43

      Ik ben ook blij dat we er nog allemaal zijn! 🙂
      idd aan zee herleef ik, rond deze tijd ruikt de lucht daar het beste!

       
  2. tricky

    maart 19, 2012 at 18:16

    dag zeezichtje… wat een mooie zeezichtjes stuur je mee in je blogje, zowel de storm als de blauwe hemel… misschien wel een metafoor voor hoe het met jou gaat hé! soms stormachtig vanbinnen en helemaal niet zo lekker, soms hemelsblauw en rustig…
    ik kan je heel goed volgen in wat je schrijft! en ja, die buitenkant kan er zoooo anders uitzien dan die binnen kant hé! de gevolgen zijn voor iedereen anders, maar toch zijn mensen oh zo snel in vergelijken en wijzen op anderen die dit of dat… ach, leef zoals het voor jou het best is zou ik zeggen, maar ik vind dat ook nog iedere dag erg moeilijk!
    vier toch maar dat je er nog bent, want dat is het belangrijkste!!! ga ik ook doen dit jaar, want ik word intussen toch maar lekker 40en dat had ik 3 jaar geleden nooit gedacht!!!!

     
    • zeezicht

      maart 19, 2012 at 20:53

      Lieve Tricky,
      dat juist jij me wilt troosten!
      het is niet mijn bedoeling om te klagen, want ik doe ook nog leuke zaken hoor!
      maar veel inspiratie om te bloggen heb ik niet, mijn wereld is wat kleiner geworden.
      mijn plan is wel om enkele reisjes te doen, zolang het gaat en daar wil ik volledig van genieten.
      als anderen dat niet begrijpen, is dat hun probleem!
      en als ik wat kan schrijven, dienen mijn foto’s nog ergens voor hé,
      over dat verjaren… ik weet exact wat je bedoelt!
      dikke knuff!!!

       
  3. sterre

    maart 22, 2012 at 20:31

    3 jaar zeg. Ik zou bijna zeggen: de tijd gaat snel, maar in jouw geval zal dat vermoedelijk niet kloppen. Maar ook ik ben blij dat je er nog bent, lieve Zeezicht. En ik hoop dat je na elke jaarbalans kan zeggen dat het jaar toch beter was dan het voorgaande.

     
    • zeezicht

      maart 22, 2012 at 20:50

      En toch, de tijd die voorbij is, telt al niet meer.
      Alleen vandaag is belangrijk en morgen zien we wel!

       
  4. Stef den Flater

    maart 23, 2012 at 07:57

    Na wat met mijn vader gebeurt heeft, heeft mijn ma resoluut een beslissing genomen: nooit chemo mocht ze ooit zelf kanker hebben. Je beslissing is zeker te begrijpen. Niet dat ik het aan de lijve ondervonden heb maar het van dicht mee maken geeft ook een redelijk goed beeld.
    Auto’s die achteruit rijden in een éénrichtingsstraat zijn vooral in Brussel een plaag. Dat die automobilisten het eigenlijk als normaal beschouwen en een gaatje in het verkeersreglement gebruiken om niet te moeten omrijden, bewijst eigenlijk welk mensen het eigenlijk zijn.
    Welk weer het ook mag zijn: aan de zee is het altijd net iets anders dan elders en eigenlijk ook altijd aangenaam toeven.
    Ik hoop dat je nog veel dagen mag mee maken dat je je echt zo voelt zoals sommigen beweren dat je er uit ziet.

     
    • zeezicht

      maart 23, 2012 at 21:35

      Bedankt voor je leuke reactie!
      voor sommigen is het idd moeilijk te begrijpen wat chemo eigenlijk betekent.
      Als je er aan begint weet je het ook nog niet… maar daarna…

      En het is zo: ik kan steeds genieten van de zee, wat weer of seizoen het ook is!

      Ik hoop ook dat ik nog vele goede dagen mag beleven! 🙂

       
  5. chelone

    maart 26, 2012 at 20:42

    Groot gelijk heb je, de wereld zien en genieten van al wat mooi is en je door niemand laten tegenhouden.

     
    • zeezicht

      maart 28, 2012 at 20:00

      Iemand gaf mij een logische uitleg waarom ik zo reageer: mijn hele leven heb ik eigenlijk ten dienste van anderen gestaan, met meer stank dan dank.
      En nu geniet ik ervan dat er voor mij gezorgd wordt.
      Op reis gaan, terwijl alles geregeld is en ik enkel mijn voeten onder de tafel hoef te steken.
      Misschien is dat wel zo, zelf had ik het nog niet zo bekeken. Maar het lijkt logisch…

       
  6. aolae

    april 17, 2012 at 07:42

    twee soorten mensen, de soort die puf kost en de soort die puf geeft. leve de puf van zeezicht!

     
    • zeezicht

      april 17, 2012 at 09:14

      Bedankt!
      btw: je lijkt plots jaren jonger met je nieuwe naam!
      Het heeft zoiets vrolijks! 🙂

       

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: