Wie zijn ze… waar komen ze vandaan… waar gaan ze naartoe?

Natuurlijk heb ik het over de pop-up winkels.

Vandaag staat het pand nog leeg en de volgende keer dat je er passeert… is het een bloeiende zaak…

Als paddenstoelen verrijzen ze, niet uit de grond, maar het klonk zo goed!

We hebben hier nu een bloemenzaak en toen ik eens ging kijken, herinnerde ik mij de beschrijving welke ik bij Menck gelezen had… bossen van vijftig witte tulpen, amaryllissen in brede kartonnen dozen… en alles vrij goedkoop! Ja, het leek te matchen, alleen de naam was niet hetzelfde. Deze winkel heet: bloemengigant.

20150125_113416

En dan onverwachts, verdwijnen ze weer… naar andere oorden?

Zoet, zuur, zout…

De maand juli is bijna om en oh schande, ik heb deze maand nog geen enkel stukje geschreven!

Daar moeten we snel iets aan doen, want nog even en het is te laat: dan staat daar bij juli een dikke nul.

Of zou die lege maand gewoon overgeslagen worden? Neen, dat mag niet gebeuren.

Ik weet niet zoveel te vertellen, enkel dat het, buiten enkele ongemakken vrij goed gaat.

Maar het zal nooit meer worden zoals vroeger, dat is een feit!

Er is wel iets nieuws: ik verdraag geen suiker meer, lust het zelfs niet meer.

En dat moet je dan zelf ontdekken, waarschijnlijk heeft de chemo mijn zoet-papil aangetast, als dat al kan!

Heel raar: bij het aanschouwen van een prachtig stuk taart, weet mijn geheugen hoe het smaakt… maar in mijn mond doet het niets.

Ik heb altijd zo kunnen genieten  van een grote ice tea, mét ijs, het kikkerde mij op en leste mijn dorst. Nu word ik er zelfs moe van en krijg pijn in mijn benen, stel je voor!

Het smaakt naar niets meer en als ik een glas leegdrink, word ik zo misselijk als van de zoetstoffen welke ik vroeger ook al niet verdroeg.

Héél erg vind ik het niet, vermits het mij allemaal niet smaakt, eet ik niets zoets. Dat betekent véél etiketten lezen bij het boodschappen doen… of gewoon alles vers gebruiken.

Geen dessert meer, maar bvb een lekkere smoothy van vers fruit en platte kaas of yoghurt. Ook heerlijk toch?

Zout moet ik vermijden, maar zuur gaat prima. Een lekkere bruine boterham met kaas en van die lange schijfjes komkommer… hmmm…

Och, het is geen ramp, je kan best zonder suiker en wie weet, misschien dat er na een tijdje weer iets verandert in mijn smaak… ik wacht af en laat mij verrassen.

 

Hoe gaat het nu met je?

Dat is de vraag die mij dagelijks gesteld wordt. En wat zeg je dan; natuurlijk: goed.

Een heel normaal antwoord, na een jaar ben je natuurlijk beter.

Weten zij veel… niemand denkt eraan dat kanker nooit echt weg is. Ook de zware stempel die je door de ziekte meekrijgt… daar praat je niet over, je wilt niet voortdurend zagen.Ik weet wel dat ik met veel beperkingen moet leren leven.

Soms ben ik zo boos dat ik een ongeluk zou kunnen doen. Andere dagen ben ik gewoon verdrietig. Ik gedraag mij nochtans altijd opgewekt. Ja ik weet het lijkt ingewikkeld, alsof ik mijzelf tegenspreek.

Mijn arm doet pijn… de huisdokter stuurde mij naar de kinesiste. Heel even ging het goed, want de spieren die potvast zaten werden losser.

Na een tijdje begon de pijn erger te worden, van aan mijn schouder tot aan mijn hand.

Ik moest stoppen met de massage en vorige week ging ik op controle bij de oncoloog. Die vond kiné helemaal niet nodig, want mijn arm is niet dik. De vragen welke hij mij stelde waren heel moeilijk om te beantwoorden, zoals: beschrijf de pijn: waar, hoe, hoe vaak, op welke plaats… enz.

