RSS

Maandelijks archief: september 2016

De kelder.

foto-001

Toen ze die ochtend haar ogen opende, wist ze al dat de lucht donker en bewolkt was, nog voor ze door het raam keek. Een beetje lusteloos trok ze het gordijn open en zag met tegenzin de neerdwarrelende sneeuwvlokken. Wat een droevige bedoening! Dit was nu echt iets  wat ze kon missen, dezelfde kou en duisternis als in haar gepijnigde hart. Niemand begreep haar, het was alsof ze alleen op de wereld stond . Zelfs  haar eigen kinderen wilden  haar ‘gezeur’ niet meer aanhoren. Waar ze hoopte op een beetje begrip, zwaaide er iemand met statistieken: in een mislukt huwelijk was de fout voor beide partners fifty-fifty. Wisten zij veel wat ze had meegemaakt in al die jaren en hoe kapot ze vanbinnen was. Ze had toch alleen maar haar best gedaan en nu kreeg ze stank voor dank. Gebruikt en weggeworpen als een oude dweil.

Verzonken in zelfmedelijden raapte ze enkele kranten bijeen, die zou ze maar meteen naar de kelder brengen.

Om bij de papiercontainer te komen moest ze de ondergrondse parking oversteken. Plots werd haar aandacht getrokken door een geluid dat hier eigenlijk niet thuishoorde: het uitbundige gekweel van een merel! Hier beneden in die donkere kelder?  Spiedend keek ze rond om te ontdekken waar het gezang vandaan kwam. Haar mond viel bijna open toen het onderwerp van haar verbazing vanonder een stilstaande auto tevoorschijn huppelde, zo’n tiental meters verder. Haar aankijkend bleef hij gewoon driftig verder zingen, niets kon hem van de wijs brengen. Terwijl ze heel even haar ogen sloot, leek het alsof ze terug in haar huis was, in de tuin, waar ze zo’n heimwee naar had. Daar, in het topje van de perelaar had ook steeds een merel gekweeld, die dan met tussenpozen luisterde naar het antwoord dat hij kreeg van twee weiden verderop.

Een immens droef gevoel overviel haar. Ze zou er niet bij zijn als de forsythia van de ene dag op de andere het presteerde om in een oogverblindend geel uit te barsten en de krokussen een schuchtere poging deden om te kijken of het bovengronds al leefbaar was.

Haar blik ging terug naar de merel. Hoe was het toch mogelijk dat dit kleine diertje zich had aangepast, nadat de gemeente de bomen verwijderde welke hier vroeger stonden? Welke kracht schuilde er in dit kleine gevederde stukje natuur?

Het gezang zat nog in haar hoofd toen ze met de lift al terug in haar appartement was.

Ondertussen was het sneeuwen gestopt en brak de zon stralend door het grijs van de wolken die zich snel verwijderden. Met een kordate beweging trok ze het gordijn volledig open zodat het felle licht naar binnen stroomde.

Terwijl ze even later bedachtzaam in haar ochtendboterham hapte, genoot ze van de zachte streling van de zon op haar gelaat. Met half dichtgeknepen ogen  tuurde ze naar buiten. Als ze nu eens  twee van die primula’s kocht? Die zouden zeker mooi in de bloembak passen die op het terras stond. Ze wist : er hing een beetje lente in de lucht. De kleine zwarte vogel in de kelder wist het ook. Als hij zich kon aanpassen, dan moest zij dat ook kunnen, zij die zoveel groter was en over zoveel meer mogelijkheden beschikte. Ze ging zich aanpassen, ze zou overleven. Als de chaos in haar hoofd een beetje opgeklaard was, zou ze de kracht vinden om het waar te maken. Net zolang tot de vrede in haar hart kwam… net zoals de merel in de kelder tevreden was met zijn bestaan…

Eigenlijk was zij toch ook een klein stukje van de natuur…

 
3 reacties

Geplaatst door op september 17, 2016 in archief

 

Tags:

Het warme licht.

Klik op de afbeelding om de link te volgen
‘Linda, het gaat niet meer tussen ons, begrijp dat toch eindelijk!’
Mike begon zijn geduld te verliezen. Hij had iemand anders leren kennen en Linda bleek maar niet te snappen dat hij afscheid nam.
‘Ik weet dat je terugkomt’
Met haar rug naar hem toegekeerd keek ze door het raam, terwijl haar vingers met het hangertje speelden dat ze aan een kettinkje om haar hals droeg. Haar onderste lip zoog ze een beetje naar binnen.
Met een zucht bedacht hij hoe afwezig ze de laatste tijd met haar gedachten was, een beetje apathisch.
Haar ogen staarden soms in de verte alsof ze dingen zag die voor hem niet bereikbaar waren. Een fatsoenlijk gesprek lukte al minder en minder.
Zijn handen rustten even op haar schouders.
‘Het spijt me dat het zo moet gaan, maar ik meen het echt. Jij zal ook wel iemand tegenkomen waar het beter mee klikt. Geef nu eens toe meisje, we praten amper nog. Je bent altijd zo afwezig, je luistert niet eens wanneer ik je iets vertel. Het kan zo niet verder, dat moet je toch ook inzien.’
Ze knikte, maar zei niets. Misschien had hij gelijk, soms betrapte ze zichzelf er op dat ze niet gehoord had wat hij haar vertelde.
Maar ze hield toch van hem… was dat niet voldoende?’Lin, ik ga nu… en ik zou ook graag willen dat je mij niet belt, vergeet mij gewoon.’
Ja, hij ging… maar ze wist dat hij terugkwam. Dat wist ze zeker.

Aan de buitendeur keek ze hem nog even na toen hij vertrok. De banden van zijn wagen schuurden over het asfalt.
Mike keek niet meer om, ze bezorgde hem schuldgevoelens, maar zijn besluit stond vast, hij zou zich niet meer bedenken.

Nadat de sleutel in het slot omgedraaid was, leunde het meisje tegen de muur in de hal.
Er was geen droefheid op haar gelaat te bespeuren, neen ze had zelfs een glimlach om haar mond.
Hij kende haar geheim niet, haar grote geheim.
De twee kamers, een donkere, waar ze alle droeve dingen in opborg. Alles wat pijn deed of te donker was, liet ze daar achter. Dan kon ze die deur achter haar sluiten en ging ze naar de andere kamer.
Die kamer was vol licht en het was daar warm en gezellig. Er waren ook schimmen die haar kwamen troosten. Het konden engelen zijn, maar ze was er niet zeker van, ze had het nog niet durven vragen. Maar het maakte niets uit, zolang ze er maar waren.
Met haar rug tegen de muur geleund, zakte ze langzaam naar beneden, tot op de koude vloer.
Haar schouders raakten het tafeltje met de kristallen vaas. De rozen welke er in stonden waren half verwelkt en lieten enkele blaadjes naar beneden dwarrelen.
Met een dwaze glimlach om haar mond sloot ze haar ogen.
De schimmen zweefden zacht rond haar, alsof ze haar omarmden.
Hier was ze veilig, hier zou ze wachten, hier zou hij haar vinden.
Wanneer hij haar geheim zou ontdekken over de twee ingebeelde kamers in haar hoofd.
Want Mike kwam terug, daar twijfelde ze niet aan.
Ze zou wachten… in het warme licht… in de lichte kamer…

 
7 reacties

Geplaatst door op september 12, 2016 in archief

 

Tags: