Nageltjes knippen.

Bij Sissy mijn cavia moeten regelmatig de nageltjes geknipt worden.

Wanneer je te lang wacht, groeien ze scheef en kan ze zich pijn doen.

Het is een precisie-werkje, welk we geen van beiden erg leuk vinden.

Onlangs was het weer eens zover, ik heb wel een speciaal schaartje. Ze laat het vrij goed gebeuren, maar je moet opletten dat je niet te ver knipt.

Gelukkig zijn haar nagels bleek van kleur, zodat je duidelijk het bloedvat kan zien.

Aan haar voorste pootje zag ik aan de zijkant iets raars; geen flauw idee wat ik daarmee moest.

Het leek op een aangroeisel en zat helemaal opgerold, het voelde ook mals aan.

Ja, dan maar naar de veearts. Deze bezag het pootje en knipte het onding er gewoon af. Niet het pootje maar het aangroeisel natuurlijk.

Wat bleek? Ze noemde dit het vijfde nageltje uit de oertijd, zoals ook honden wel eens hebben. Dat hangt daar maar bij en dient nergens voor.

Sissy werd van kop tot teen onderzocht en heel gezond verklaard. (ja, dezelfde welke ik heb moeten leren eten en waarvan ik dacht dat ze het niet ging overleven!)

Volgens de mevrouw kon cavi gemakkelijk een jaar of zeven worden. (nu 2,5)

Maar… ze was een beetje te dik, ik moest haar op dieet zetten.

Het was mij al duidelijk: ik gaf haar elke avond een snee knäckebröd, die ze helemaal binnenspeelde. Als ik die verving door gewoon brood, zou het wel verschil maken, want dat eet ze niet zo graag.

Sissy is nu veel levendiger, speelt en springt rond. We praten ‘caafs’ tegen elkaar en het zou toch leuk zijn, moest ze nog een aantal jaren meegaan. Want ik heb besloten dat zij mijn laatste huisdier ooit is.

In moeilijke dagen is het soms niet zo simpel om haar de nodige verzorging te geven.

Advertenties

Weer een cavia minder…

hpim0092_466x350imm027_29_466x350Dit caafje, Molle, was het lievelingetje van mijn zoon.

Toen hij haar kocht was ze zeven weken en al zwanger.

Ze heeft het zwaar gehad, omdat ze veel te jong was om drie babytjes te krijgen.

Zondag zag ik haar de laatste keer. Ze ademde moeilijk, at weinig en hield zich wat krom. Terwijl ik haar streelde, zag ik in haar blik de vraag om hulp… ze leed.

Het verlossende spuitje heeft ze gehad, ze zat vol gezwellen.

Hij wilt er geen nieuwe meer, de arme beestjes worden nog amper vijf jaar oud.

Met Sissy gaat het nu goed, maar ik denk dat ze ook mijn laatste cavia is. Het afscheid is altijd pijnlijk…

De cavia die niets lustte…

Ja er is heel wat veranderd bij Sissi. Ze heeft ontdekt dat er heel veel lekkere dingen bestaan.

Er zijn nog rare gewoontes die ze waarschijnlijk wel zal houden. Alles moet steeds hetzelfde zijn, tot zelfs het uur waarop ze eten krijgt of haar nachthokje. Klopt er iets niet, dan laat ze zich goed horen.

Het is goed dat ik haar niet opgegeven heb. Nu wordt mijn moeite beloond, als ik zie hoe mooi dat ze is.

Hoe gaat het nu met Sissi?

De cavia’s op de foto zijn: de bruine met wit kruintje, Pinky. Overleden aan een niertumor. De bruin-witte: Babe, overleden aan klierkanker. De zwart-witte: Molle, al zwanger toen ze maar zeven weken oud was (je kan het zien aan de zijkant, die wat uitsteekt) Gelukkig is Molle nog in goede gezondheid.

Dat is de vraag. Ik zou moeten teruggaan naar het begin, omdat ik gevoeld heb dat er mensen gechoqueerd waren over het feit dat ik haar kon gaan ‘ruilen’ , dit vereist enige uitleg in de juiste context.

We gingen kijken naar een nestje goud-agouti’s. Maar daar zaten vier mannetjes tussen en het enige vrouwtje wilde de kweker zelf houden. Er was een nestje ‘Buf’s’ die hebben een mooie goudgele kleur, maar ze waren nog te jong om mee te nemen.