Over elke pil die ik moet slikken wilde hij uitgebreid het hoe en waarom. (gelukkig hou ik een lijstje bij)

Dan bekeek hij mijn litteken en stelde vast dat daar wel wat dingen veranderd waren. Net onder mijn oksel zit er een soort plooi die wel eens een streng spieren zou kunnen bevatten. Het okseltoilet is ook nog steeds voelbaar of eigenlijk gevoelloos. Binnen kort moet ik naar de gynaecoloog, en tegen dan zullen ze mijn geval al besproken hebben. Hopelijk wordt er niet beslist om te opereren, daar ben ik echt bang voor.

De oncoloog dacht aan zenuwpijn en gaf mij een doosje mee om te testen… maar dat hielp niet en ik heb er maar eentje van genomen omdat ik wel high leek, zo’n zweverig gevoel in mijn hoofd.

Het is wel eigenaardig dat ik vooral  ’s nachts pijn heb en wat neem ik ’s avonds? Juist: de chemopil.

Op eigen houtje heb ik er eentje overgeslagen… en het was die nacht precies veel beter. Maar ik moet die kleine monstertjes VIJF jaar nemen…

Ontstekingsremmers helpen amper of niet. Dus… dagelijks pijnstillers. Maar kan je ongestraft vijf jaar pijnstillers nemen? Ik weet het niet meer hoor.

Goh, ik doe ook wel leuke dingen hoor, maar altijd die pijn erbij. Verwondert het jullie dat ik er soms tegenop zie om te bloggen?

Ik ben ook vergeten te bellen om te vragen hoe het zit met mijn tumormarkers, maar dat hoor ik binnenkort wel.

Twee zomers lang…

Dat dacht ik, toen ik van op de trein buiten het mistige landschap voorbij zag glijden. Het leek al een beetje herfst.

Voor mij had het leven twee zomers lang gewoon stilgestaan, terwijl het voor de meeste mensen gewoon doorging.

De eerste keer sinds lang dat ik nog eens naar zee ging. Alles moet daarvoor ook in één vakje samenvallen: het weer, of ik mij goed voel, of een vriendin vrij is.

Ik had M. gebeld om te vragen of ze al iets gepland had? Ja, ze ging met schoonzus en nichtje shoppen, maar een andere dag misschien?

Even later belde ze mij terug: ze had haar afspraak verzet, als ik mij goed voelde, wilde ze mee. (lief hé?)

Het werd een leuke dag, niet te warm, niet te koud, het zonnetje was ondertussen van de partij. Elk zuchtje wind kan mij ziek maken, mijn weerstand is nog steeds heel laag.

Waar andere mensen halfnaakt op een terras zitten, heb ik steeds een winddicht jak en een sjaaltje aan. En al is de zon warm, het lijkt wel of elk beetje trek mij vindt. En dan heb ik prijs!

Onlangs werd ik wakker met koude koorts, niet zomaar bibberen, maar echt schudden. Een uur aan een stuk. Toen ik mijn temperatuur opnam: 39 en half! Met twee Paracetamols kroop ik terug in bed. Dat zijn eenzame momenten, dan heb je behoefte aan iemand naast je bed, die even je hand vasthoudt…of je een warm drankje brengt…

Na enkele uren slaap, had ik nog 37.

Het is niet leuk, om steeds maar dat griepgevoel en vermoeidheid te voelen. Het komt ook door de chemopillen.

Ik las ergens over Kylie Minogue, die vijf jaar geleden ook borstkanker had. Ze was nu in haar vijfde jaar van pillenslikken. Heel vaak voelt ze zich rotslecht en had haar dokter al gesmeekt om te mogen stoppen. Maar dat mag niet!

Er was mij gezegd dat je van de bestralingen minder last hebt, maar mijn ribben en borstbeen doen toch nog steeds pijn.

Op youtube had ik een filmpje gevonden met fitnes-dance. Het leek me wel wat om een beetje aan mijn conditie te werken, dagelijks acht minuten. Na twee maal moest ik al stoppen, mijn linkerarm en eronder tot aan mijn middel: alles ontstoken. De kinesiste vertelde mij dat mijn arm niet mag zwaaien. En ik die wilde meedoen aan de zumba-lessen, welke deze week hier gestart zijn. Niet dus… weer een domper…

In oktober krijg ik een griepspuit en een tegen longontsteking, hopelijk valt dat een beetje mee…

Eigenlijk wilde ik een dikke week geleden al een stukje schrijven, maar het komt er maar niet van. Door de dag verschuif ik het naar ’s avonds… en dan ben ik te moe om zinnige ideeën neer te typen.

