Drie maanden later.

Nu blijkt dat mijn vorige uitslagen niet zo goed waren! Maar daar hebben ze me toen niets van verteld. Tot nu, ik moest een nieuw bloedonderzoek ondergaan, naar het scheen werkten mijn nieren niet zo goed.

Dat was wel even schrikken.

Maar de uitslag was blijkbaar toch goed: suiker, cholesterol, witte en rode bloedcellen, lever, nieren…

Alleen de schildklier nog niet helemaal (maar toch gebeterd), daar moet ik nu een pilletje voor nemen: L-Thyroxine, de laagste dosis, 25mg.

Als ik er zo over nadenk, dat was in de tijd toen ik naar de kinesiste ging, toen ging het mij inderdaad niet zo goed.

Mijn tumormarkers waren toen licht gestegen, maar nu toch weer gedaald naar 19.

Ik zei terloops tegen de huisdokter dat ik wat last heb met mijn gewicht. Zijn antwoord was voor de eerste keer: dat is niet zo erg, integendeel, het is een teken dat je de goede weg opgaat. Mensen met K, die enkel maar vermageren, dat is minder. Stomverbaasd was ik toen hij dat zei, maar soit…

Dat betekent nu niet dat ik er mijn kas aan ga vegen, nee, ik probeer mijn gewicht in toom te houden. Het is zo vervelend wanneer je kleren gaan spannen. Ik weet dat het met de medicatie te maken heeft, dus zal het ooit wel eens beteren (voor er geen enkele maat mij nog past)

Begin maart moet ik op controle bij de gynaecoloog en in mei naar de oncoloog.

Dus nu spreken twee dokters elkaar tegen over mijn toestand, benieuwd hoe we dat gaan oplossen.

Alleen de vermoeidheid kan ik niet overwinnen. Het lijkt goed en wanneer ik vijf minuten gelopen heb, kan ik plots zo moe worden, dat ik ergens moet gaan zitten of terug naar huis gaan. Als ik durfde ging ik op vakantie, maar ben bang dat het niet lukt.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat het noodlot toesloeg en ik vrees dat ik nog veel geduld zal moeten opbrengen.

Advertenties

Beu… dat wit…

Eerlijk, ik ben die witte wereld kotsbeu! Nu is het genoeg geweest, het mag nu stoppen.

Al die mensen die een witte Kerst gewenst hebben, dat zijn de schuldigen. Ze zullen daarboven gedacht hebben: jullie zagen… awel, we zullen meteen genoeg sturen. En als het nog even duurt, wordt het zelfs een witte Pasen! Néh!

Ik kan het niet helpen, mij maakt dit weer dépri. Het is natuurlijk wel mooi, zeker voor de kinderen, maar het hoeft zolang niet te duren.

Sinds ik mijn pols eens gebroken heb met vallen, ben ik bang voor gladheid. Ik zou willen/moeten gaan wandelen, maar betrap mij op luiheid en dan die angst, ja, daar is weinig aan te doen.

Daar komt nog bij dat ik nogal verstandelijk redeneer… mij schaam omdat ik niet buiten moét, zoals de mensen die gaan werken en toch nog klaag.

Door het vele rusten en weinig beweging en niet te vergeten de hormonenpillen, ben ik wat bijgekomen. Dit wil ik niet, maar kan er weinig aan doen!

Voorlopig koop ik ook niets nieuws van kleding, ik doe het met wat mij past.

Net nu ik mijn kleerkast netjes opgeruimd heb, een hoop aan de kant  wat ik nooit draag. Ik heb er steeds moeite mee om kleding weg te doen. Maar terwijl ik alles door mijn handen liet gaan, stelde ik mij de vraag: waarom draag je dit niet? En als er dan een antwoord was zoals: dit zit niet goed, de kleur staat me niet, te kort, te lang… dan weet je plots wat weg mag.

Dan komt er een pak ruimte vrij. Maar deze solden zullen aan mij voorbijgaan, of het moet zijn dat ik echt iets nodig heb.

En wanneer de sneeuw eindelijk weg is of tenminste het ijs op de voetpaden, en ik dagelijks een flinke wandeling kan maken, zal het mij wel ten goede komen.

Daar wacht ik nu op!