Net de dag ervoor had de man een hele doos cavia’s opgehaald bij een oude dame, die er niet meer voor kon zorgen. Hij zei dat ze daar heel miserabel zaten, maar meer niet. Op het eerste zicht zagen ze er nochtans goed uit. Allemaal crème- kleurig, en goed doorvoed. Als ik wilde mocht ik daar een van hebben, maar ik vond ze al te groot. Tot ik Sissi zag, het kleinste uit de hoop. Hij wist natuurlijk ook niets over haar achtergrond, dus het was op goed geluk. En het was toen dat er gezegd werd: moest er iets zijn, kan je haar nog komen ruilen voor een andere. Ik bekeek haar aan alle kanten, zoveel ken ik er wel van dat ik weet dat alles proper moet zijn: oortjes, oogjes, neusje, achterwerk. En dat was bij haar het geval.

Er waren al snel problemen met voeding en gedrag. Ik weet niet of een cavia autistisch kan zijn, maar deze doet mij daar soms aan denken.

Ze eet enkel witloof en gemengd voeder, waar ook veel goeds in zit. Er is geen enkele groente die ik niet geprobeerd heb. Paardenbloemenblad, ja een keer at ze ervan. Gewoon brood wil ze niet, af en toe een stuk knäckebrot, maar ook niet te dikwijls. Ik haalde vit. c pilletjes, daar krijgt ze een per dag van en dat eet ze als een snoepje. (wat ik al helemaal niet verwachtte)

Gisteren kreeg ze enkele dikke bosbessen, die ze niet bekeek en daarna waren ze toch stiekem op.

Een klein beetje hooi eet ze op een heel rare manier. Ik stop haar nachthokje vol, daar kruipt ze tussen en zoekt sprietje voor sprietje de roodachtige draadjes uit, die ze aan de kant legt. Als ze kon tellen zou ze dat misschien ook nog doen of er een pull mee breien. Het lijkt toch een immense bezigheid en dan nog in ’t donker. ’s Morgens zie je dan alleen die roodachtige sprietjes.

Haar nachthuisje is haar paleis. Ze schuift er mee rond en gooit zo alles overhoop. Op een avond had ik het eens tegen de zijkant gezet en ze heeft drie avonden aan een stuk geklaagd en zielig gekeken eer ik doorhad wat de reden was. Zo kon ze niet schuiven. Toen het terug andersom stond was alles oké.

Op haar speelse dagen is ze heel leuk, dan leg ik een handdoek naast mij op de zetel en daar kan ze rondspringen. Dan wipt ze op mijn schoot en legt haar voorpootjes in mijn hand. Zo kijken we samen tv. Tot ze het beu is en aan mijn duim begint te likken, dat schuift op naar proeven, dan naar knabbelen en moest ik niks zeggen zou het bijten worden. Na een luid néé en een tik zegt ze meuhh? Alsof ze wil zeggen: ik mag hier ook niks!

Zindelijk is ze ook. Wil ze een plasje doen, wijst ze met een lange nek naar haar bak en doet daar onmiddellijk haar behoefte.

De dagen dat ze minder speels is, ligt ze gewoon tegen mij aan en moet ik mijn hand op haar leggen. Dan knottert ze van alles in caafjestaal.

Nu is het zo dat de speelse dagen sterk aan ’t minderen zijn. Het is ook precies of ze aan haar linkerkant een gezwel krijgt. Ik herken dat van mijn cavia Babe. Dat is geen goed teken. Op de tijd dat ze hier is, kwam ze 140gr. bij, maar dat kan ook het gewicht van het gezwel zijn.

Natuurlijk heb ik haar niet teruggebracht, ik wilde haar een kans geven. Het zou wel eens kunnen dat het maar voor enkele maanden is.

Als zondag het gras droog is, ga ik hier achter kijken voor klaver, dat heeft ze ook al eens gegeten. Dat grasveld wordt elke week gemaaid door de groendienst van de gemeente, maar misschien staat er wel wat, na een dag verlof en het weekend.

Mag ik voorstellen…


Mijn nieuwe cavia Sissi.

Maar de oh’s en de ah’s zullen niet lang gehoord worden.

Er scheelt iets aan, ik weet niet wat. Het is heel eigenaardig, maar ze wil geen enkele groente eten, behalve witloof en haar granenmengeling. Ook geen hooi, wat voor een cavia het belangrijkste voedsel is. Ik heb twee weken geprobeerd om haar (door honger te laten krijgen) te leren alles eten, maar dan at ze gewoon niet.

Het is geen koppigheid, er is gewoon iets fout.

Omdat ze niets bijkwam, heb ik het opgegeven en krijgt ze wat ze wel lust. Het idee dat ze honger lijdt kan ik niet verdragen.

Ze speelt niet en zit maar stilletjes te wezen. Ze is heel tam geworden en reageert op haar naam.

Nog veertien dagen en dan kan ik haar gaan ruilen voor een andere kleine cavia. Maar de kans zit erin dat ze die tijd niet overleeft. Het maakt mij heel triestig, ze is zo mooi…