Dus zal hier maar heel sporadisch iets nieuws verschijnen. Maar ooit zal het wel eens beter gaan…

Een jaar later.

Het dringt echt tot mij door dat ik veel te weinig blog. Niet dat ik niet wil, maar er is altijd wel een reden om het uit te stellen tot ’s avonds.

Maar dan lukt het niet meer, mijn chemobrein is nooit op zijn best. Vooral wanneer ik moe ben, dwarrelt het in mijn hoofd door elkaar.Ook een boek lezen is heel moeilijk.

De oorzaak hiervan zou nog steeds liggen aan de narcose en de chemo. Ook de pillen die ik moet nemen, geven mij een ‘griepgevoel’, wat ook al niet bevorderlijk is voor mijn inspiratie.

Vorige dinsdag moest ik dus naar het ziekenhuis voor mijn na-een-jaar-keuring.

Ik wilde alleen gaan, geen gezelschap, geen chauffeur. Dit eerste jaar wilde ik gewoon afsluiten.

Voor mijn deur is er een bushalte, maar het was mooi weer en daarom wandelde ik naar het station.

Dit was de eerste keer dat ik de bus nam. In een wip was ik ter plaatse.

Ik was dik tevreden dat ik de groene K-gang niet moest volgen. (de oncoloog is voor de volgende keer) Dan kom je ook op de chemo-afdeling. Als ik daar binnenkom word ik al misselijk van de geur en de sfeer.

Bij de gynaecoloog was ik snel aan de beurt, maar ik vergat te vertellen dat ik last heb van mijn geheugen en soms heel verward ben. Je kan hier een link maken: geheugen=vergeten. 🙂

Op naar de radiologie voor mammo en foto’s. Dan wachten of er een echo nodig was.

Toen ik binnengeroepen werd, zonk de moed mij even in mijn schoenen. Maar het was om mij mede te delen dat mijn rechterkant goedgekeurd was. IK MOCHT GAAN!

Zonder gejuich-hoera-joepie-gevoel, ik besef heel goed dat dit minstens vijf jaar duurt. Maar één jaar afsluiten is al een overwinning!

Ondertussen heb ik leren doseren: mijn vermoeidheid is verbeterd en ik probeer elke dag naar buiten te gaan. Ik geniet van elke ‘goede’ dag!

Als ik de balans opmaak: ik ben ook wijzer geworden. Het klinkt heel cliché, maar in nood leer je de mensen kennen. Degenen die mij geholpen en gesteund hebben, ben ik voor eeuwig dankbaar!

Maar anderen, waar ik het niet van verwachtte, hebben weinig of niets van zich laten horen.

Ah ja… de uitslagen van het bloedonderzoek, die had ik niet zo snel. Als ik gebeld werd vóór vrijdag, was het slecht.

Omdat ik niets hoorde, wilde ik vrijdag mijn huisdokter opbellen om te vragen naar de stand van de tumormarkers, maar… ik vergat het.

Volgende week ga ik naar de kapper… leuk! (als ik het niet vergeet)

Update: mijn tumormarkers zijn gedaald van 23 naar 19… heel goed!

Een nieuwe lay-out en waarom.

Bij sommige blogs zie je  na het reactieluik, de titel van het vorige- en het volgende logje. Daar heb ik lang naar gezocht. Hoe installeer je zoiets?

Toevallig klikte ik beneden op ‘forums’… en ontdekte dat je daar vragen kan stellen over WordPress en dat niet alleen, je krijgt er ook antwoord… in het Nederlands!!!

Wat bleek nu? Het thema dat ik gebruikte had die mogelijkheid niet. Kon ik nog lang zoeken!

Dus begon ik verschillende  lay-outs uit te testen, die deze mogelijkheid wel hebben en het geheel moest dan  nog meevallen ook.

Het was een beetje als een naald in een hooiberg. Overal was er wel iets dat mij tegenviel.

Tot ik bij deze kwam. Het geheel is niet te donker en de foto’s komen mooi uit met een randje er rond.

Dus… tot ik deze weer beu ben, woon ik hier.

Het (bijna) Kerstekindje.

Mijn nichtje heeft met haar vriendin een zoontje gekregen (ivf) net de dag voor Kerstmis!

Hij zal heel eigenzinnig gedacht hebben, niet wachten tot morgen, want mijn mammies houden niet van clichés.

Zo was ook het geboortekaartje: als het niet op mijn naam had gestaan, dacht ik dat het reclame was. Ik heb niets tegen modern, maar tegenwoordig heb ik soms het gevoel dat ik een beetje achterloop.

Het is een mooi geboortekaartje en vermits J. in een reclame-ontwerp-bureau werkt, is het heel vanzelfsprekend dat zij  het ontwerp gemaakt heeft.

Maar wanneer ik dan het kaartje bekijk dat ik al gekocht had, schiet ik in een lach, want het lijkt wel iets uit de oertijd. Blauw, met kanten frutsels!

Ik kocht het in een opwelling, vond het toen mooi, maar nu gaat het de schuif in bij andere soms verkeerde aankopen. Het gebeurt mij wel meer dat ik iets humoristisch vind, maar wanneer ik er dan over nadenk, ben ik niet altijd zeker of de persoon waar het voor bestemd is, de humor gaat snappen. Soms zit de kans er in dat het verkeerd begrepen wordt.

Ik moet eens leren heel neutrale kaartjes uit te zoeken!

Morgen, zondag, ga ik op bezoek. Mijn zus is de gelukkigste oma van de wereld, nu heeft ze toch nog een kleinkind!

Toch leuk weer een baby’tje in de familie!

Bejaarde man ontloopt celstraf voor seks.

De Brit David Chamberlin (71), die seks had met een paard en door het opgeschrikte dier werd meegesleurd, moet niet naar de cel. De rechter veroordeelde de man tot 24 maanden gemeenschapsdienst. Hij mag evenwel niet meer in de buurt van dieren en minderjarigen komen.
Chamberlain werd op heterdaad betrapt in een weide door de eigenaar van het paard. Naar verluidt had de man zijn lid in de bek van het dier gestopt. “De getuige was geschokt door het tafereel”, sprak de openbare aanklager tijdens het proces in Teesside. “Met een stok ging hij de beschuldigde te lijf. Hierdoor schrok het paard en ging het op de loop, de beschuldigde in zijn vaart meesleurend”. Het is niet bekend of de ‘paardenfluisteraar’ enig letsel overhield aan zijn escapade.

Volgens zijn advocaat weet Chamberlin niet wat hem bezield heeft. De bejaarde man bekende evenwel de feiten. De rechter veroordeelde hem tot 24 maanden gemeenschapsdienst. Het is de man voorts verboden om in de buurt van dieren en minderjarigen te komen. Nog volgens de rechter bezorgde de beschuldigde zowel paard als eigenaar een onuitwisbaar trauma.

Boer zocht vrouw.

Omdat ik zoveel moet rusten, kijk ik wel veel tv.

Maar eigenlijk heeft VTM ons met het programma ‘boer zoekt vrouw’ een beetje in de luren gelegd. Tenminste dat is mijn mening.

Stephanie en Jeroen.

Die waren gewoon veel te jong. Soms vond ik toch dat Jeroen moeite deed, maar mensenlief, wat kon dat meisje kattig zijn! Hoe kun je met zo iemand samen zijn, laat staan een relatie beginnen. Nee, dat was olie en vuur die twee.

Fons en Nadine.

Ik heb zo’n vermoeden dat Nadine teveel verwachtte van Fons, de natuurmens met de Franse leefwijze. Dacht ze nu echt dat hij speciaal voor haar een villa ging bouwen? En alhoewel het niet opviel, was hij zeker niet erg op zijn gemak toen hij bij Nadine op bezoek was in die luxueuze omgeving. Misschien is hij toen zelfs wat geschrokken?

Had hij echt een boerin gewild, was die andere kandidate beter geweest, die verwachtte helemaal geen luxe en wilde best zo wonen. Dat hij nu plots met die kinderwens afkwam, daar is in het hele programma geen enkele keer over gesproken geworden.

Staf en Sabine.

Als ik heel eerlijk mag zijn, vond ik Sabine een beetje vals. Ze liet aan haar medekandidate weten dat Staf al voor haar gekozen had. En eigenlijk heeft ze zich gewoon aan hem opgedrongen. Eventjes had ik medelijden met die andere (namen onthouden is niet mijn sterkste kant), zij had zeker op de boerderij willen wonen. Want als je het mij vraagt, had Sabine daar geen zin in.

Zij gaf als reden op dat Staf te familiair was met andere vrouwen. Maar had ze nu echt gedacht dat hij al zijn vrienden en vriendinnen ging laten vallen voor haar? Als die man altijd zo doet kan hij toch moeilijk plots helemaal veranderen? En op die leeftijd?

Conny en Ingrid.

Ze blijven soulmates voor altijd. Conny zei dat ze meer voor een vrouwelijk type valt, maar dan begrijp ik niet waarom ze voor Ingrid koos, die echt het tegendeel is…

Maar die andere kandidate, die wel veel vrouwelijker overkwam, verstikte haar, begrijpe wie kan!

Nee volgens mij heeft VTM ons laten geloven dat ze allemaal verliefd waren, buiten Stephanie en Jeroen dan, terwijl er niets van aan was.

En dan komen plots, out of the blue, die andere mannen die niet in aanmerking kwamen om mee te doen. Allemaal met de vrouw van hun leven aan hun zijde… dat vond ik echt niet meer geloofwaardig.

Sorry VTM, jullie zullen iets anders moeten bedenken hoor!

Over witte bloedcellen.

laatste 004De voorbije week moest ik op maandag gaan voor bloedafname.

Wie schetst mijn verbazing toen  ‘ s avonds mijn huisdokter aan de deur stond met een voorschrift.

Ik moest onmiddellijk starten met antibiotica te nemen? Omdat mijn witte bloedcellen abnormaal gedaald waren. Het aantal, 750, was heel wat minder dan de vereiste tussen de 4000 en 10.000.

Het ging mij allemaal wat snel, maar geen tegenspraak, het moest onmiddellijk.

Ook enkele voorzorgsmaatregelen werden mij aangeraden: veel volk vermijden, dikwijls handen wassen, geen handjes geven, zeker geen kussen. Mensen die wilden komen voor een bezoekje, eerst vragen of ze niet verkouden waren.

Enkele dagen had ik wat lichte koorts en vrijdag opnieuw bloedonderzoek. Want, als het aantal nog gezakt was, moest ik diezelfde avond  binnen voor een bloedtransfusie.

Gelukkig kreeg ik te horen aan de telefoon dat het getal tot 1300 gestegen was, toch al beter. Oef!

En ik heb (voorlopig) nog mijn haar!

Nu heb ik nog twee dagen dat ik misschien  eens zelf kan gaan winkelen en woensdag is het weer chemo. Maar dan kan ik zeggen: al twee keer achter de rug…

Nu iets heel anders: ja zap, het is niet altijd kommer en kwel! 🙂

Deze zomer zal ik niet veel op reis gaan, niets in solden kopen, al helemaal geen schoenen, weinig terrassen…

Dus besloot ik in een plotse opwelling dat ik aan een nieuwe pc toe was. En eer je het vraagt, Chelone, het is niet die waar we het over gehad hebben. 🙂

De vorige was absoluut antiek en heeft echt zijn dienst gedaan. Het is effe aanpassen met Vista, Mozilla heb ik terug verwijderd. Die had precies niet zoveel zin om mee te werken. Het toetsenbord is ook een aanpassing, het vorige was een querty. Maar voor de rest: piccobello!

Hoe iemand er in slaagde om speciaal voor mij een quiz ineen te knutselen.

Afgelopen zondag heb ik bezoek gehad van twee toffe madammen,  zapnimf en chelone, twee heel bekende blogsters.

Het duurde wel even eer ze hier waren. Dat blijkt een heel verhaal te zijn. Vermits ze te vroeg van de autobaan afgereden zijn, klopte mijn uitleg niet meer, omdat ze langs een andere weg in het centrum belandden. Gewoon de tegengestelde richting. Ja en dan verdwaal je natuurlijk in de vele rotondes. Maar zelf ben ik ook niet zo onschuldig, vermits ik op een gegeven moment rechts met links verwarde in mijn uitgebreide wegbeschrijving. Zodoende zaten ze plots tien kilometer te ver. Maar uiteindelijk (oef!) stonden ze toch vóór mijn deur.

Heerlijk om beiden terug te zien!

Ik ben niet helemaal zeker of ik het ga kunnen uitleggen, maar zap had een mooie doos bij. Op het deksel stond een kikker afgebeeld (allemaal eigen werk) en het opschrift: opkikkertjesdoos.

Ze duwde mij een lijst in handen waarvan in de tekst bepaalde woorden vervangen waren door een cijfer. Als ik de woorden kon raden moest ik in de doos naar het bewuste nummer zoeken. Het waren allemaal kleine doosjes en pakketjes. De doosjes allemaal gevouwen met de hand.

Ik ga maar één voorbeeld geven: bij de zin’ het is niet allemaal kommer en kwel’ hoorde,  ja wat dacht u, de komkommer.

Zelfs tikkeneitjes van chelone’s kippetjes kwamen te voorschijn.

Zo kwam ik aan een hele hoop kleine nuttige of grappige dingen. Het was lachen geblazen. Dit is de eerste keer dat ik van iemand een quiz cadeau kreeg.

Oh ja, en van chelone kreeg ik ook nog een mooi groen plantje met kleine leeuwenbekjes. Ik ben vergeten om de naam van het fijne groen te vragen… eigenlijk weet ik zelfs niet meer of ik haar wel bedankt heb. Maar dat kan hier dus nog.

Ik had het gevoel dat er een maag verschrikkelijk gromde, dus stelde ik voor om naar de pizzeria te gaan. Mijn hinten dat het daar na halfzeven stampvol zit, drongen niet echt door.

Maar het geluk was met ons, we konden buiten op het terras eten. We hebben wel wat moeten wachten, zodat het brood en de boter voor bij de pasta al bijna op was, eer het eten er aankwam.

Chelone voelde  zich een beetje in het buitenland, met al die Italianen en het verkeer. Je weet wel: het verre Limburg enzo.

Ik denk wel dat het gesmaakt heeft, want in de borden bleef niets over, buiten mijn halve pizza.

Maar ja, op een moment komt er een einde aan de gezelligheid en werd het tijd voor de dames om te vertrekken. Hopelijk zijn ze goed thuisgeraakt.

Ik ben heel dankbaar dat ze deze moeite gedaan hebben om mij te komen bezoeken. Het was een kei-toffe dag meisjes!

https://i0.wp.com/farm3.static.flickr.com/2448/3743220863_1bc3dd727f.jpg

Genk pakt de beker!

imagessjaalEn we hebben het geweten naar het lawaai te oordelen.

Op het stadsplein stond waarschijnlijk een reuzenscherm opgesteld en alle café ’s doen dan ook nog eens mee met grote tv’s zodat er niemand iets moet missen.

Zonder de einduitslag te weten hoor je aan de toeterende auto’s dat ze gewonnen hebben. En schreeuwen en zingen…

Ik gun de supporters hun plezier, maar die gaan nog niet zomaar naar huis. Neen ze wachten de aankomst van hun ploeg op, die waarschijnlijk daar in Brussel ook eerst nog vieren.

Je kan je voorstellen dat er heel laat vroeg een einde kwam aan het getoeter. Zou de benzine dan toch niet zo duur zijn als er beweerd wordt?

Deze morgen zullen er weer tonnen vuil achtergebleven zijn en hier en daar zal nog wel de ene of andere supporter in ontbinding liggen, zich afvragend waar hij eigenlijk is.

Tegenwoordig interesseert voetbal mij niet meer, maar dat is ooit (jaja) wel anders geweest.

Toen ik in de koffieshop werkte, kende ik veel spelers persoonlijk. Dat is in de tijd van de vorige beker eind jaren negentig, denk ik. De glorietijd van Branko Strupar. Haha, ik heb nog spaghetti voor hem gereedgemaakt.

Met zijn vrouw was ik eigenlijk zo’n beetje bevriend. Ik heb nog wat meegeholpen om haar Nederlands te leren. Toen was ze nog niet zo lang in België. Ondertussen spreekt ze het perfect, maar ik heb haar al enkele jaren niet meer gezien.

Als ik nu een andere mentaliteit had, kon ik misschien hun privé-leven te grabbel gooien verkopen aan de boekskes?

Haha, niet met den deze…

Alhoewel, ik zou Sanja graag nog eens terugzien.

Verloren ring.

hanger1ring1Ik heb het er al eens eerder over gehad: nooit vind ik iets, maar zal wel dingen verliezen.

Deze keer mijn ring met yin-yang tekens. Gelukkig geen duur stuk, maar ik was er aan gehecht, het hangertje heb ik ook.

Ik draag de tekens omdat ik mij bezig houd met tai-chi. Het heeft allemaal te maken met zen.

Geen idee waar ik hem verloren heb. Heel in de verte herinner ik mij dat ik iets hoorde vallen en dacht aan een knoop. Maar het is eigenlijk belachelijk dat ik mij niet meer voor de geest kan halen waar en wanneer het was.

Het kan ook gebeurd zijn toen ik mijn handschoenen uitdeed.

Och, zo’n ring is natuurlijk te vervangen, er is maar één probleem: je vindt zoiets bijna niet. In Blankenberge weet ik twee winkels waar ze te krijgen zijn, dus wanneer ik nog eens naar zee ga…

Waarschijnlijk zijn die winkels pas open rond Pasen, dus nog even geduld.

Of het moest zijn dat hij hier nog plots opduikt…

Ja, ik verwacht commentaar van enkele medebloggers over mijn geheugen. 🙂

Blog(gers)meeting bij Madameblogt.

imageswoefWe hebben de smaak te pakken, blogmeetings zijn ìn. Deze keer bij Madameblogt thuis.

De aanwezigen: Madame en Mijnheer zelf, Beo, Menck  (jaja dié, na een tijd vermist te zijn geweest, weer opgedoken), Marc, Margo, Elke, Chelone, Huisvrouw, Zapnimf, Moose, Hildeken en ondergetekende.

Wanneer de deur opengaat worden we uitbundig verwelkomd, eerst door Woef, met zijn hele gewicht tegen ons op. Als we goedgekeurd zijn, geraken we pas tot bij Madame en Mijnheer. We voelen ons onmiddellijk welkom en op ons gemak. Mogen kiezen tussen een Cuba Libre Pina Colada of een Safe seks on the beach, lukt heel goed en smaakt. Wij zijn als eersten daar (iemand moet de eerste zijn hé). Dan komen de anderen per twee of drie binnengedruppeld. Nog even wachten op de laatkomers (maar er wordt lustig gebabbeld).

Dan mogen we aanschuiven en kan het festijn beginnen. De dranken zijn ‘on the house’ en de gasten hebben allemaal wat lekkers meegebracht.

Schotel na schotel komt langs en je moet zeker zorgen dat je van alles iets eet. Natuurlijk weer heel veel, maar ook héél lekker.

Woef vindt het maar niks, al die mensen die zitten te smikkelen en hij niks. En aandacht krijgt hij ook al te weinig naar zijn zin. Hij probeert: kijk-eens-naar-mijn-smekende-oogjes. Maar  moet stil zijn van Mijnheer.

Op het toilet valt het mij op dat er heel mooi toiletpapier is. Het lijkt op een medaillon, nooit eerder gezien. Net wanner ik het wil zeggen tegen het gezelschap, springt Woef mij bijna om en vergeet ik het woord. Iedereen doet zijn best om mij te helpen en begint woorden te raden, maar ik ben het gewoon kwijt. Madame gaat zelfs een blaadje toiletpapier halen en laat het onder groot jolijt de tafel rondgaan. Maar niks helpt, het lijkt een mini-black-out.

Dan komt het gesprek op eieren: een vers ei kan je niet kapotgooien op het gras. Ik stel voor: allemaal naar buiten en laten zien. Tot mijn verbazing veert iedereen recht en Mijnheer haalt enkele pillampen, want het is buiten pikkedonker.

Allemaal willen ze eens proberen het ei te gooien, en idd, het breekt niet. We staan daar in het midden van de nacht te giechelen en te gekken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Af en toe moet er gezocht worden waar het ei neergekomen is, het is nochtans te vroeg voor paasklokken.

Dan gaat het feesten verder. Plots zegt Madame: Speedy, was het medaillon? Na úren denken valt het haar plots in, (terwijl ik er al niet meer aan dacht).

Ja Madame dat was het, maar nu nog zeggen dat we het zelf mochten inkleuren sloeg niet echt meer aan. De laatst-gearriveerden, wisten niet waar het over ging en dus werd er weer een blaadje gehaald om te demonstreren.

Een groep gelijkgezinde bloggers, dat wil toch wat zeggen, lachen met de onmogelijkste dingen. En natuurlijk gingen de gesprekken ook over het bloggen en pc’s in ’t algemeen.

De avond was weer veel te snel voorbij en ik lag ‘heel vroeg’ in mijn bed.

Nogmaals bedankt Madame en Mijnheer, jullie waren fantastisch!